VI SA/Wa 1604/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 5, art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454, dalej: "ustawa zmieniająca") oraz lp. 1.1 oraz l.p. 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania A. K. (nazywanego też "stroną, skarżącym") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie [...]WITD) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu [...] grudnia 2010 r. w [...] na terenie Portu Lotniczego [...] pracownicy [...] Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Toyota o nr rej. [...] kierowanego przez A. K. Kierowca nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W toku postępowania organ I instancji ustalił na podstawie informacji uzyskanych od Prezydenta Miasta [...] oraz Starosty [...], iż stronie nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Kontrolę udokumentowano protokołem nr [...]. Organ I instancji ustalił, iż strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny osób, co potwierdziły zeznania pracowników [...]WITD - kontrolujących pojazd skarżącego oraz paragon z kasy fiskalnej. Pojazd zaś wyglądem przypominał taksówkę, czego zakazuje art. 18 ust. 5 u.t.d. Na pojeździe był umieszczony baner z napisem: "TAXI" oraz oznaczenie przedsiębiorcy: "[...]", którym posługuje się w obrocie handlowym firma T. Sp. z o.o., jak i numer telefonu: [...]. W pojeździe zaś był zamontowany drogometr marki CESAR zespolony z kasą fiskalną Vega Taxi. Na pojeździe nie znajdowała się żadna informacja, że pojazd jest taksówką bagażową, co podnosił kierowca. Powołaną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. [...]WITD stwierdził, że A. K. naruszył obowiązki wynikające z art. 5, art. 8 i art. 18 ust. 5 lit. a), b), c), za które na podstawie l.p.1.1., 2.9. pkt 1, 2, 3 załącznika do u.t.d. suma kar wyniosła 23.000 zł. Jednakże na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. nałożona kara mogła wynieść maksymalnie 15.000 zł i w takiej wysokości nałożono na A. K. karę pieniężną. Od decyzji tej A. K. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Podnosił, że wykonywał przewóz bagażu z pasażerem. Jego zdaniem pojazd Toyota Previa spełniał wszystkie wymagania taksówki bagażowej: miał składane fotele umożliwiające przewóz dużej ilości bagażu. Natomiast paragon fiskalny nie mógł być dowodem w niniejszej sprawie. Wspomnianą decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. GITD podzielił w pełni ustalenia faktyczne organu I instancji. Kontrolowany pojazd posiadał cechy taksówki, ale taksówką nie był. Kierowca nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Skarżący wykonywał okazjonalny transport drogowy osób. Organ odwoławczy zauważył, że ustawodawca wprowadził szereg ograniczeń mających odróżniać przewóz okazjonalny osób od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Stąd wprowadzenie zakazów z art. 18 ust. 5 u.t.d. Chodziło o to, aby przewoźnik wykonujący przewóz okazjonalny osób nie wprowadzał potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju wykonywanego przewozu. Organ odwoławczy uznał, iż kontrolowany pojazd, mimo dmc poniżej 3,5 tony, nie był wyłączony spod reżimu ustawy o transporcie drogowym, gdyż przedmiotem przewozu nie był bagaż. W ocenie GITD nie budziła wątpliwości okoliczność, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, chociaż w momencie kontroli w pojeździe nie było pasażera. Pojazd był bowiem oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący, że wykonywany jest nim przewóz osób. Znajdował się na pojeździe baner z napisem: "[...]", a na przedzie i bokach pojazdu był napis "[...]". Zdaniem GITD do naruszenia zakazu umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy nie dochodzi tylko wtedy, gdy na pojeździe znajduje się dosłowna nazwa firmy, pod którą przedsiębiorca figuruje w rejestrze lub ewidencji. Zdarza się bowiem, że w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym składnikom majątkowym, które niekoniecznie muszą brzmieć jak nazwa firmy. Co do numeru telefonu, GITD zauważył, że numer ten nie musi być zarejestrowany na danego przedsiębiorcę. Ponadto w pojeździe był zainstalowany drogomierz, połączony z kasą fiskalną. Organ odwoławczy potwierdził, że [...]WITD prawidłowo przyjął jako podstawę wydania decyzji naruszenie art. 5 i art. 18 ust. 5 u.t.d. Organ II instancji zauważył, że od dnia 1 stycznia 2012 r. uległ zmianie stan prawny