VI SA/Wa 1633/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 27 czerwca 2017 r. W. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 25 maja 2017 r. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1633/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej po terminie. Pismem z dnia 18 września 2017 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca podała, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się z postanowienia tutejszego Sądu, w którym wskazano, że zaskarżona decyzja SKO została doręczona stronie skarżącej w dniu 25 maja 2017 r. Osoba, która kwitowała odbiór decyzji poinformowała skarżącą, że decyzja została odebrana w dniu 26 maja 2017 r. W dniu wniesienia skargi skarżąca była zatem w błędzie odnośnie daty, w której upływał termin na wniesienie skargi. Tym samym skarga nie została złożona w terminie z przyczyn od niej niezależnych i wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Do wniosku strona dołączyła oświadczenie osoby, która kwitowała odbiór zaskarżonej decyzji, że decyzja została odebrana w dniu 26 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na skutek wniesionego przez stronę skarżącą zażalenia, Naczelny Sad Administracyjny, postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II GZ 939/17, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie odmawiające skarżącej wspólnocie przywrócenia terminu do złożenia skargi jest przedwczesne, gdyż Sąd I instancji nie wyjaśnił kwestii reprezentacji skarżącej wspólnoty. Sąd I instancji powinien był najpierw wezwać stronę skarżącą do udzielenia informacji, czy skarżąca wspólnota zawarła umowę, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) z E. F., a jeśli tak to zobowiązać stronę do przedłożenia ww. umowy, co pozwoliłoby na ustalenie, czy była ona umocowana do samodzielnego podejmowania czynności mieszczących się w granicach zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, np. do odbioru korespondencji. Zarządzeniem z dnia 9 marca 2018 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy skarżąca wspólnota zawarła z E. F. umowę, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, a jeśli tak to zobowiązał skarżącą do nadesłania we wskazanym terminie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii ww. umowy. W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca nadesłała poświadczoną notarialnie Umowę o Administrowanie Nieruchomością zawartą w dniu [...] sierpnia 2008 r. z E. F.. Z § 2 wskazanej umowy wynika, że do obowiązków administratora należy załatwianie spraw i usług w zakresie zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona wskazała, że była w błędzie co do daty, w której upływał termin na wniesienie skargi bowiem osoba, która kwitowała odbiór decyzji wskazała inny dzień odbioru decyzji niż to faktycznie nastąpiło. Do wniosku zostało dołączane oświadczenie, z którego wynika, że decyzja została odebrana w dniu 26 maja 2017 r. Ze zwrotnego potwierdzenia obioru zaskarżonej decyzji wynika zaś, że została ona wydana w dniu 25 maja 2017 r. W tym miejscu należy zauważyć, że jeśli nawet Sąd przyjąłby jako datę odbioru zaskarżonej decyzji dzień 26 maja 2017 r., to złożenie skargi w dniu 27 czerwca 2017 r. i tak nastąpiło po upływie terminu na jej wniesienie. Niezależnie bowiem od tego, czy strona odebrałaby decyzję w dniu 25 maja 2017 r. czy w dniu 26 maja 2017 r., to i tak ostatnim dniem na wniesienie skargi był dzień 26 czerwca 2017 r. (poniedziałek następujący po dwóch dniach wolnych od pracy). W świetle powyższego argumentacja strony odnośnie przyczyn uchybienia terminu do wniesienie skargi nie uprawdopodabnia braku winy strony. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.