VI SA/Wa 1636/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. S. 4157 (cztery tysiące sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: " (...) WITD", "Organ I instancji") decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm., dalej: "P.r.d."), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z [...] września 2021 r. (dalej: "protokół kontroli"), nałożył na P. [...]. - [...] J. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych. W uzasadnieniu wydanej decyzji Organ I Instancji przytaczając mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa oraz odwołując się do ustalonego stanu faktycznego w protokole kontroli. Przyjął, że w dniu [...] września 2021 r., o godzinie 05:30 w P. T. przy ul. R. na wysokości ul. L. w ciągu drogi krajowej nr [...] (DK [...]), na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 tony został zatrzymany do kontroli zespół pojazdów składający samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował pan P. J., przewożący pojedynczy element betonowy "Belka T 27". Opisany powyżej zespół pojazdów poruszał się w kolumnie pojazdów wraz z dwoma innymi zespołami pojazdów o numerach rejestracyjnych [...]oraz [...]przewożącymi taki sam ładunek. Do kontroli kierujący okazał między innymi wypis z ważnej w dniu kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy numer [...] wydanej w dniu [...] lipca 2013 roku przez Starostę K. dla przedsiębiorcy J. S. działającego pod firmą P. [...] J. S., ważne w dniu kontroli zezwolenie kategorii IV numer [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz pełniący funkcję dokumentu przewozowego protokół wydania WZ numer [...] związany z zamówieniem [...] wydany przez sprzedawcę ładunku tj.: P. [...] S.A. w K.. W związku z uzasadnionym przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów kontrolowanego środka transportu z ładunkiem zespół pojazdów skierowano na stanowisko do ważenia pojazdów znajdujące się w W. przy drodze ekspresowej S8 przy punkcie kontroli [...]. Podczas kontroli dokonano m.in. ważenia pojazdu, w tym nacisku osi oraz pomiarów wymiarów zewnętrznych pojazdu wraz z umieszczonym na nim ładunkiem. Do pomiarów nacisków wywieranych na drogę przez osie zespołu pojazdów oraz jego masy rzeczywistej wykorzystano przenośne wagi do ważenia dynamicznego pojazdów w ruchu o numerze fabrycznym [...] posiadające świadectwo legalizacji pierwotnej wydane w dniu [...] kwietnia 2020 roku przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. i ważne do [...] maja 2022 r., umieszczonej na stanowisku pomiarowym posiadającym potwierdzenie geodezyjne wydane przez geodetę uprawnionego. Natomiast do pomiarów wymiarów zewnętrznych pojazdu wraz z umieszczonym na nim ładunkiem wykorzystano przymiar wstęgowy oznakowany numerem [...] typu [...]posiadającego świadectwo wzorcowania numer [...] wydane w dniu [...] marca 2020 roku przez Serwis i Laboratorium Pomiarowo - Kontrolne [...] Sp. z o.o. oraz przymiar teleskopowy oznakowany numerem [...] typu [...]posiadającego świadectwo wzorcowania wydane w dniu [...] marca 2020 r. przez Serwis i Laboratorium Pomiarowo - Kontrolne [...]Sp. z o.o. W wyniku przeprowadzonych pomiarów wymiarów zewnętrznych kontrolowanego pojazdu z ładunkiem stwierdzono, że długość zespołu pojazdów mierzona od płaszczyzn stycznych do skrajnych punktów pojazdu wynosiła [...] metrów. Długość zespołu pojazdów wraz z umieszonym na naczepie ładunku mierzona od płaszczyzn stycznych do skrajnych punktów ciągnika siodłowego oraz ładunku wynosiła 31,2 metra, przy czym ładunek wystawał z tyłu naczepy na odległość 2,2 metra od tylnej krawędzi naczepy. Tym samym w wyniku pomiaru stwierdzono, że długość zespołu pojazdów wraz z umieszczonym na nim ładunkiem przekracza wartość normatywną wynoszącą w tym wypadku 16,50 metra o 14,7 metra tj.: 89,09%. W wyniku przeprowadzonego ważenia kontrolowanego pojazdu z ładunkiem stwierdzono, że: • nacisk I osi zespołu pojazdów - pojedynczej osi nienapędowej ciągnika siodłowego wynoszący 6,05 tony, • nacisk II osi zespołu pojazdów - element składowy grupy osi składającej się z dwóch osi pojazdów silnikowych, w której jedna oś składowa jest osią napędową, a druga osią nienapędową - wynoszący 5,85 tony, • nacisk III osi zespołu pojazdów - element składowy grupy osi składającej się z dwóch osi pojazdów silnikowych, w której jedna oś składowa jest osią napędową, a druga osią nienapędową - wynoszący 11,1 tony (sumaryczny nacisk grupy osi złożonej z osi II i III -16,95 tony), • nacisk IV osi zespołu pojazdów - element