w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej (art. 11 stawy zmieniającej). W myśl art. 10 ustawy zmieniającej przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawą zmieniającą wprowadzono zmiany w zakresie dotychczasowego wykazu naruszeń. W załączniku nr 3 do u.t.d. pod l.p. 2.9. znalazło się naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Ponadto kierowca dopuścił się także naruszenia z l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Jednakże na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Zatem karę pieniężną, wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, należało nałożyć zgodnie z uregulowaniami obowiązującymi w dacie wydania decyzji drugoinstancyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. K. zarzucił naruszenie: - art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez stosowanie procedur niezgodnych z prawem, co stanowi zaprzeczenie zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a także zasady lojalności państwa wobec obywatela, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, podczas gdy stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione, - art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie niesporządzenia uzasadnienia faktycznego decyzji, by strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej, - art. 7, art., 10, art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się przez organ od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, niezbędnego do ustalenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wskutek niewyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez co dokonał błędnych ustaleń faktycznych, - uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez posłużenie się przez organ przy wydawaniu decyzji dowodem, który nie został uzyskany zgodnie z prawem, albowiem rozpoczęcie kontroli było bezprawne i wobec tego jej wynik nie był wiarygodny i nie mógł być podstawą decyzji nakładającej karę. A. K. wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty oraz wnioski zawarte w dotychczasowym stanowisku wyrażonym w decyzji poprzedzającej złożenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne badają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę A. K. należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie [...]WITD z dnia [...] grudnia 2011 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia były przepisy ustawy o transporcie drogowym. W trakcie postępowania odwoławczego uległa zmianie treść przepisów ustawy o transporcie drogowym na mocy ustawy zmieniającej. Jednakże zmiana ta w odniesieniu do niniejszej sprawy dotyczyła przede wszystkim nowego sformułowania naruszeń i kar za nie nakładanych, m.in. wprowadzenie załącznika nr 3 do u.t.d, jak też określenia górnej granicy kar nakładanych wskutek jednej kontroli – nowe brzmienie art. 92a ust. 2 u.t.d. Natomiast treść art. 5, art. 6 i art. 18 ust. 5 u.t.d. nie uległa zmianie w takim stopniu, który miałby wpływ na wynik kontrolowanego postępowania. Nadal zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się odrębnej licencji, zgodnie z art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1 b u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji. W trakcie kontroli drogowej w dniu [...] grudnia 2010 r. przeprowadzonej na terenie Portu Lotniczego [...] w [...] stwierdzono, że skarżący wykonywał przewóz samochodem marki Toyota o numerze rejestracyjnym [...] przewóz osób (k. - [...] - [...] akt administracyjnych). Potwierdziły tę okoliczność: wydruk z kasy fiskalnej z dnia [...] grudnia 2010 r. wskazujący, że usługa została wykonana w dniu [...] grudnia 2010 r. (kopia wydruku, k. – [...] akt adm.) i zeznania przeprowadzających kontrolę pracowników ITD: M. K. (k. – [...] akt adm.) i C. P. (k. – [...] akt adm.). Ponadto sam skarżący w odwołaniu od decyzji [...]WITD przyznał, że przewoził bagaż wraz z właścicielem bagażu na lotnisko (odwołanie, k. – [...] akt adm.). Nie budziło zaś wątpliwości, że skarżący nie posiadał żadnej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób (k. – [...] i [...] akt adm.). W myśl art. 92 ust. 1 i ust. 2 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, a suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15.000 zł. W dacie orzekania przez GITD analogiczną regulację zawierał art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2 ). Organ prawidłowo ustalił, że strona nie posiadała uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. W ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego zasadnie nałożyły karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wysokość tej kary nie uległa zmianie i nadal wynosi 8.000 zł (l.p. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. po nowelizacji). Odnosząc się do kolejnych stwierdzonych naruszeń podkreślić należy, że konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli). Celem powyższych uregulowań jest potrzeba wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzeba stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. Chodzi przede wszystkim o ochronę przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d. Na gruncie powołanych przepisów ustawy sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) u.t.d. należą ewidentnie do cech charakterystycznych pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Odnosząc powyższe do wyników przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2010 r. kontroli drogowej wyjaśnić należy, że w pojeździe skarżącego został zamontowany drogomierz CEZAR, zintegrowany z kasą fiskalną, co umożliwiało automatyczne naliczenie kwoty za przejazd. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., z którego wynika, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru. Urządzenie to pełniło bowiem funkcje taksometru. Wskazać również należy, że na dachu pojazdu zostało zamontowane urządzenie techniczne (baner), na którym umieszczono napisy "[...]" Natomiast na bokach pojazdu był także numer telefonu [...]. Stanowiło to naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) i c) u.t.d. statuujących zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (lit. b) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (lit. c). Okoliczność, że określenie "[...]" i nr telefonu odnosiło się do T., który zlecał skarżącemu usługi w systemie radio – taxi potwierdzała umowa o współpracy (kopia umowy, k. – [...] – [...] akt adm.). Zdaniem składu orzekającego organy administracji prawidłowo uznały, że kontrolowanego pojazdu nie można uznać za taksówkę, tak jak chciałby tego skarżący, gdyż oprócz baneru "[...]" na pojeździe nie znajdowały się żadne oznaczenia charakterystyczne dla taksówki osobowej, jak np. herb miasta czy też szachownica. Stosownie natomiast do treści § 24 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262 ze zm.) dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem, że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego. Wykonywanemu zatem przez skarżącego przewozowi osób należy przypisać cechę okazjonalnego, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z treścią załącznika 1 § 11 pkt 30 lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. nr 137, poz. 968 z późn. zm.) w dowodzie rejestracyjnym (...) w rubryce "adnotacje urzędowe" wpisuje się następujące skróty odpowiadające treści adnotacji: "taxi" – dotyczy to pojazdów przystosowanych jako taksówka. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący nie legitymował się takim wpisem w dowodzie rejestracyjnym (k. - [...] akt administracyjnych). Nie można również uznać, że skarżący wykonywał przewóz taksówką bagażową, co miało uzasadniać brak konieczności posiadania stosownej licencji. W dowodzie rejestracyjnym widniał wpis, że kontrolowany pojazd był samochodem osobowym. Ponadto jak już podnoszono art. 6 ust. 1 u.t.d. statuuje obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Definicję legalną pojęcia taksówki wprowadza przepis art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Według tego przepisu – w treści obowiązującej do 31 grudnia 2011 r. (a więc także w dacie kontroli pojazdu i podjętych przez organy obu instancji decyzji) – taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą: a) osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa), b) ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (taksówka bagażowa). Z wymienionych przepisów nie wynika, żeby wykonywanie transportu drogowego taksówką bagażową nie podlegało obowiązkowi uprzedniego uzyskania licencji na taką działalność, skoro pod tym kątem art. 6 ust. 1 u.t.d. nie różnicował działalności taksówkowej, stanowiąc jedynie o udzielaniu (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką"; zatem zarówno osobową, jak i bagażową. W związku ze zmianą przepisów ustawy o transporcie drogowym wprowadzoną ustawą zmieniającą i