VI SA/Wa 1629/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (w skrócie: "SKO") decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) i art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpoznaniu odwołania A.T. (dalej: "skarżący"), od decyzji Prezydenta W. z [...] listopada 2014 r., nr [...], którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji Nr [...] z [...] czerwca 2014 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] pod kiosk handlowy od 1 lipca do 31 grudnia 2014 r. oraz określono należną opłatę za umieszczenie kiosku handlowego w pasie drogowym na podstawie decyzji wskazanej w pkt 1 w wysokości 1.408,87 zł, uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia należnej opłaty za umieszczenie kiosku handlowego w pasie drogowym i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń. Na wniosek skarżącego Prezydent W. decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], zezwolił na zajęcie pasa drogowego ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 20,33 m2 w terminie 1 lipca – 31 grudnia 2014 r. W związku z faktem, że we wniosku skarżący poinformował, że w obiekcie będzie prowadzona branża związana z gastronomią pkt 3 przywołanej decyzji wskazywał, iż nie upoważnia ona do prowadzenia w kiosku handlowym ośrodka gier, punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salonu gier na automatach lub punktu gry na automatach o niskich wygranych, a za zajęcie pasa drogowego pod kiosk handlowy, w którym zlokalizowane są ww. działalności gospodarczej obowiązuje wyższa stawka dziennej opłaty dotycząca całej powierzchni takiego kiosku. W dniach 16 września 2014 r. i 17 października 2014 r. Zarząd Dróg Miejskich przeprowadził kontrolę pasa drogowego ul. [...], podczas której stwierdzono, że w kiosku handlowym skarżącego zlokalizowany jest punkt gier na automatach o niskich wygranych. W związku z powyższym Prezydent W. decyzją z [...] listopada 2014 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...] czerwca 2014 r. i określił opłatę za umieszczenie kiosku handlowego w pasie drogowym w wysokości 1.408,87 zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z [...] grudnia 2014 r. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przywołaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2015 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia należnej opłaty za umieszczenie kiosku handlowego w pasie drogowym i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260, z późn. zm.), dalej: "u.d.p.", w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie jak wyjaśniło SKO, w myśl art. 39 ust. 3a u.d.p. w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym. Organ zaznaczył, że w treści decyzji z [...] czerwca 2014 r. wyraźnie wskazano, iż decyzja ta nie upoważnia do prowadzenia w kiosku handlowym ośrodka gier, punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salonu gier na automatach lub punktu gry na automatach o niskich wygranych. Zdaniem SKO nie uległo wątpliwości, że skarżący naruszył warunek zakazujący prowadzenia w kiosku handlowym punktu gier na automatach o niskich wygranych. Tym samym w ocenie organu odwoławczego spełniona została przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia ww. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie SKO stwierdziło brak podstaw prawnych dla określenia wysokości opłaty za umieszczenie kiosku handlowego w pasie drogowym na podstawie zezwolenia z [...] czerwca 2014 r. w okresie od 1 lipca 2014 r. do dnia wygaśnięcia tej decyzji, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji w części dot. ustalenia wysokości tej opłaty. W ocenie organu odwoławczego rozliczenie ewentualnej nadpłaty w opłacie ustalonej decyzją z [...] czerwca 2014 r., a powstałej w wyniku stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z [...] maja 2015 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z [...] czerwca 2014 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia i uznanie, że przeprowadzona 16 września 2014 r. kontrola pasa drogowego ul. [...], doprowadziła do uznania, iż w kiosku handlowym nr 8 zlokalizowany jest punkt gry na automatach o niskich wygranych, gdy tymczasem z dokumentacji przedłożonej przez skarżącego wynika, że w kiosku nie był prowadzony punkt gry na automatach o niskich wygranych; 2) art. 107 § 3 k.p.a. przez niedochowanie wymogów określonych w tymże przepisie w zakresie treści uzasadnienia faktycznego zaskarżanej decyzji, polegające w szczególności na braku ustosunkowania się do argumentacji przedłożonej przez skarżącego i niewskazaniu, z jakich powodów argumentacja ta została uznana za niewiarygodną. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zarówno organ I instancji, jak i SKO nie podjęły działań zmierzających do zbadania informacji o usługach świadczonych przez skarżącego w kiosku położonym przy ul. [...]. Skarżący wskazał, że nie prowadzi obecnie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, ale zajmuje się pośrednictwem w zakresie sprzedaży maszyn do gier tj. automatów o niskich wygranych. Skarżący zaznaczył, że znajdujące się w kiosku maszyny do gier można wypróbować jedynie w celach demonstracyjnych, pokazowych i nie ma żadnej możliwości dokonywania z nich jakichkolwiek wypłat. Skarżący zaznaczył przy tym, że brak jest informacji, by w tym zakresie kontrola wykazała taką możliwość. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.")). Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zasadnicze materialnoprawne ramy postępowania w tej sprawie wyznacza przepis art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 260), zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (...), wydawanym w formie decyzji administracyjnej. W decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym (...). Z kolei na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza - w drodze decyzji - jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W tej sprawie organ pierwszej instancji – właśnie na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. - stwierdził wygaśniecie decyzji zezwalającej skarżącemu na zajęcie pasa drogowego wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku uznając, że uprawniony warunek ten naruszył, zaś organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję w części zaskarżonej do Sądu. I tak, wskazać należy, ze w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. zezwolono skarżącemu na zajęcie pasa drogowego ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 20,33 m² od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. We wniosku strona poinformowała, że "w obiekcie będzie prowadzona branża związana z gastronomią". W treści tej decyzji zastrzeżono, że nie upoważnia ona do prowadzenia w kiosku handlowym ośrodka gier ani punktu przyjmowania zakładów wzajemnych w zakresie bukmacherstwa, salonu gier na automatach lub punktu gry na automatach o niskich wygranych. Tak więc działalność w ww. zakresie nie mogła być prowadzona w związku z zajęciem pasa drogowego, na które zezwolono w przedmiotowej decyzji. Ani sam fakt zastrzeżenia tego warunku w decyzji, ani jego treść nie budziły zastrzeżeń skarżącego. Twierdzi on tylko, że w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący ten warunek naruszył. Skarżący bowiem jedynie sprzedawał urządzenia do gier (był pośrednikiem handlowym), nie prowadził zaś w kiosku handlowym punktu gry na automatach o niskich wygranych. Maszyny do gier znajdujące się w miejscu prowadzenia przez niego działalności służyły bowiem jedynie celom demonstracyjnym i nie można z nich było dokonywać jakichkolwiek wypłat. Brak jest przy tym informacji by kontrola taką możliwość wykazała. Na poparcie ww. stanowiska pełnomocnik skarżącego przywołuje okoliczności, że "przedmiot działalności gospodarczej Pana A.T. nie zmienił się i nie prowadzi on działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, a także działalności bukmacherskiej (...)". Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił w ww. zakresie, że organ ww. okoliczności w ogóle nie badał. Wskazać należy, że organy swoje stanowisko zawarte decyzjach w wydanych na rzecz skarżącego oparły na materiale dowodowym, w skład którego wchodzą dwa protokoły kontroli pasa drogowego z dnia 16 września 2014 r. oraz z dnia 17 października 2014 r. - w których stwierdzono, że w kiosku handlowym skarżącego funkcjonuje punkt gry na automatach o niskich wygranych - oraz fotografie z wnętrza kiosku pochodzące z dat przeprowadzenia obu kontroli. Sąd zauważa, że niewątpliwie to organy obarczone zostały obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Niemniej jednak ich obowiązek w ww. zakresie nie jest nieograniczony. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy organ nie ma obowiązku dalszego poszukiwania dowodów jeśli uzna, że stan faktyczny sprawy został dostatecznie ustalony. Także ocena materiału dowodowego została zastrzeżona organom w ramach swobodnej oceny dowodów uwzględniającej ocenę faktów mających znaczenie prawne na podstawie zasad doświadczenia życiowego i reguł logicznego wnioskowania (art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Przy tej ocenie organ nie jest skrępowany żadnymi regułami formalnymi. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł. Faktycznie, także zdaniem Sądu, dowody wynikające z akt, a przede wszystkim zdjęcia wnętrza kiosku skarżącego, na których widoczne są automaty do gier, a na jednym z nich dodatkowo uwidoczniono znajdujący się tam napis, że w lokalu mogą przebywać tylko gracze - w pełni pozwalały (nawet na podstawie tak skromnego materiału dowodowego) zgodnie z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, uznać, że skarżący taki punkt gier na automatach w kiosku jednak prowadził. Sąd nie może więc w tej sprawie podważyć dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego i wywiedzionych na jej podstawie wniosków, bo zasada swobodnej oceny dowodów nie została w tym postępowaniu naruszona. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organ administracji. Żadnym bowiem dowodem nie potwierdził tez przez siebie stawianych, a stających w opozycji do ustaleń organów. Powoływanie się zaś na przedmiot działalności gospodarczej skarżącego nie mogło odnieść korzystnych dla niego skutków, jako że są to przecież okoliczności nieprzesądzające o faktycznym zakresie prowadzonej przez niego działalności. Faktem jest, że organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do ww. twierdzeń skarżącego, niemniej jednak twierdzenia te były gołosłowne, nie zostały bowiem poparte żadnymi dowodami, a racje argumentacyjne organu były wystarczające dla uzasadnienia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, stąd Sąd ww. zakresie nie dostrzegł takiego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.