składowy grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy - wynoszący 8,15 tony, • nacisk V osi zespołu pojazdów - element składowy grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy - wynoszący 8,05 tony, • nacisk VI osi zespołu pojazdów - element składowy grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych naczepy - wynoszący 8,1 tony (sumaryczny nacisk grupy osi złożonej z osi IV, V i VI-24,30 tony) Tym samym w wyniku wrażania stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, która w momencie kontroli wynosiła 47,30 tony, przekraczając o 7,3 tony wartość normatywną, która w tym wypadku wynosiła 40 ton. Tym stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynosiło 18,25%. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 P.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony między innymi pod warunkiem: uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu. Przy czym, co wynika z przepisu art. 64 ust. 2 P.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Analizując kolejne przepisy, a szczególnie zapisy zawarte w załączniku 1 pkt. 7 do ustawy prawo o ruchu drogowym, przy zmierzonych w dniu kontroli opisanych powyżej parametrach pojazdu, (...) WITD uznał, je za odpowiadające kategorii V zezwolenia (pojazdy nienormatywne o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach l-IV w niniejszym wypadku o długości przekraczającej 30 metrów dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach). W trakcie kontroli stwierdzono, bowiem, że długość kontrolowanego zespołu pojazdów wraz z umieszczonym na nim ładunkiem wynosi 31,10 metra klasyfikując go tym samym do kategorii V. Organ I instancji ponadto wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy 40-stu ton. Wyjątkiem od tej zasady są pojazdy członowe mające 5 lub 6 osi składającego się z ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) oraz ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego dla których dopuszczalna masa całkowita wynosi 42 tony oraz ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) i ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego dla których dopuszczalna masa całkowita wynosi 44 tony. Innym wyjątkiem od wskazanego powyżej normatywu dotyczącego dopuszczalnej masy całkowitej 5-cio osiowego zespołu pojazdu, są pojazdy członowe lub zespoły złożone z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Jak wynika z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego żaden tych wyjątków w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania gdyż kontrolowany zespół pojazdów nie uczestniczy w operacjach transportu intermodalnego i nie jest do takiego transportu przystosowany technicznie zaś data pierwszej rejestracji kontrolowanego pojazdu samochodowego jest późniejsza niż [...] marca 2003 roku. Podkreślił, że zgodnie z treścią przepisu art. 140ab ust. 2 P.r.d. w przypadku naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W przypadku przedmiotowej kontroli do naruszenia zakazu doszło. Tym samym działając w oparciu o przepis art. 140aa ust. 1, przy stwierdzonych w trakcie kontroli i wskazanych powyżej parametrach pojazdu, orzec należy karę pieniężną, o której mowa w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., nakładaną na kontrolowanego przewoźnika w wysokości 15.000 zł. (...) WITD podkreślił, że w chwili zatrzymania do kontroli przedmiotowy zespół pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] poruszał się w kolumnie z dwoma innymi zespołami pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...]. Kolumna ta pilotowana przez jeden pojazd wykonujący pilotowanie, poruszający się na końcu kolumny pojazdów. (...) WITD rozważył też treść § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych (Dz.U.2012.629), z którego treści wynika, iż pojazdy nienormatywne poruszające się w kolumnie powinny być pilotowane przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny. Zdaniem Organu I instancji jednoznacznie stwierdzono w trakcie kontroli, iż pojazd członowy złożony z pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] poruszał się w kolumnie, która pilotowana była przez jeden pojazd. Stosownie zaś do przepisu art. 140 aa ust. 1a pkt. 1 i 3a P.r.d., w przypadku braku wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę tą nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Tym samym działając w oparciu o przepis art. 140ab ust. 3 pkt 1, na skutek analizy przytoczonych powyżej przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego, orzec należy karę pieniężną, nakładaną na kontrolowanego przewoźnika ustalając jej wysokości na 3000 zł za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Strona wniosła odwołanie od decyzji I instancji. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 140aa ust. 1a, 3a pkt 1, art. 140ab ust. 3 pkt 1, ust. 2 P.r.d., § 2 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502), § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 629), po rozpatrzeniu odwołania Strony od decyzji Łódzkiego WITD z dnia [...] grudnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ", "GITD") wydał decyzję z [...] marca 2024 r. o nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") o następującym rozstrzygnięciu: "I. utrzymuję w mocy nałożoną karę 15.000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych - w związku z przejazdem po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, w pozostałych przypadkach, II. utrzymuję w mocy nałożoną karę 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych - za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie.". W uzasadnieniu decyzji Organ odwołał się do stanu faktycznego ustalonego przez Łódzkiego WITD i znajdującego potwierdzenie w sporządzonym protokole kontroli oraz wyjaśnił podstawę prawną podejmowanego rozstrzygnięcia. GITD wyjaśnił, że kierowca okazał do kontroli zezwolenie kategorii IV nr [...]wydane w dniu [...].06.2021 na przejazd pojazdem nienormatywnym - przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i było ważne w okresie od [...].06.2021 r. do [...].12.2021 r. Przebieg kontroli ustalono w protokole kontroli oraz w protokole przesłuchania świadka. GITD wskazał, że norma dotycząca wysokości i długości pojazdu oraz nacisków osi na drogę jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg - zatem ich przekroczenie powoduje konieczność posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii IV nr [...]na przejazd pojazdów nienormatywnych. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że długość kontrolowanego zespołu pojazdów wynosi 31,2 m. Jak wskazano w protokole kontroli drogowej zespół pojazdów nie posiadał skrętnych osi, tym samym, wbrew twierdzeniom Strony dopuszczalna długość nie mogła wynosić ponad 30 m. W związku z powyższym, podstawą obliczenia przekroczenia dopuszczalnego parametru, jest parametr dopuszczalnej długości pojazdu wskazany w przepisach. Organ podkreślił, że z uwagi na wymiary zewnętrzno-wagowe kontrolowanego pojazdu - wymaganym było zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zgodnie z treścią art. 64ea P.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. W ustalonym stanie faktycznym organ I instancji nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii V. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c) P.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 15.000 zł - za brak zezwolenia kategorii V. Organ wskazał nadto, że zgodnie z art. 2 pkt 35c) P.r.d., pilot oznacza osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz minimalizację utrudnień w ruchu drogowym w czasie przejazdu pojazdu. Natomiast, jak stanowi § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych pojazdy nienormatywne poruszające się w kolumnie powinny być pilotowane przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny. Kontrolowany zespół pojazdów poruszał się w kolumnie pojazdów wraz z dwoma innymi zespołami pojazdów o numerach rejestracyjnych [...]oraz [...]przewożącymi taki sam ładunek. W trakcie kontroli stwierdzono, że ww. pojazd członowy nie był pilotowany przy użyciu dwóch pojazdów wykonujących pilotowanie, poruszających się na początku i końcu kolumny. Zgodnie z treścią art. 140ab ust. 3 pkt 1 P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1a, ustala się w wysokości 3000 zł - za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się strona wnosząc do WSA w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...]marca 2024 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1. art. 8 § 1 k.p.a., art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364), art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku [...] grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167), art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wynikającej z tych przepisów zasady ne bis in idem w zw. z art. 49 ust. 3 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych UE i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wyrażających zasadę proporcjonalności, poprzez wszczęcie wobec przewoźnika dwóch postępowań prowadzących