VI SA/Wa 1626/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenie uchwał o odmowie wpisu na listę radców prawnych i dokonania wpisu postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych (dalej Prezydium) w terminie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – czyniąc to za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości (dalej Minister), skargę na decyzję tego organu. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Minister wpisał A. M. (dalej uczestnik postępowania) na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w L., uprzednio uchylając decyzje organów samorządu radcowskiego, odmawiające owego wpisu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Ministra (k. 14 akt) i wskazano, że z uwagi na obowiązywanie tej decyzji od uczestnika postępowania nastąpi odebranie ślubowania, a co za tym idzie będzie on miał prawo wykonywania zawodu. To z kolei może mieć duże znaczenie dla bezpieczeństwa obrotu prawnego, w zakresie świadczenia przez uczestnika postępowania pomocy prawnej. Jednocześnie Prezydium odwołało się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zakwestionował uprawnienie Ministra do dokonywania wpisów. W odpowiedzi na skargę Minister stanął na stanowisku, że wniosek o wstrzymanie jego decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Prezydium nie uzasadniło wystarczająco przesłanek przemawiających za zastosowaniem wnioskowanej ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd zauważa, że ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia wniosku, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest jednak możliwa i w dużym stopniu zależna od przedstawionej argumentacji. A contrario brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Argumentacja takiego wniosku musi być zatem odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje miedzy brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd uważa, że Prezydium jako organ samorządu radcowskiego, stojący na straży bezpieczeństwa obrotu prawnego oraz rzetelności wykonywania zawodu racy prawnego, miało pełne prawo go zgłosić. Jednocześnie w uzasadnieniu tego wniosku uprawdopodobniono istnienie ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wykazano bowiem możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, polegających na podjęciu wykonywanie zawodu zaufania publicznego przez osobę, wobec której decyzja o wpisie nieuprawomocniła się. Możliwość podjęcia przez uczestnika postępowania czynności w ramach wykonywanego zawodu radcy prawnego, może niewątpliwie spowodować trudne do odwrócenia skutki dla jego mocodawców. Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zauważa, że na tym etapie postępowania nie ma znaczenia fakt, na który Prezydium zwróciło uwagę w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku – mianowicie zajęcia przez Naczelny Sąd Administracyjnym stanowiska wobec Ministra jako organu wpisowego. Ta kwesta będzie przedmiotem badania przy rozpoznawaniu skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.