VI SA/Wa 1609/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2019 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z. S.A. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Pismem z dnia 22 listopada 2019 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wydanie przez Urząd Patentowy RP zaskarżonej decyzji spowodowało ustanie prawa ochronnego na znak towarowy "michałki" [...] w całości. Jednocześnie decyzja ta, jako ostateczna, jest równocześnie decyzją wykonalną. Decyzja wydana w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego ma charakter konstytutywny, tj. kształtuje stan prawny, a jej skutkiem jest uznanie prawa za niebyłe ex tunc. Przyjmuje się więc, że prawo, które zostało unieważnione nigdy nie powstało. Konsekwencją ustania ochrony jest możliwość zarówno używania, jak i ponownego zarejestrowania oznaczenia przez inne podmioty. Aby do tego nie dopuścić, do czasu prawomocnego i ostatecznego zakończenia postępowania sądowo- administracyjnego w niniejszej sprawie, konieczne jest wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W przeciwnym razie jej skutki mogą być druzgocące dla Skarżącego, którego sztandarowa część działalności opiera się na produkcji cukierków pod znakiem "michałki", co jest bezsporne w sprawie. Równie bezsporna jest okoliczność, iż inne podmioty, na przestrzeni trwania ochrony spornego znaku, wielokrotnie próbowały zgłosić na swoją rzecz znaki towarowe z elementem słownym "michałki". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl at. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do treści art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. We wniosku, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., strona powinna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wyraża się w zobrazowaniu jej realnej sytuacji determinowanej wykonaniem adresowanego do niej aktu, a przez to powinno odnosić się do konkretnych i obiektywnych okoliczności, z zaistnieniem których wiązać należałoby ziszczenie się przesłanki "wyrządzenia znacznej szkody" lub/i "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", która uzasadniałaby potrzebę wstrzymania wykonania, w całości lub w części, aktu lub czynności i udzielenie tymczasowej ochrony. Wymienione przesłanki dotyczą więc zdarzeń przyszłych będących spodziewanym, potencjalnym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub wykonujących swoje obowiązki. W sytuacji, gdy podstawowym źródłem wiedzy sądu administracyjnego rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest argumentacja strony, wobec istoty instytucji ochrony tymczasowej i przesłanek, od spełnienia których uzależniona jest możliwość jej udzielenia, podkreślić należy, że argumentacja ta powinna wykazywać konkretne i obiektywne okoliczności dające podstawę do wnioskowania o zasadności wstrzymania aktu lub czynności, co powinno nastąpić, w szczególności poprzez odwołanie się przez wnioskodawcę do konkretnych dokumentów źródłowych (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: "NSA" z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 194/18; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się w zasadzie do jednego argumentu tj. możliwości zarejestrowania i używania znaku przez inne podmioty i wynikających stąd hipotetycznych skutków. Takich motywów wniosku nie sposób uznać za konkretyzację przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca była zobowiązana do wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie to jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej (a nie jakiejkolwiek) szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Skarżąca powinna sprecyzować na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przedstawić na potwierdzenie dokumenty źródłowe dotyczące jej sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała złożonego wniosku. Brak odniesienia się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej uniemożliwia dokonanie oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (vide postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.