VI SA/Wa 1610/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej wpisu sądowego od zażalenia i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej wpisu sądowego od zażalenia i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Zastępca Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 1 grudnia 2015 roku zarządził w niniejszej sprawie ściągnięcie od B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca lub spółka) kwoty 100 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. W dniu 11 grudnia 2015 roku skarżąca złożyła zażalenie od powyższego zarządzenia, w którym zawarła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. odrzucono ww. zażalenie. Strona skarżąca złożyła zażalenie od powyższego postanowienia z dnia 6 kwietnia 2016 r., w którym rozszerzyła zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy o zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia. Należy jednakże zauważyć, że przedmiotowe postępowanie zakończone zostało prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 roku oddalającym skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 roku stał się prawomocny z dniem 7 maja 2015 roku. Zgodnie natomiast z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie nadmienić należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 roku na podstawie art. 1 pkt 65 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658) uchylono przepis art. 243 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Przyjęte rozwiązanie oznacza, że aktualnie wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, ale wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia 11 grudnia 2015 roku o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem tego wniosku. Ponadto w chwili złożenia ww. wniosku nie obowiązywał już przepis art. 243 § 2 p.p.s.a., w myśl którego przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmowało także postępowanie egzekucyjne. Tym samym rozpoznawanie złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne, w świetle art. 243 § 1 p.p.s.a., jest zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. Jak przewiduje bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 i art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.