VI SA/Wa 1635/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu 22 sierpnia 2007 r. K. Sp. z o. o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W dniu 12 października 2007 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego wskazała na bardzo poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej dotkliwej szkody powołując się na wystosowane przez Zarząd Dróg Miejskich wezwanie do uregulowania wynikającej z decyzji należności pieniężnej. W wyniku jego rozpoznania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 października 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1635/07 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na niniejsze postanowienie strona skarżąca złożyła zażalenie, do którego załączyła deklarację o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) tzw. CIT-2 za okres od 1 stycznia do 31 października 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt. I OZ 965/07 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W postanowieniu tym wskazano, że Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć, czy sytuacja finansowa strony skarżącej przy uwzględnieniu okoliczności poniesienia w 2007 r. znacznej straty pozwala na wykonanie decyzji bez ryzyka narażenia jej na skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.". Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 5 lutego 2008 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez przedstawienie w terminie 7 dni wszelkich okoliczności i przesłania dokumentacji uprawdopodabniającej istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W wykonaniu niniejszego wezwania, strona skarżąca przy piśmie z dnia 18 lutego 2008 r. przesłała miesięczne obroty z salda kont syntetycznych za rok obrachunkowy 2007. Wskazuje on między innymi, że zobowiązania od dostawców wynoszą ponad trzysta tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżąca w złożonym wniosku wskazała, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jej zobowiązania wobec dostawców zamykały się w kwocie 342.965 złotych. W tym samym okresie aktywa, na które składają się miedzy innymi środki pieniężne w kasie oraz należności od odbiorców stanowiły nieco ponad 67 tysięcy złotych. Powyższe dane potwierdza również nadesłany przy zażaleniu CIT-2, z którego wynika, że w okresie od 1 stycznia do 1 października 2007 r. działalność gospodarcza prowadzona była ze stratą ponad 100 tysięcy złotych. Zdaniem Sądu, skarżąca spółka uprawdopodobniła, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej Sąd wziął również pod uwagę wysokość kary nałożonej zaskarżoną decyzją, która wynosi 69.495 złotych. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącej spółki, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.