VI SA/Wa 1609/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. P. na postanowienie Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1609/10 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: - odrzucić zażalenie - Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1609/10, oddalono skargę J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dniu 5 stycznia 2012 r. skarżący J. P., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Warszawie. Następnie w dniu 30 stycznia 2012 r. skarżący złożył do Sądu na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ww. skargi. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2012 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie powyższe zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 27 sierpnia 2012 r. Pismem z dnia 30 sierpnia 2012 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA w Warszawie zażalenie na w/w postanowienie Referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej także: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W świetle przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, jeżeli jest ono niedopuszczalne. W ocenie Sądu, należy uznać, iż zażalenie wniesione przez pełnomocnika skarżącego w dniu 30 sierpnia 2012 r. jest niedopuszczalne, albowiem nie jest ono środkiem odwoławczym przysługującym od postanowienia referendarza sądowego. Niewątpliwie zaś, zaskarżone postanowienie z dnia 17 sierpnia 2012 r. wydane zostało przez referendarza sądowego, a nie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Rozstrzygając niniejszą sprawę, Sąd nie był również władny uznać wniesionego przez stronę skarżącą niewłaściwego środka odwoławczego w postaci zażalenia za sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Skoro bowiem strona skarżąca reprezentowana jest przez pełnomocnika, który jako profesjonalny pełnomocnik (radca prawny) dysponuje odpowiednią wiedzą w zakresie obowiązującego prawa, to nazwanie przez niego pisma procesowego "zażaleniem" nie może być uznane za omyłkowe. Pomimo tego, że błędne nazwanie czynności procesowej nie przesądza o jej treści, to jednak reguła ta - zdaniem Sądu - nie może znaleźć zastosowania w przypadku reprezentowania strony skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisów art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.