VI SA/Wa 1620/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 20, art. 18 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268a k.p.a., cofnął S. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do łowiectwa wydane przez Komendanta Milicji Obywatelskiej Województwa B. postanowieniem nr [...] z dn. [...] lipca 1981 r. i przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. w ilości pięciu egzemplarzy broni myśliwskiej. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Z kolei w myśl art. 10 ust. 4a tej ustawy noszenie broni, o którym mowa w powyższym przepisie, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] grudnia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. został poinformowany telegramem, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. patrol Policji na ulicy S. w B. zatrzymał do kontroli drogowej samochód [....]. W trakcie kontroli od znajdującego się w samochodzie S. B., zwanego dalej skarżącym, wyczuto silną woń alkoholu oraz stwierdzono, iż ma on problemy z zachowaniem równowagi. Skarżący przewieziony przez patrol Policji do Komisariatu [...] Policji w B. celem przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - odmówił poddania się badania alkomatem, zachowywał się też – zdaniem policjantów – obraźliwie wobec nich. Skarżący został przewieziony do szpitala, gdzie została mu pobrana krew celem zbadania zawartości alkoholu. W trakcie kontroli pojazdu ujawniono, iż znajduje się w nim broń myśliwska – dubeltówka śrutowa marki Browning kal. 20/76 wraz z 25 sztukami amunicji myśliwskiej. Następnie do organu wpłynął szereg dokumentów dotyczących przedmiotowego zatrzymania, m. in. protokół pobrania krwi oraz sprawozdanie z przeprowadzonych badań krwi na zawartość alkoholu. Według protokołu pobrania krwi sporządzonego przez lekarza w szpitalu skarżący przyznał, iż wypił tego dnia 800 ml piwa, a według zawartej w powyższym sprawozdaniu opinii, sporządzonej przez eksperta Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w B., w próbce krwi pobranej od skarżącego stwierdzono 2,12 promila alkoholu. Następnie organ przeprowadził szereg czynności dowodowych, m.in. przesłuchań skarżącego oraz świadków. Jak wynika z zeznań skarżącego, w dniu [...] grudnia 2006 r. brał on udział w polowaniu w Kole Łowieckim [...]. Po polowaniu skarżący zdemontował broń, włożył do plastikowego futerału i schował do bagażnika samochodu. Następnie został zawieziony przez pracownika swojej firmy – K. M., na kolację u znajomego gdzie spożywał alkohol. Fakt picia przez skarżącego alkoholu na kolacji potwierdziło szereg świadków. Po kolacji, według skarżącego, K. M. odwiózł go do domu, pożegnał się i odszedł. Powyższe fakty w swoich zeznaniach potwierdził K. M., nadmieniając ponadto, iż nie posiada pozwolenia na broń i nie jest myśliwym, ubiega się o przyjęcie do Koła Łowieckiego [...]. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. cofnięto S. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji okoliczności faktyczne w rozpatrywanej sprawie są bezsporne. W czasie przedmiotowej podróży samochodem w dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący miał przy sobie broń, prawidłowo zabezpieczoną i przewożoną w futerale w części towarowej samochodu. Osoba, która zgodnie z oświadczeniem skarżącego kierowała samochodem, tj. K. M., nie posiada pozwolenia na posługiwanie się bronią myśliwską. A więc jedyną osobą, która posiadała pozwolenie na posługiwanie się bronią myśliwską w samochodzie, w którym była przewożona broń, był skarżący jako właściciel. W momencie zatrzymania przez Policję samochodu, w którego bagażniku przewożono broń myśliwską, osoba posiadająca pozwolenie na broń znajdowała się w stanie po użyciu alkoholu. Wynik badania krwi skarżącego wskazał 2,12 promila zawartości alkoholu. Organ powołał treść przepisów art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji oraz art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), wskazując, iż w przedmiotowej sprawie przy ocenie i rozstrzygnięciu sprawy należało ustalić, czy strona nosiła broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący spożywał alkohol, co potwierdzają protokoły przesłuchania świadków i skarżącego oraz opinia przeprowadzonych badań krwi na zawartość alkoholu. W związku z powyższym strona wypełniła dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który to przepis ma charakter obligatoryjny, skutkujący cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. S. B. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń postępowania administracyjnego z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że w dniu [...] grudnia 2006 r. nosił on broń w rozumieniu art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, gdy tymczasem z materiału dowodowego wynika, że broń znajdowała się pod opieką osoby trzeciej. Skarżący wskazywał, iż z zebranego materiału dowodowego w sposób bezsporny wynika, iż posiadana przez niego jednostka broni po zakończeniu polowania została prawidłowo zabezpieczona w bagażniku samochodu, co potwierdza zresztą organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego z treści materiału dowodowego wynika, iż od momentu zakończenia polowania do chwili przyjazdu pod dom przy ul. S. dysponentem i kierowcą pojazdu był K. M., który sprawował nadzór i opiekę nad bronią. Brak jest zatem podstaw, do ustalenia, iż broń była noszona przez skarżącego, a w konsekwencji do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie powołanej podstawy prawnej. Skarżący zarzucił ponadto zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego i niewłaściwe jego zastosowanie przez przyjęcie za podstawę orzeczenia przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdy podstawą zaskarżonej decyzji mógł być jedynie przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ww. ustawy. W ocenie skarżącego nie zachodzą także wynikające z tego przepisu fakultatywne przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Po zakończeniu polowania broń była należycie zabezpieczona, a osoba, pod pieczą której znajdowała się broń jest stażystą koła łowieckiego i niewątpliwie niedługo uzyska pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej, dlatego też powierzenie tej osobie opieki nad bronią nie stanowiło jakiegokolwiek zagrożenia dla otoczenia, ani też nie było żadnego ryzyka utraty broni. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do wniosków skarżącego, iż broń znajdowała się pod opieką osoby trzeciej, a zatem skarżący nie nosił broni w rozumieniu art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, organ wskazał, iż zgodnie z omawianym przepisem, noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż S. B. po polowaniu pił alkohol, a następnie jechał samochodem mając tę broń przy sobie (w bagażniku). Jak zeznał sam skarżący – K. M., który prowadził jego samochód, po dojechaniu pod dom pożegnał się i odszedł, a zatem, gdyby niezatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji, to niewątpliwie strona miała zamiar sama zanieść tę broń do domu. Ponadto zdaniem organu przekonanie strony skarżącej, iż w jej sytuacji cofnięcie pozwolenia mogłoby nastąpić jedynie w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 4 omawianej ustawy, jest nieprawidłowe. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że organ może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy. Przepis ten nakazuje przechowywanie i noszenie broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. W ocenie organu jest oczywiste, że przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Skarżący nie powierzył swojej broni nikomu, sam włożył ja do bagażnika pojazdu, którym następnie jechał – jak twierdzi on i świadkowie – jako pasażer. W tej sytuacji nie można postawić mu zarzutu udostępnienia broni osobie trzeciej. S. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze powtórzono zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Skarżący ponownie wskazał, iż broń znajdowała się pod opieką osoby trzeciej, a on nie miał do niej dostępu, dodatkowo podnosząc, iż K. M. w postępowaniu administracyjnym wyraźnie stwierdził, iż kluczyk od futerału na broń przez cały czas był do jego dyspozycji aż do czasu przyjazdu na posesję skarżącego przy ulicy S., w związku z czym organy bezpodstawnie przyjmują, że to skarżący nosił broń w stanie po użyciu alkoholu. Ponadto zdaniem S. B. niczym nieuzasadniony jest wniosek organu II instancji, iż po dojechaniu do domu i oddaleniu się K. M. "niewątpliwie strona miała zanieść tę broń do domu". Zdaniem skarżącego organ przemilczał okoliczność, iż jego żona w tym czasie była obecna przy samochodzie i miała przenieść broń do mieszkania. Ponadto zdaniem skarżącego interwencja patrolu policyjnego miała miejsce na posesji skarżącego, a nie w trakcie ruchu po drodze publicznej. Podkreślił, iż jest myśliwym z kilkudziesięcioletnim stażem, posiada sześć jednostek broni, ma uprawnienia biegłego sądowego i rzeczoznawcy w zakresie broni palnej i nigdy wcześniej nie naruszył przepisów ustawy o broni i amunicji dotyczących przechowywania i noszenia broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił, iż nie ma obowiązku badać z jakich powodów i w jakich okolicznościach posiadacz pozwolenia nosił broń w stanie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W świetle przepisów nie ma także znaczenia, że posiadacz broni jest myśliwym od wielu lat oraz biegłym sądowym i rzeczoznawcą w zakresie broni palnej oraz fakt, iż interwencja patrolu miała miejsce na posesji skarżącego. W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2007 r. skarżący podniósł, iż decyzje organów obydwu instancji oparte są na sprawozdaniu z badania krwi na zawartość alkoholu przeprowadzonym z wykorzystaniem pakietu, który miał przekroczony termin ważności. Zdaniem skarżącego w świetle przepisów art. 2 pkt 17, art. 4 pkt 1 i art. 12 ustawy o z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896) zakazane jest używanie pakietu z przekroczonym terminem ważności, co równoznaczne jest z tym, że nie mógł on służyć do dokonania powyższego badania, a tym samym, że uzyskany przy jego zastosowaniu wynik nie może stanowić dowodu w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 18 ust. 1 pkt 1-4. W art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, ustawodawca szczegółowo określił, iż noszenie broni, o którym mowa m. in. w art. 18 ust. 1 pkt 4 oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. Ustalenie, iż skarżący znajdował się w stanie po użyciu alkoholu nastąpiło na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie: zeznań samego skarżącego, który potwierdził fakt picia alkoholu, zeznań innych świadków - uczestników kolacji, policjanta biorącego udział w zatrzymaniu skarżącego, wywiadu dyżurnego lekarza, który stwierdził w protokole pobierania krwi, iż skarżący znajduje się pod wpływem alkoholu, notatek urzędowych z dnia [...] grudnia 2006 r. i [...] stycznia 2007 r. Sprawozdanie z przeprowadzonych badań krwi na obecność alkoholu, kwestionowane przez skarżącego z powodu przekroczenia terminu ważności dostarczonego pakietu do badań, nie było jedynym dowodem w sprawie na okoliczność stwierdzenia, iż skarżący znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Jednym ze sposobów przemieszczania broni jest przewożenie jej samochodem. Skarżący nosił broń będąc w stanie po użyciu alkoholu, w ocenie Sądu faktu noszenia broni w stanie po użyciu alkoholu nie zmienia okoliczność, iż pojazd był prowadzony przez inną osobę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2003 r. (sygn. akt III SA 3078/01, LEX nr 167176) noszenie broni to każdy przypadek, gdy dana osoba przemieszcza się z bronią, poza miejscem, w którym ją przechowuje. Sąd podziela tę ocenę. Skarżący przemieszczał samochodem broń, przy czym kierowcą nie był sam skarżący. Ustawa o broni i amunicji enumeratywnie wylicza katalog sytuacji, w których organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie wydano. Zachowanie skarżącego w dniu [...] grudnia 2006 r. było tego rodzaju, że zaistniały wprost z tejże ustawy przesłanki do cofnięcia zezwolenia. Skarżący nosił broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, co w myśl art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowi przesłankę do cofnięcia posiadanego pozwolenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.