wprowadzeniem załącznika nr 3 do u.t.d., za stwierdzenie naruszeń z art. 18 ust. 5 lit. a) – c) u.t.d., bez względu na liczbę stwierdzonych naruszeń, w myśl l.p. 2.9 tego załącznika nakłada się jedną karę w wysokości 8.000 zł (wcześniej za każde stwierdzone naruszenie z lit. a), b) lub c) ust. 5 art. 18 u.t.d. nakładano odrębną karę w wysokości 5.000zł). Organ odwoławczy wskazał na zmianę obowiązujących uregulowań w zaskarżonej decyzji. Nakładając wskazane wyżej kary organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. W sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego. W sprawach takich jak niniejsza najistotniejsze są ustalenia poczynione w trakcie kontroli. Zdaniem Sądu kontrolerzy Inspekcji Transportu Drogowego byli uprawnieni do przeprowadzenia kontroli pojazdu skarżącego. W przepisach art. 1 ust. 2 pkt 1 u.t.d. ustawa ta określa także zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego. Zakres kompetencji Inspekcji określa art. 48 u.t.d., stanowiąc, że została powołana do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, z wyjątkiem pojazdów, o których mowa w art. 3. Zadania kontrolne Inspekcji określa art. 50 u.t.d. Z kolei uprawnienia kontrolne inspektora określa art. 56 u.t.d. Z powołanych uregulowań wynika, że kompetencje kontrolne inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego związane są z wykonywaniem przewozów drogowych i w tym zakresie nie są wyłączone co do miejsc, które nie są drogami publicznymi. Przy tym przeprowadzona kontrola była na drodze lokalnej (kopia protokołu, k. – [...] akt adm.). Co do zasad przeprowadzania kontroli regulację podstawową zawiera art. 69 ust. 1 u.t.d., który mówi, iż inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym. W myśl art. 69 ust. 1a pkt 3 u.t.d. inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli transportu drogowego taksówką, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza postojem. Przepis art. 71 u.t.d. odnosi się do zatrzymywania pojazdów do kontroli. Wobec powyższego nie można podzielić argumentów skarżącego co do naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż kontrolujący inspektorzy wykonali czynności kontrolne zgodnie z obowiązującymi przepisami, a potwierdzeniem przebiegu kontroli jest protokół tejże kontroli. Należy równocześnie zauważyć, że argumentacja kwestionująca przebieg kontroli została podniesiona przez skarżącego dopiero w skardze do Sądu. Ani w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. (k. – [...] akt adm.), ani w odwołaniu od decyzji [...]WITD nie podnosił powyższych zarzutów. Podstawowym dokumentem obrazującym przebieg kontroli jest protokół kontroli, według art. 74 u.t.d. Czynności opisane w takim protokole w późniejszym okresie czasu są niemalże nie do odtworzenia. Dlatego kontrolowany powinien zwracać szczególną uwagę na zapisy protokołu kontroli. W niniejszej sprawie A. K. podpisał protokół kontroli bez żadnych uwag (k. – [...]- -[...] akt adm.). W trakcie kontroli został przesłuchany w charakterze świadka i także nie zgłaszał zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli (k. -[...] akt adm.). Ponadto w trakcie kontroli została sporządzona dodatkowa dokumentacja: zdjęcia fotograficzne pojazdu i dokumentów posiadanych i okazanych przez skarżącego. Dowody te analizowane łącznie pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego, który stanowił podstawę odpowiedzialności kierowcy, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), które następnie wszechstronnie rozważono (art. 80 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby stronie skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Organ powiadomił skarżącego o przysługujących uprawnieniach (pismo organu z dnia [...] grudnia 2010 r., k. – [...] akt adm.), jak i przeprowadzanych czynnościach (zawiadomienia, k. – [...],[...] akt adm.).. Skarżący zresztą skorzystał z przysługującego uprawnienia i złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. (k. – [...] akt adm.). Nie doszło także do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., gdyż jako dowód należało dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc także m.in. zdjęcia fotograficzne, jeżeli tak jak miało to miejsce w tej sprawie, mogły przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącą zakazów zawartych w przepisach art. 18 ust. 5 u.t.d. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.