VI SA/Wa 1628/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B" oddala skargę Skarżący W. K. został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego pismem z dnia 31 października 2006 r. W piśmie tym poinformowano go, iż w dniu 30 października 2006 r. na wniosek Komendanta [...] Policji w W. zostało wszczęte postępowanie w sprawie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień kierowania pojazdami kat. "B". Z przedłożonych we wniosku informacji wynikało, że naruszył on wielokrotnie przepisy i zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz otrzymał łącznie 25 punktów w okresie od 30 lipca 2004 r. do 27 stycznia 2005 r. Skarżący został poinformowany, iż skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji należy odebrać w siedzibie organu w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma wszczynającego postępowanie. W piśmie tym zawarto również informację, że zgodnie z art. 10 k.p.a., przysługuje mu prawo zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów. Skarżący nie skorzystał z tego uprawnienia. Następnie Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] skierował stronę skarżącą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zakreślono w niej nieprzekraczalny termin na poddanie się egzaminowi do dnia 3 marca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w sprawie niniejszej wobec wielokrotnego naruszenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego i otrzymania łącznie 25 punktów karnych zostały wyczerpane znamiona art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zmianami) - zwanej dalej Prawo o ruchu drogowym. Strona skarżąca została powiadomiona, że skierowanie stanowiące załącznik do tej decyzji należy przedstawić w ośrodku egzaminacyjnym celem poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Od niniejszej decyzji strona skarżąca nie wniosła odwołania w administracyjnym toku instancji. Konsekwencją decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] było wydanie przez ten organ decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]. Organ ten na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym: 1. cofnął stronie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami kat "B", 2. zobowiązał stronę skarżącą do zwrotu posiadanego prawa jazdy, 3. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ ponownie przytoczył treść wystąpienia Komendanta [...] Policji. Wskazał, że stronę skarżącą decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] skierowano na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i do dnia wydania decyzji nr [...] nie zgłosiła się ona na egzamin. Na decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 nr [...] skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie niniejszej zaszły nowe okoliczności związane z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt U 1/07 (Dz. U. Nr 53, poz. 359), w którym stwierdzono, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego dające uprawnienia dla Straży Miejskiej w zakresie kontroli karania i kierowania spraw do Sądu są niezgodne z art. 131 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zmianami). W ocenie strony skarżącej powyższy wyrok powoduje, że sprawy kierowane do sądów przez Straż Miejską, związane z naruszeniami Prawa o ruchu drogowym zostały przeprowadzone bez podstawy prawnej. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że we wniosku o wszczęcie postępowania Komendanta [...] Policji z dnia 19 października 2006 r. zostały uwzględnione punkty karne umieszczone w ewidencji na podstawie wniosku Straży Miejskiej (poz. 2. i poz. 4). Obejmują one łącznie 11 punktów karnych. Z uwagi na bezprawność wniosku Straży Miejskiej, liczba punktów karnych za naruszenie ustawy Prawo o ruchu drogowym nie dawałaby podstaw do wydania decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] i z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ ten wskazał na poczynione w sprawie niniejszej ustalenia faktyczne. W ocenie organu, wypełniają one przesłanki z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy Prawo o ruchu drogowym, uzasadniające cofnięcie stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odnosząc się do przywołanego w odwołaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazał, że nie eliminuje on z obrotu prawnego czynności i orzeczeń prawnych wydanych na podstawie uchylonych przepisów. Wyrok ten wszedł w życie z dniem jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, co miało miejsce w dniu 28 marca 2007 r. Natomiast decyzja Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] ma charakter ostateczny. Nadal więc ma ona charakter wiążący. Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie uchylił również punktów karnych na skutek, których decyzja ta została wydana. Od decyzji organu drugiej instancji, strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o jej uchylenie. Strona skarżąca, tak jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazała, że w sprawie niniejszej organ nie uwzględnił nowej okoliczności sprawy, jaką jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt U 1/07 (Dz. U. Nr 53, poz. 359). W skardze zawarto również omówienie skutków, jakie ten wyrok wywiera na stan faktyczny i prawny w jej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 z poźn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpatrując skargę, mając na względzie powyższe kryteria, Sąd uznał ją za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd zgadza się z poglądem, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r. Sygn. akt U 1/07 zaczął obowiązywać od dnia ogłoszenia w Dz. U. z 2007 r. Nr 53 poz. 359 tj. od dnia 28 marca 2007 r. Nie ma on mocy wstecznej w stosunku do czynności i orzeczeń prawnych wydanych na podstawie uchylonych przepisów, które to przepisy do dnia ogłoszenia wyroku tj. do dnia 28 marca 2007 r. korzystają z tzw. domniemania konstytucyjności. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r. odpowiadają prawu, tym bardziej, że stanowią konsekwencję niewykonania przez skarżącego decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., które w chwili wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 roku miała walor decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.