VI SA/Wa 1626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę VI SA/Wa 1626/17 Uzasadnienie Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 i art. 158 § lw związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2016 r. poz. 23, z póżn. zm., dalej: kpa) w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 776, dalej: pwp) oraz na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 245 ust. 3 pwp, utrzymał w mocy swoje własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r. w przedmiocie dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A poprzez wykreślenie wpisu o brzmieniu: "H." i dokonanie wpisu o brzmieniu: "P.". Do wydania niniejszych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] listopada 1999 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie § 30 ust. 1 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (M.P. Nr [...] poz. [...]) w związku z art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17), postanowił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wykreślić wpis o brzmieniu: "H." i dokonać wpisu o brzmieniu: "H. Spółka Akcyjna". Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Urząd Patentowy RP sprostował swoją oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] listopada 1999 r. w zakresie nazwy podmiotu uprawnionego poprzez zastąpienie wpisu: "H. Spółka Akcyjna" prawidłowym wpisem o brzmieniu: "P.". Postanowienie z dnia [...] listopada 1999 r. zostało wydane na skutek wniosku z dnia [...] września 1998 r. złożonego przez PP. "H." S.A. w K. o dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany uprawnionego do prawa z rejestracji znaku towarowego H. z P. z siedzibą w K. na rzecz P. "H." S.A. z siedzibą w K. Do wniosku dołączono odpis aktu notarialnego z [...] sierpnia 1994 r. kserokopię zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...] listopada 1992 r., decyzję Prezydenta miasta [...] z [...] sierpnia 1994 r., odpis z Rejestru Handlowego Spółki PP. "H." S.A. z siedzibą w K.. Odnośnie wpisów podmiotów uprawnionych figurujących w rejestrze znaków towarowych pod nr [...] w rubryce A w okresie od wykonania podważanego postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r. do daty wydania niniejszej decyzji należy odnotować, iż na mocy decyzji Urzędu Patentowego w rejestrze ujawniono kolejno następujące podmioty uprawnione: J. S.A., [...],[...]; J. S.A., [...],[...]; [...] Sp. z o.o., [...], [...]; J. C. Sp. z o.o., [...], [...]; P. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWO-AKCYJNA, [...], [...]; C. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, [...], [...]; C. Sp. z o.o., [...], [...]. Następnie Z. S. (zwany dalej "skarżącym", "wnioskodawcą") wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 1999 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawca podniósł, iż ww., postanowienie zostało mu doręczone w dniu [...] maja 2016 r., brak doręczenia postanowienia stronie postępowania wnioskodawca uznał za rażące naruszenie prawa. Ponadto we wniosku zarzucono, iż Urząd Patentowy poprzez niezapewnienie wnioskodawcy, jako stronie postępowania, czynnego w nim udziału, naruszył przepisy art. 10 § 1 i art. 12 § 1 kpa, a w konsekwencji dodatkowo spowodował, że zaufanie wnioskodawcy do organów państwa zostało podważone, wbrew zasadzie wyrażonej w art. 8 kpa. Wnioskodawca zarzucił ponadto, że brak oznaczenia wnioskodawcy w postanowieniu z dnia [...] listopada 1999 r. jako strony postępowania i niedoręczenie mu kwestionowanego postanowienia oznacza, że Urząd Patentowy RP w rozpatrywanej sprawie naruszył ponadto art. 6, 7 i 11 kpa oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że Urząd Patentowy RP jako organ administracji publicznej musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej, w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy, ocenić na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; wyczerpująco informować stronę o okolicznościach sprawy i wyjaśniać przesłanki, którymi się kieruje - art. 9 i 11 kpa. Organ jest również zobowiązany uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. Jednocześnie wnioskodawca stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zostały również naruszone przepisy ustawy o znakach towarowych dotyczące konieczności złożenia umowy w formie pisemnej z datą pewną w celu wykazania przeniesienia prawa z rejestracji znaku towarowego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Wobec niezłożenia w opinii wnioskodawcy takiej umowy w toku postępowania nie było podstaw do dokonania żądanego wpisu zmiany uprawnionego. Wnioskodawca podkreślił również, że nie wniósł aportem prawa z rejestracji znaku towarowego H. o numerze [...] jako akcjonariusz do