VI SA/Wa 1631/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego L. G. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. VI SA/Wa 1631/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust.1 i ust.2 pkt. 2 lit c oraz art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) cofnięta została L. G., udzielona przez Prezydenta W., licencja [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, [...], zmieniona w dniu [...] marca 2004 r. na licencję nr [...], na skutek zmiany samochodu [...]. W jej uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu [...] maja 2004 r. w trakcie prowadzonych rutynowych kontroli funkcjonariusze Straży Miejskiej W. sprawdzili L. G. - kierowcę taksówki wykonującego usługi pojazdem [...]. Podczas kontroli stwierdzili, że zewnętrzne oznakowanie [...] zamocowane było na magnes. Ponadto ujawniono, iż tabliczka informująca o taryfie opłat nie była przytwierdzona w sposób trwały, zaś identyfikator, który powinien być umieszczony w samochodzie w widocznym miejscu dla pasażera - był schowany. W wyniku kontroli na kierowcę nałożono mandat karny w wysokości 100,00 zł. Wymienione nieprawidłowości wskazywały na naruszenie przepisów ust. l pkt.1, 4 i 5 uchwały nr XIV/181/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz § 18 pierwsze tiret załącznika do uchwały nr XXVI /314/2000 r. Rady m.st. Warszawy z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie m. st. Warszawy (z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr XIII/166/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 12 czerwca 2003 r.) W następstwie ujawnionych uchybień zwrócona została L. G. uwaga na obowiązek stosowania się do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz innych przepisów regulujących tę sferę działalności, informując jednocześnie przewoźnika, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów skutkować będzie udzieleniem mu ostrzeżenia, a w przypadku kolejnego ich naruszenia - wszczęciem postępowania o cofnięcie licencji. Następna, przeprowadzona w dniu [...] października 2004 r. przez Straż Miejską W., kontrola samochodu [...], którym przedsiębiorca świadczył usługi przewozowe wykazała, iż na eksploatowanym pojeździe zewnętrzne oznakowanie wymagane dla taksówki, tj. [...] w dalszym ciągu zamontowane było na magnes. Za ujawnione w trakcie kontroli uchybienia nałożono na kierowcę grzywnę w drodze mandatu karnego w wysokości 200,00zł. Wskazane nieprawidłowości naruszały przepis ust. l pkt.1 uchwały nr XIV/181/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym postępowanie w tej sprawie zostało zakończone w dniu [...] lutego 2005 r. udzieleniem L. G. ostrzeżenia [...]. W ostrzeżeniu wskazano, iż dalsze nieprzestrzeganie przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. Ponowne działania kontrolne dokonane przez Straż Miejską W. w dniu [...] listopada 2004 r. potwierdziły istnienie tych samych nieprawidłowości w oznakowaniu taksówki [...] - polegających na umieszczeniu oznaczeń zewnętrznych w sposób nietrwały, na magnes. Przewoźnik ukarany został przez Straż Miejską mandatem w wysokości 100,00 zł. W tym przypadku kierowca również naruszył przepis ust. 1 pkt.1 podanej wyżej uchwały Rady W. Prowadząc czynności sprawdzające w dniu [...] lutego 2005 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej W. i tym razem stwierdzili nieprawidłowości w oznakowaniu taksówki L. G.: identyfikator - tabliczka znamionowa nie został umieszczony w miejscu widocznym dla pasażera, [...] (na przednich drzwiach) zamocowany został w sposób nietrwały na magnes; - brak dwustronnej tabliczki o opłacie za km na taryfie 1. W wyniku kontroli kierowca został ukarany mandatem karnym w wysokości 200,00zł. Wymienione nieprawidłowości wskazywały na naruszenie przepisów ust. 1 pkt. 1 lit b, 4 i 5 uchwały nr XIV/181/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz § 18 (pierwsze tiret) załącznika do uchwały nr XXVI /314/2000r. Rady m.st. Warszawy z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie m.st. Warszawy (z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr XIII/166/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 12 czerwca 2003 r.) Z przesłanych protokółów pokontrolnych wynika ponadto, że L. G. nie posiada kasy fiskalnej. Na tą okoliczność został sporządzony przez funkcjonariuszy z Komendy Policji W. protokół i przesłany w dniu [...] stycznia 2005 r. do właściwego dla miejsca zamieszkania kierowcy urzędu skarbowego. W świetle