spółki P. "H." S.A. z siedzibą w K. Wnioskodawca zauważył, że prawa z rejestracji znaków towarowych nie zostały ujęte w żadnym z tych bilansów, co dowodzi, iż nie zostały wniesione aportem do spółki. Konkludując wnioskodawca stwierdził, że postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 1999 r. jest niezgodne z obowiązującym prawem o znakach towarowych jak również zostało wydane z pominięciem procedur wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Urząd Patentowy RP nie rozpoznał bowiem sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej a także art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wnioskodawca podniósł, że rażące naruszenie prawa w tej sprawie nastąpiło poprzez: nieprawidłowe prowadzenie postępowania administracyjnego w związku z brakiem przedłożenia w jego toku umowy pisemnej z datą pewną przenoszącą prawo z rejestracji i naruszenie przez to art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych; wydanie postanowienia naruszającego prawo z rejestracji przysługujące jemu, co nie jest do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i porządku prawnego obowiązującego w państwie prawa; prowadzenie postępowania bez udziału strony; brak rozstrzygnięcia istoty sprawy w podważanym postanowieniu, które dotyczy jedynie dokonania wpisu w rejestrze; niespełnianie przez podważane postanowienie wymogów art. 104 § 1 i § 2 i art. 107 kpa w związku z brakiem jego uzasadnienia; prowadzenie postępowania wszczętego w dniu [...] września 1998 r. dotyczącego dokonania zmian w rejestrze znaków towarowych do dnia dzisiejszego w wyniku braku wydania decyzji kończącej to postępowanie - w opinii wnioskodawcy forma postanowienia, zgodnie z brzmieniem art. 123 ust. 1 kpa właściwa jest jedynie dla rozstrzygnięcia poszczególnych kwestii pojawiających się w toku postępowania, nie kończy natomiast postępowania administracyjnego poprzez rozstrzygnięcie istoty sprawy, co powinno nastąpić zgodnie z wymogami art. 104 § 1 i § 2 kpa oraz art. 107 kpa w formie decyzji administracyjnej. Wnioskodawca stwierdził również, że wniosek P. "H." S.A. w K. o dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany uprawnionego zawierał braki formalne, co powinno prowadzić do odrzucenia tego wniosku. We wniosku wskazano na znak nr [...] , a nie znak [...], a zatem w opinii wnioskodawcy w ogóle nie dotyczył on znaku towarowego H. Zaznaczył, również, że wytworzył znak towarowy H. o numerze [...] w ramach swojej drugiej działalności gospodarczej prowadzonej od dnia [...] października 1991 r. do dnia [...] listopada 1992 r. i nigdy nie wniósł go do majątku trzeciej działalności gospodarczej rozpoczętej w dniu [...] listopada 1992 r., a tym bardziej do spółki akcyjnej. Podkreślił również że spółka H. S.A. została założona dnia [...] maja 1994 r. aktem notarialnym o numerze repertorium [...]. Wskazał na etapowe podnoszenie kapitału akcyjnego i źródła jego pokrycia. W odpowiedzi na ten wniosek C. Sp. z o.o., [...] podniosła, że żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r. jest pozbawione podstaw prawnych i bezzasadne. W piśmie podniesiono nietrafność zarzutu naruszenia przepisów dotyczących sposobu i formy przeniesienia prawa z rejestracji znaku towarowego z uwagi na to, iż żadne przepisy nie zabraniały przeniesienia tego prawa w postaci wniesienia aportu do spółki kapitałowej, natomiast dokonanie tej czynności w formie aktu notarialnego czyniło zadość wymogom co do zachowania formy szczególnej przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy. Czynność prawna mająca za przedmiot przeniesienie przedsiębiorstwa obejmowała wszystkie jego składniki zgodnie z brzmieniem art. 552 ustawy Kodeks cywilny, a prawa ochronne na znaki towarowe nie zostały w żaden sposób w akcie notarialnym z dnia [...] sierpnia 1994 r. wyłączone. Ponadto spółka C. Sp. z o.o. podniosła, iż pozycje bilansu przedsiębiorstwa nie przesądzają o tym, jakie składniki tego przedsiębiorstwa zostały przeniesione w drodze aportu. Ponadto stwierdzono, iż z całokształtu okoliczności wynika, że skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowej formie i wniósł prowadzone przedsiębiorstwo do spółki akcyjnej, która zgodnie z treścią aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 1994 r. miała zapewnić kontynuację dotychczas prowadzonej działalności. W tym kontekście nieracjonalne w opinii spółki byłoby wyłączanie z przedsiębiorstwa znaków towarowych H. będącymi składnikami koniecznymi do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę PP. H. SA. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Urząd Patentowy na podstawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 w związku z art. 126 kpa odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 1999 r. Urząd uznał, iż podważane postanowienie nie jest obarczone żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności. W szczególności nie doszło w toku prowadzonego postępowania do takiego naruszenia przepisów prawa, które należałoby uznać za rażące, a więc do sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z nie budzącym wątpliwości przepisem. W kontekście zarzutów dających podstawę do wznowienia postępowania na gruncie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. pozbawienia strony udziału w postępowaniu, organ wskazał, iż taka wada podlega ocenie i weryfikacji wyłącznie w tym trybie, gdyż tryby nadzwyczajne przewidziane w kpa, tj. stwierdzenie nieważności decyzji i wznowienie postępowania nie są trybami konkurencyjnymi, a zatem konkretna okoliczność może stanowić przesłankę zastosowania tylko jednego z tych trybów, co wyklucza jej badanie w drugim trybie - przesłanki te zostały enumeratywnie wyliczone w art. 156 § 1 i art. 145 § 1 kpa. W kontekście tych rozważań, a także przywołując stosowne orzecznictwo Urząd stwierdził, że błędne ustalenie stron postępowania i postawiony w tym kontekście zarzut naruszenia art. 7, 8 i 10 kpa nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności postanowienia kończącego to postępowanie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Urząd uznał również za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 12 § 1 kpa oraz art. 6 kpa. Odnosząc się do dalszych zarzutów dotyczących rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) Urząd uznał, że kwestionowane postanowienie nie zostało wydane z rażącym naruszeniem § 27, § 28 ust. 1 i ust. 5 w zw. z § 16, § 29 i § 30 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych w związku z art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych oraz powołanego przez wnioskodawcę przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Organ prawidłowo zbadał, czy do wniosku zostały dołączone dokumenty uzasadniające zmianę uprawnionego z rejestracji oraz czy dokonanie żądanego wpisu w rejestrze o zmianie uprawnionego z rejestracji narusza przepisy prawa. Poprzez przyjęcie złożonych wraz z wnioskiem z dnia [...] września 1998 r. dokumentów, w szczególności aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 1994 r. (przy czym w skarżonym postanowieniu szczegółowo opisano cały materiał dowodowy stanowiący podstawę wpisu), jako podstawy wydania postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r., w ocenie Urzędu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w szczególności przedłożony akt notarialny czynił zadość co do formy wymaganej dla przeniesienia prawa ochronnego, a wniesienia prawa z rejestracji znaków towarowych do spółki jako składnika przedsiębiorstwa stanowiącego aport nie można uznać za formę czy sposób przeniesienia prawa z rejestracji niedopuszczalne w jakichkolwiek przepisach prawa, w szczególności nie stoi to w sprzeczności z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Urząd Patentowy w wydanym postanowieniu podkreślił, iż nie jest władny do odniesienia się do nowych okoliczności powoływanych przez wnioskodawcę po dacie wydania podważanego postanowienia, gdyż ocena prawidłowości wydanego postanowienia pod kątem wad określonych w art. 156 § 1 kpa następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego z dnia wydania postanowienia. Urząd Patentowy w skarżonym postanowieniu omówił również pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności przewidziane w art. 156 § 1 pkt 1-7, uznając, iż nie ma podstaw do ich stwierdzenia w przedmiotowej sprawie. Następnie skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wskazując na rażące naruszenie prawa przez Urząd Patentowy. Wnioskodawca podniósł, iż w skarżonym postanowieniu organ nie ustosunkował się do rażącego naruszenia prawa pomimo istnienia dowodów potwierdzających takie naruszenie. Wnioskodawca ponowił wcześniej stawiane zarzuty dotyczące postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] listopada 1999 r. Po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy organ uznał, iż zarzuty postawione przez wnioskodawcę są bezzasadne i nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a więc zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Urząd Patentowy stwierdził, że postanowienie z dnia [...] listopada 1999 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa powodujących nieważność postanowienia i tym samym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Organ wskazał na obowiązujące przepisy prawa w zakresie prowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia oraz rolę organu w tej sprawie. Po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy organ nie znalazł żadnych podstaw do stwierdzenia pozostałych wad kwalifikowanych obarczających postanowienie z dnia [...] listopada 1999 r. enumeratywnie wymienionych w pozostałych punktach par. 1 art. 156 kpa. Zdaniem organu weryfikowane postanowienie zostało wydane zgodnie z przepisami regulującymi właściwość orzekania w sprawie wpisów w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), zostało wydane na podstawie § 30 ust. 1 Zarządzeniu Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych wydanego na podstawie art. 54 ust. 4 uzt (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), rozstrzygana sprawa nie została uprzednio rozstrzygnięta w sposób ostateczny (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), zostało skierowane do jednej strony, tj. P. H. SA, [...], a więc nie zostało skierowane do podmiotu nie będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa), zostało wykonane poprzez dokonanie wpisu objętego postanowieniem w rejestrze (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jego wykonanie nie wywołało czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa) i nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa, co musiałoby wynikać ze szczególnego przepisu prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa). Organ za stronę przedmiotowego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia uznał wszystkie istniejące w dniu wszczęcia postępowania podmioty do dnia dzisiejszego ujawnione w rejestrze jako podmioty uprawnione do znaku towarowego zarejestrowanego pod nr [...]. W przedmiotowej sprawie stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r. wpływałoby na sferę prawną wszystkich podmiotów wymienionych jako strony, gdyż podważenie wpisu spółki PP. H. SA, [...] w rejestrze powodowałoby konieczność podważenia decyzji w przedmiocie wpisów dokonanych z data późniejszą w rejestrze pod nr [...] w rubryce A. Zatem ich sytuacja prawna w kontekście postępowania wpisowego, byłaby, jeżeli chodzi o skutki wyeliminowania z obrotu weryfikowanego postanowienia tożsama z sytuacją spółki PP. H. SA, [...]. Stroną postępowania jest bowiem każdy podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku to postępowanie dotyczy (art. 28 kpa). Organ stwierdził, że przedstawione przez wnioskodawcę zarzuty naruszenia prawa materialnego nie dają podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa na gruncie art. 156 § 1 pk 2 kpa i stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 1999 r., a naruszenia przepisów regulujących procedurę z szeroko opisanych powyżej powodów nie mogły być uznane za skutecznie podniesione w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 kpa przez to, że mogą one stanowić podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 kpa albo też nie zostały uznane za zasadne ze względu na to, że nie doszło w ich następstwie eto naruszenia prawa w stopniu rażącym a nie są one podstawą do stwierdzenia nieważności na podstawie pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych uznał, że co do zasady takie naruszenia podlegają ocenie i ewentualnej naprawie w toku wznowienia postępowania. Tylko w szczególnych przypadkach, w związku z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, naruszenie przepisów procesowych może być uznane za rażące naruszenie prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przy czym naruszenia te winny posiadać odpowiedni ciężar gatunkowy. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony udziału w postępowaniu, okoliczność ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zgodnie zarówno ze stanowiskiem odnośnie niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych przewidzianych w art. 145 i 156 kpa, tj. niemożności kwalifikowania przesłanki wznowieniowej jednocześnie jako dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji jak i utrwalonym orzecznictwem w tej kwestii, pominięcie określonego podmiotu jako strony postępowania nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dlatego też Urząd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów rażącego naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11 i art. 12 § 1 kpa poprzez niezapewnienie udziału strony w postępowaniu, jako dających podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Naruszenie to jest bowiem przesłanką wznowienia postępowania na gruncie art. 145 §1 pkt 4 kpa. Odnosząc się do naruszenia art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia postanowienia, Urząd Patentowy wyjaśnił, że brak uzasadnienia w postanowieniu z dnia [...] listopada 1999 r. odstąpienie od uzasadnienia możliwe jest na podstawie art. 107 § 4 kpa w przypadku uwzględnienia przez organ żądania