powyższych faktów, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych w sprawie materiałów, w dniu [...] marca 2005 r. zostało wszczęte w stosunku do p. L. G. postępowanie administracyjne o cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W złożonym [...] marca 2005 r. oświadczeniu taksówkarz potwierdził fakt naruszania przepisów uchwał Rady W. ujawnionych przez Straż Miejską W. podczas czterokrotnych kontroli jego taksówki. Wyjaśnił również, że zdecydował się na stosowanie oznakowania na magnes z powodu licznych wyjazdów za granicę. Przedsiębiorca stwierdził, że częste zdejmowanie trwale zamocowanych oznaczeń powoduje uszkodzenie samochodu. W swoim oświadczeniu kierowca podkreśla fakt, że prowadzenie działalności przewozu osób taksówką jest jego jedynym źródłem utrzymania, podjął również zobowiązanie do przestrzegania przepisów obowiązujących przy przewozach osób taksówką. Przedstawiając powyższe organ I instancji stwierdził, że przewoźnik nie wykazał woli usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez kontrolujących go czterokrotnie funkcjonariuszy Straży Miejskiej L. G. mimo udzielonego mu w dniu [...] czerwca 2004 r. upomnienia, nie stosował się do przepisów wynikających z prawa miejscowego: - obowiązującej od dnia 1 listopada 2003 r. uchwały nr XIV/181/2003 z 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, wprowadzającej wymóg trwałego naklejenia oznaczeń, która zastąpiła dotychczasową uchwałę nr XIX/114/91 Rady m.st. Warszawy z 1991 r. w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek osobowych. Uchwała ta została ogłoszona w Dz. Urz. Nr 204 województwa mazowieckiego z dnia 29 lipca 2003 r. pod poz.5228. Umieszczono ją również na stronie internetowej Urzędu W. (www.urn.Warszawa.pl) i na tablicy ogłoszeń oraz - uchwały Rady m.st. Warszawy nr XXVI/314/2000r z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie m.st. Warszawy (z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr XIII/166/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 12 czerwca 2003 r.). Zgodnie z zapisem § 21 tej uchwały kierowcy taksówek zobowiązani są do stosowania na pojazdach zarejestrowanych w W. i użytkowanych jako taksówki osobowe dodatkowych oznaczeń określonych odrębną uchwałą Rady W. Uchwała ta została ogłoszona w Dz. Urz. nr 193 województwa mazowieckiego z dnia 18 lipca 2003 r. Umieszczono ją również na stronie internetowej Urzędu W. i na tablicy ogłoszeń. Postępowanie przedsiębiorcy stanowi świadome naruszeniem prawa i kwalifikuje się do pozbawienia go możliwości wykonywania zawodu taksówkarza. Prowadząc działalność przewozu osób należy przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy ustaw i rozporządzeń oraz stosować się do w wydanych przez Radę W. uchwał. Należy uznać, że zachowanie taksówkarza jest niewłaściwe i naganne - prezentowana przez usługodawcę postawa kształtuje krzywdzący dla warszawskich taksówkarzy wizerunek i nie może pozostać bez stosownej w tym zakresie reakcji. Ujawnione w trakcie kontroli nieprawidłowości wskazywały jednoznacznie na naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów ww. uchwał Rady W. W świetle powyższego, ponieważ L. G. swoim postępowaniem wyczerpał dyspozycje art.15 ust.1 pkt.2) lit. b) przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym orzeczono jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zainteresowany wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący przyznał, iż był wielokrotnie karany przez straż miejską za nieprzestrzeganie uchwały Rady W. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. Uchybienia te polegały, zdaniem skarżącego, tylko na niewłaściwym oznakowaniu taksówki, z powodów podanych przez niego w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] marca 2005 r., w którym to jednocześnie skarżący zobowiązał się do przestrzegania wszystkich przepisów porządkowych oraz uchwał Rady W. w zakresie przewozu osób taksówką. W dniu złożenia tego pisma wszystkie uchybienia, wymienione w w/w przepisach zostały usunięte. W chwili obecnej posiadany przez skarżącego pojazd służący do przewozu osób jest oznakowany w sposób właściwy. Ponadto, skarżący zobowiązał się do przestrzegania wszystkich uchwał Rady W. w zakresie przewozu osób taksówką. Jednocześnie podniósł, ze działalność gospodarcza, którą wykonuje, jest jedynym źródłem utrzymania dla całej jego rodziny. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., cofającej mu licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na pojazd [...], zmienioną w dniu [...] marca 2004 r. na licencję nr [...], z powodu zmiany samochodu na pojazd [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny, na tle którego Kolegium zważyło, co następuje. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym "Licencję cofa się: (...) 2) jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencja określone przepisami prawa, c) odstąpił licencję osobie trzeciej, d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców; (...) 2. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit a, b, d oraz lit e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a." W okresie od dnia wydania p. L. G. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, tj. od dnia [...] marca 2003 r., posiadacz tej licencji kilkakrotnie naruszał warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Uchybienia stwierdzane przez uprawnione organy podczas kontroli nie były kwestionowane przez L. G. (brak uwag kontrolowanego w protokołach kontroli), a jednocześnie nie były usuwane, co potwierdzały kolejne kontrole. Udzielone przez organ I instancji, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, pisemne ostrzeżenie zostało doręczone odwołującemu się w dniu [...] lutego 2005 r. Mimo wskazania konsekwencji dalszego nieprzestrzegania przepisów regulujących kwestię świadczenia usług przewozowych taksówką, kolejna kontrola przeprowadzona w dniu [...] marca 2005 r. ujawniła brak kasy fiskalnej u L. G., czym rażąco i świadomie naruszał on warunki określone w licencji oraz inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. W tej sytuacji zasadnym stało się cofnięcie licencji. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany, wnosząc o jej uchylenie w całości jako niezgodnej z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu przypomniał, że decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z upoważnienia Prezydenta W. cofnął skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W/w decyzja została podjęta na skutek uchybień w oznakowaniu taksówki skarżącego stwierdzonych przez Straż Miejską przed dniem [...] lutego 2005 r. Uchybienia te polegały na zamontowaniu bocznych oznaczeń taksówki na tzw. magnes. Kontrole te były przeprowadzane podczas wykonywania przez skarżącego, jego własnym samochodem, niezarobkowego przewozu drogowego, tj. przejazdu na potrzeby własne. Dlatego zarzut niewłaściwego oznakowania samochodu skarżącego jako taksówki i wyciągania przez organ udzielający licencji konsekwencji prawnych w związku z tym czynem, skarżący uważa za bezzasadny. Ponadto, uważa, że niewłaściwe zamontowanie oznakowania wynikającego z uchwały Rady W. lub jego brak, podczas wykonywania przejazdu na potrzeby własne, nie może stanowić rażącego naruszenia obowiązujących przepisów. Tylko rażące naruszenie warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa może być podstawą do cofnięcia licencji, zgodnie z art.15 ust. l pkt 2 lit .b ustawy o transporcie drogowym. Według skarżącego " rażące naruszenie" przepisów prawa występuje wtedy, gdy następuje naruszenie obowiązujących ustaw lub rozporządzeń wydanych przez właściwych ministrów. Definicja powyższa jest w samej swojej istocie nieścisła i jako taka pozwała organowi udzielającemu licencji na dowolną interpretację ewentualnych naruszeń przepisów prawa i tym samym uznaniowe traktowanie poszczególnych obywateli. Dlatego zarzut " rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa" skarżący uważa za bezzasadny. W dniu [...] czerwca 2004 r. pismem nr [...] zwrócono skarżącemu uwagę na obowiązek stosowania się do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz innych przepisów regulujących tę sferę działalności, informując go, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów skutkować będzie udzieleniem ostrzeżenia, a w przypadku kolejnego ich naruszenia - wszczęciem postępowania o cofnięcie licencji. W piśmie z dnia [...] czerwca 2004 r. nie wyznaczono mu żadnego terminu do usunięcia ewentualnych uchybień, pomimo że organ wydający licencję był do tego zobowiązany przez art. 90 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie kwestionuje, że boczne oznakowania jego taksówki przed dniem [...] lutego 2005 r. zamontowane były na tzw. magnes, pozwalający w sposób szybki i bez uszkadzania lakieru na samochodzie dokonać rozmontowania oznaczeń w przypadku wykorzystywania go do celów prywatnych. Lecz skarżący nie uważał i nadal nie uważa by stanowiło to "rażące naruszenie przepisów prawa". Były to właściwe oznaczenia zamontowane we właściwych miejscach, lecz nieprzyklejone klejem bezpośrednio do karoserii samochodu. W dniu [...] lutego 2005 r. organ udzielający licencji udzielił skarżącemu ostrzeżenia, iż dalsze nieprzestrzeganie przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. Pomimo nie stwierdzenia po dniu [...] lutego 2005 r. żadnych uchybień w oznakowaniu taksówki skarżącego w dniu [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń w imieniu Prezydenta W. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Powyższa czynność została dokonana z naruszeniem art. 90 § 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. By mógł zaistnieć warunek uprawniający do wszczęcia procedury cofnięcia licencji, wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, niezbędne było " pisemne ostrzeżenie przedsiębiorcy" a następnie "ponowne stwierdzenie naruszenia tych przepisów." Tymczasem skarżący otrzymał ostrzeżenie w dniu [...] lutego 2005 r., natomiast procedurę cofnięcia licencji wszczęto dnia [...] marca 2005 r., powołując się przy tym na ponowne uchybienia z dnia [...] listopada 2004 r. oraz z dnia [...] lutego 2005 r., tj. sprzed dnia otrzymania ostrzeżenia. Było to niezgodne z wymogami zawartymi w art.15 pkt.2 - ustawy o transporcie drogowym. Wskazuje na stronnicze i celowe działania organu administracji publicznej zmierzające do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i tym samym do pozbawienia go możliwości wykonywania zawodu. Pomimo złożenia przez skarżącego w dniu [...] marca 2005 r. zapewnienia, że będzie przestrzegał wszystkich przepisów obowiązujących przy przewozie osób taksówką, w dniu [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń w imieniu Prezydenta W. wydał decyzję cofającą skarżącemu licencję. Przez cały okres wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej wynikającej z licencji nie było na niego żadnych skarg od pasażerów w związku z zawyżeniem opłaty lub niewłaściwym zachowaniem. W dniu [...] kwietnia 2005 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2005 r. cofającą mu licencję nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką do Samorządnego Kolegium Odwoławczego w [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższej decyzji skarżący zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia powodów cofnięcia licencji przez Prezydenta W. oraz błędną interpretację przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie prawidłowości czynności podjętych przez właściwe organy w celu cofnięcia skarżącemu licencji. W związku z powyższym, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. skarżący zarzucił niezgodność z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), wniosło o jej oddalenie. Kolegium, ponownie analizując rozpatrywaną sprawę, w tym dokonując analizy przepisu art. 15 ustawy o transporcie drogowym, nie dopatrzyło się naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, jak również nie stwierdziło naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wyrokiem z dnia 29 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ustalenia i ocenę prawną zawarte w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, licencja została cofnięta skarżącemu z zachowaniem ustawowego trybu. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że przesłanka cofnięcia licencji nie musi być popełnienie takiego samego naruszenia lecz również niedotrzymanie innych wymagań wynikających z przepisów regulujących transport drogowy, w szczególności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył kasacją L. G. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut skarżącego - naruszenia przez Sąd art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, polegający na zastosowaniu niewłaściwego trybu postępowania przy cofnięciu licencji, gdyż ostrzeżenie poprzedzające wszczęcie postępowania dotyczyło innego naruszenia niż stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] marca 2005 r. Uznanie przez Sąd, że została spełniona przesłanka cofnięcia licencji określona w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie znajdowało dostatecznego uzasadnienia i było wynikiem niewłaściwego zastosowania tegoż przepisu. NSA nie podzielił poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, że przesłanka cofnięcia licencji nie musi być takiego samego naruszenia, lecz również niedotrzymanie innych wymagań wynikających z przepisów regulujących transport drogowy, w szczególności określonych art. 15 ust. pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Takie rozumienie przepisu, w ocenie NSA, prowadzić może do wypaczenia sensu korzystania z ostrzeżenia, jako instrumentu dyscyplinującego przedsiębiorcę. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie natomiast do treści art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., którą utrzymano w mocy decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., cofającą L. G. licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Podstawowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie mają przepisy art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit b oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W myśl pierwszego z tych przepisów licencję cofa się m.in. jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencja określone przepisami prawa (lit b). Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit a, b, d oraz lit e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji (...). W świetle powołanych przepisów tryb cofnięcia licencji wygląda następująco: - podstawę postępowania stanowi stwierdzenie naruszenia powołanych wyżej przepisów, - po takim stwierdzeniu, a przed cofnięciem licencji, wymagane jest pisemne ostrzeżenie przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji, - w tej sytuacji niezbędne jest ponowne stwierdzenie naruszenia powołanych przepisów, - po którym wszczyna się postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji. W ocenie przedsiębiorcy (skarżącego) tryb ten nie został dochowany. W szczególności nie miało miejsce ponowne stwierdzenie naruszeń związanych z oznakowaniem taksówki. Z materiału dowodowego zebranego przez Samorządowe Kolegium Orzekające w [...] wynika, że organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności udzielił skarżącemu pisemnego upomnienia (pismo znak: [...] z dnia [...] czerwca 2004 r.) następnie, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, udzielił pisemnego ostrzeżenia (pismo znak: [...] z dnia [...] lutego 2005 r.), a po kolejnym stwierdzeniu naruszenia (protokół z kontroli z dnia [...] marca 2005 r.), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji (zawiadomienie znak: [...] z dnia [...] marca 2005 r.) i wydał decyzję cofającą licencję (nr [...] z dnia 31 marca 2005 r.). Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że pisemne ostrzeżenie zostało udzielone skarżącemu za stwierdzone nieprawidłowości w eksploatowanej przez niego jako taksówka pojeździe, polegające na zamocowaniu na magnes zewnętrznego dodatkowego oznakowania wymaganego dla taksówki [...]. Do wszczęcia postępowania o cofnięciu licencji doszło po kolejnej kontroli, w dniu [...] marca 2008 r., która stwierdziła u skarżącego brak kasy fiskalnej. Z ustaleń poczynionych przez organy nie wynika, aby po doręczeniu skarżącemu pisemnego ostrzeżenia z dnia [...] lutego 2005 r. dopuścił się on ponownie naruszenia w nim opisanego. Kolegium stwierdziło, że przesłanką cofnięcia licencji nie musi być popełnienie takiego samego naruszenia przepisów, związanych np. z oznakowaniem taksówki, lecz również niedotrzymanie innych wymagań wynikających z przepisów regulujących sprawy transportu drogowego, a w szczególności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Z takim stwierdzeniem Kolegium nie można się zgodzić. Sąd nie podziela takiej interpretacji przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Sposób rozumienia przedmiotowego przepisu przez Kolegium może prowadzić do wypaczenia sensu korzystania z ostrzeżenia, jako instrumentu dyscyplinującego przedsiębiorcę. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym prowadzi do wniosku, że cofnięcie licencji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie zostanie poprzedzone skierowaniem do przedsiębiorcy pisemnego ostrzeżenia wskazującego stwierdzone naruszenia. Tylko ponowne naruszenie przepisów wymienionych w pisemnym ostrzeżeniu, jako naruszonym przez przedsiębiorcę czyni skutecznym wyczerpanie trybu postępowania przy cofnięciu licencji, przewidzianym przez art. 15 ust. 2 ustawy. Przesłanka cofnięcia licencji ma charakter materialny. Zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi więc naruszenie prawa materialnego. Owo naruszenie ma charakter istotny. Stanowi bowiem o odpowiedzialności skarżącego poprzez cofnięcie mu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.