strony w całości. Tak było w tej sprawie, bowiem stroną wydawanego postanowienia uznano wyłącznie wnioskodawcę, tj. PP. H. SA. Innym natomiast zagadnieniem jest błąd w postaci pominięcia w tym postepowaniu strony postępowania, który stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Urząd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 104 kpa. Wyjaśnił, że przedmiotem postanowienia wydanego na podstawie § 30 ust. 1 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (M.P. z dnia 2 października 1992 r.) jest bowiem kwestia dokonania wpisu w rejestrze nie kreuje natomiast prawa dla podmiotu wpisywanego do rejestru, gdyż ma jedynie charakter deklaratoryjny, potwierdzający. Prawo ochronne na znak towarowy przechodzi na nabywcę na mocy dokonania czynności prawnych skutkujących takim przeniesieniem. Postanowienie Urzędu Patentowego jedynie ujawniało skutki takich czynności w rejestrze. Natomiast o prawidłowej formie rozstrzygnięcia w sprawie wpisu w rejestrze zmiany podmiotu uprawnionego przesądza treść § 30 ust. 1 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych, zgodnie z którym wpisu do rejestru na wniosek dotyczący zmiany uprawnionego dokonuje się na podstawie postanowienia. Powyższe zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 54 ust. 4 uzt. Natomiast stosowanie ustawy kpa możliwe było jedynie w przypadkach nieuregulowanych w uzt, a forma rozstrzygnięcia w sprawie wpisu podmiotu uprawnionego w rejestrze w sposób jasny wynika z powołanego wyżej § 30 ust. 1 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP wydanego a podstawie delegacji zawartej w art. 54 ust. 4 uzt. Odnosząc się do zarzutu błędnego określenia naruszenia prawa z rejestracji we wniosku z dnia [...] września 1998 r., tj. wskazania nr [...] zamiast [...], w ocenie Urzędu Patentowego organ prawidłowo potraktował mylne wskazanie jednej z cyfr składających się na oznaczenie numeryczne znaku towarowego H. za oczywistą omyłkę pisarską. Urząd uznał, że zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa nie dały podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie. Zebrany materiał dowodowy, jak i jego ocena, nie budziły wątpliwości jako podstawa wpisu w rejestrze. Natomiast naruszenie zasady wyczerpującego zebrania materiału dowodowego poprzez pominięcie strony postępowania, a zatem uniemożliwienie jej także zgłaszania dowodów w sprawie, stanowiła przesłankę wznowienia postępowania i w związku z tym nie może być uznane jako podstawa stwierdzenia nieważności postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawca w kontekście wystąpienia przesłanek rażącego naruszenia prawa podniósł również zarzut naruszenia przepisów materialnoprawnych poprzez dokonanie wpisu zmiany podmiotu uprawnionego w rejestrze pomimo braku jakiejkolwiek umowy przenoszącej prawo ochronne, a tym bardziej umowy zawartej z zachowaniem formy pisemnej z datą pewną wymaganą przez art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Organ cytując wskazany przepis uznał, że zarzut ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] listopada 1999 r. Złożone do akt sprawy dokumenty nie zawierały braków a dokonany wpis nie narusza przepisów prawa. Również wnioskodawca nie wskazał, jakie przepisy narusza przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego jako składnika przedsiębiorstwa wnoszonego aportem do spółki kapitałowej. Natomiast w związku z zachowaniem formy aktu notarialnego, nie zostały naruszone przepisy zastrzegające co najmniej formę pisemną z datą pewną. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił postanowieniom Urzędu Patentowego RP obu instancji naruszenie przepisów prawa w stosunku do Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przepisów o postępowaniu administracyjnym wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy Prawo o własności przemysłowej oraz ustawy o znakach towarowych, dające podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 1999 roku z powodu wydania tego postanowienia z rażącym naruszeniem wszelkich norm i przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, rażące naruszenie prawa przy wydaniu wszystkich postanowień w tej sprawie polega na tym, że wydano te postanowienia pomimo braku umowy przenoszącej prawo z rejestracji na kogokolwiek oraz z powodu faktu, że postępowanie poprzedzające wydanie postanowienia Urzędu Patentowego RP odbyło się bez udziału strony jakim była i jest osoba skarżącego. Na tej podstawie wniósł o uchylenie wydanych postanowień w całości i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wtoku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący po otrzymaniu odpowiedzi organu na skargę ponownie nie zgodził się ze stanowiskiem w nim zawartym i w pełnio potrzymał złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała słuszności podniesionych w skardze zarzutów, a zatem skargę należało uznać za niezasadną. Wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r. Urząd Patentowy RP działał trybie nadzwyczajnym, wszczętym na skutek wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Zdaniem organu była więc ocena postanowienia z dnia [...] listopada 1999 roku w przedmiocie dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych przed numerem [...] w rubryce 17 poprzez wykreślenie wpisu o brzmieniu "H. PP. [...]" i dokonania wpisu o brzmieniu "PP. "H." S.A., [...] [...]" pod kątem zaistnienia kwalifikowanej wady tj. wydania bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem kwestionowanego postanowienia. Według oceny Sądu organ odmawiający stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] listopada 1999 r. działał zgodnie z obowiązującym prawem. Należy podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministarcyjnym decyzja jest wydana "bez podstawy prawnej" wtedy gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji. Naruszenie prawa przy wydaniu decyzji musi być rażące w takim stopniu, że czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Badając istnienie wady postanowienia określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa należy odnieść się do obowiązujących w dacie wydania kwestionowanego postanowienia przepisów prawnych tj. ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. nr 5 poz. 17 z poź. zm.) oraz wydanego na podstawie art. 54 ust 4 ww. ustawy zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (MP nr [...] p.[...]). Zastrzeżenia skarżącego dotyczące formy, w jakiej podówczas Urząd Patentowy RP dokonywał wpisów w rejestrze znaków towarowych są niezasadne. W myśl § 30 ust. 1 ww. zarządzenia wpisu do rejestru na wniosek uprawnionego dokonuje się na podstawie postanowienia od którego służy stronie zażalenie. Natomiast, gdy organ odmawiał dokonania wpisu, to zgodnie z § 30 ust. 2 zarządzenia zobowiązany był wydać decyzję, od której służyło zażalenie. W tym miejscu należy podnieść, że wpisy w rejestrze znaków towarowych analogicznie jak w obecnym stanie prawnym były dokonywane na podstawie dokumentów i miały charakter deklaratywny. Organ dokonywał oceny, czy złożone dokumenty uzasadniające wpis nie naruszają ustawy oraz czy odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom. Z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych wynika, że umowa o przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego wymaga formy pisemnej z datą pewną. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu powyższa forma obowiązywała przy przeniesieniu samego prawa. W niniejszej sprawie doszło do podwyższenia kapitału spółki pod nazwą PP. "H." S.A., albowiem skarżący i jego żona wnieśli do spółki stanowiące ich majątek wspólny przedsiębiorstwa wraz z budynkami, prawem użytkowania wieczystego działki i prawem własności innej działki, a także ruchomościami oraz prawami związanymi z jego prowadzeniem. Z powyższych wywodów forma aktu notarialnego była obowiązkowa. Akt notarialny z dnia [...] sierpnia 1994 r. stanowiący podstawę dokonania kwestionowanego wpisu w rejestrze z uwagi na treść art. 552 kc obejmował wszystko, co wchodziło w skład przedsiębiorstwa, a więc również sporny znak towarowy. Aby skutek z art. 552 kc był wiążący musiałoby istnieć stosowne postanowienie w akcie notarialnym, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Okoliczność, że skarżącemu nie doręczono odpisów postanowienia z dnia [...] listopada 1999 roku nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tego postanowienia ale przesłanką o wznowienie postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Tak więc podstawowe zarzuty skarżącego dotyczące kwestionowanego postanowienia z [...] listopada 1999 r. zostały dokładnie zbadane i prawidłowo ocenione przez Urząd Patentowy RP. Sąd w całości podziela argumentację Urzędu odnoście braku podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia z uwagi na podstawę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ również zbadał sprawę pod kątem ewentualnego istnienia pozostałych przesłanek do stwierdzenia nieważności postanowienia i trafnie przyjął, że nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzją została wydana po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania przez organ, który odmawiając stwierdzenia nieważności postanowienia obszernie uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Bezzasadność zarzutów strony odnoście naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego spowodowała oddalenia skargi na podstawie art. 151 ppsa.