do nałożenia dwóch kar za to samo zarzucone zachowanie (tożsamość czynu), tj. kary na podstawie art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz kary na podstawie art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; w sytuacji gdy podmiot nie powinien być karany dwukrotnie za jedno i to samo zarzucone zachowanie, która to reguła ma zastosowanie również do sankcji administracyjnych o charakterze prewencyjnym lub represyjnym będących karami pieniężnymi, bowiem postępowanie karne na gruncie konwencyjnym i konstytucyjnym rozumiane jest szerzej niż na gruncie krajowym (patrz wyrok ETPCz w sprawie Engel, skarga nr 5100/71), a tożsamość zachowania należy rozumieć jako jedność czynu (idem), a nie tożsamość ocen prawnych dokonywanych z perspektywy dóbr prawnie chronionych, 2. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy za to samo naruszenie (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył w drodze innej decyzji administracyjnej karę pieniężną, albowiem na podstawie protokołu kontroli drogowej z dnia [...].09.2021 r., nr [...] wydał decyzję administracyjną z [...].12.2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, utrzymaną w mocy decyzją GITD z [...].01.2023 r., nr [...], która była konsekwencją zarzuconego przekroczenia dopuszczalnych wymiarów pojazdu, a więc stanowiła karę za to samo naruszenie, 3. art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w p.r.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy p.r.d., a zostały przez organy pominięte, pomimo że kary pieniężne w ustawie p.r.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 3023/23, VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22). Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji, 4. art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, w której waga zarzucanego naruszenia jest znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa, a kara w wysokości 18.000 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna, 5. art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności poprzez nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary w sytuacji, gdy w trakcie kontroli ustalono, że długość pojazdu wynosiła 31,2 m (po korekcie - 30,58 m), a zatem miała zostać przekroczona względem długości dopuszczonej zezwoleniem kategorii IV, które posiadała strona, o 1,2 m ( po korekcie o 0,58 m), a zatem o 4 % (po korekcie o 1,93 %), a tym samym nałożenie surowych kar wynoszących po kilkadziesiąt tysięcy złotych jest nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do zarzuconego naruszenia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 4 ust. 3 i art. 10e Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym w zw. z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznika nr I pkt. 4 do tego rozporządzenia dotyczącego grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE (przepisy dotyczące masy i wymiarów) poprzez nałożenie na przewoźnika kary za delikt dotyczący przekroczenia dopuszczalnej masy i wymiarów pojazdów na podstawie ustawy o transporcie drogowym (PRD), w sytuacji gdy wobec przewoźnika zostało wszczęte drugie postępowanie za to samo naruszenie sklasyfikowane w ustawie o transporcie drogowym (UTD), w sytuacji gdy naruszenia stypizowane w dwóch ustawach (PRD i UTD) dotyczą tego samego zachowania ("idem") i ich wspólnym źródłem jest Dyrektywa Rady 96/53/WE, którą wdraża PRD i do której odwołuje się Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 stanowiące podstawę wprowadzenia w polskim porządku prawnym (w ustawie o transporcie drogowym) deliktów dotyczących mas i wymiarów pojazdów, a jednocześnie przedmiot ochrony obydwóch aktów prawa unijnego jest tożsamy i stanowi go ochrona konkurencji w zakresie działalności transportowej oraz bezpieczeństwo w ruchu drogowym, co naruszyło zasadę ne bis in idem, 2. art. 140aa ust. 1, art. 140aa ust. 1a, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c oraz art. 140ab ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez zaakceptowanie nałożenia na stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 18.000 zł za dwa różne naruszenia, a nie odrębnych kar za te naruszenia, czyli wymierzenie kary nieprzewidzianej przez ustawę Prawo o ruchu drogowym, która wymaga dokonania odrębnych w sensie materialnoprawnym rozstrzygnięć odnoszących się do każdego ze stwierdzonych naruszeń z osobna (por. załączona decyzja GITD wydana w tożsamej sprawie). Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Strona złożyła wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów tj.: a) protokołu kontroli drogowej z [...].09.2021 r., nr [...]; b) decyzji (...) WITD z [...].12.2021 r., nr [...]; c) decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...].01.2023 r., nr [...] – na okoliczność nałożenia na Stronę dwóch kar pieniężnych za to samo naruszenie. Ponadto Skarżący wniósł się o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym o następującej treści: "czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzeni Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE dotyczących masy i wymiarów pojazdów którymi wykonywane są przewozy oraz załącznika nr I pkt 4 do tego rozporządzenia dotyczącego grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE (przepisy dotyczące masy i wymiarów) oraz art. 4 ust. 3 i art. 10e Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym należy interpretować w ten sposób, że art. 50 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz oczywista dla TSUE i przez niego uznawana zasada ne bis in idem sprzeciwia się temu, by Państwa Członkowskie stosowały wobec jednego podmiotu za jeden przewóz dwie sankcje administracyjne - kary pieniężne, jedną za przejazd pojazdu nienormatywnego (przekraczającego dopuszczalne wymiary lub masę) z ładunkiem lub bez ładunku bez zezwolenia, taką jak ta na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i drugą za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej lub wymiarach które zostały przekroczone (są nienormatywne) - taką jak ta na podstawie ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy jedno naruszenie (przejazd) zawiera się w drugim (przewóz - którego częścią jest przejazd).". W obszernym uzasadnieniu skargi Strona rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącego uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sformułowanie sentencji decyzji organu II instancji, która nie koresponduje z rozstrzygnięciem decyzji wydanej przez organ I instancji. Organ I instancji w swojej decyzji nałożył w ramach jednego rozstrzygnięcia jedną karę pieniężną w wysokości 18.000 zł, podczas gdy organ II instancji niezasadnie rozbił swoje rozstrzygnięcie na dwa osobne punkty, odnoszące się do dwóch kar pieniężnych w wysokości 15.000 zł i 3.000 zł, co oznacza że organ II instancji nie zawarł w swojej decyzji prawidłowego rozstrzygnięcia odnoszącego się do zaskarżonej w odwołaniu decyzji, tym samym nie rozpatrując odwołania w sposób prawidłowy (por. wyrok WSA w Warszawie z 25.03. 2024 r., VI SA/Wa 6012/23). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Dokonana w świetle powyższych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę wskazuje, że sprawa o zbliżonym stanie faktycznym oraz rozstrzygnięciu organów transportu drogowego była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, tj. w wyroku z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6012/23. Sąd podziela zaprezentowane w przywołanym wyroku stanowisko, przyjmując je za własne. Mocą zaskarżonej decyzji, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Skarżącego od decyzji (...) WITD z [...] grudnia 2021 r., GITD wydał decyzję, którą: "I. utrzymuję w mocy nałożoną karę 15.000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych - w związku z przejazdem po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, w pozostałych przypadkach, II. utrzymuję w mocy nałożoną karę 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych - za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie.". Jak zatem wynika z powyższego, rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji dotyczy utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie dwóch punktów tj. jednego punktu, który stanowi o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł oraz drugiego punktu, który stanowi o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3 000zł. W odniesieniu natomiast do brzmienia sentencji decyzji (...) WITD trzeba stwierdzić, że rozstrzygnięcie tej decyzji nie zawiera punktów a jego mocą na Stronę nałożona została kara pieniężna w wysokości 18 000 zł. Sąd wskazuje, że stosownie do postanowienia art. 107 § 1 k.p.a.: "Decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.". Odrębnymi elementami decyzji administracyjnej jest zatem przyjęte w niej rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a.) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 pkt 6 Kpa). Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem lub nałożonym na nią obowiązkiem albo też stanowi wypowiedź o odmowie przyznania jej żądanego uprawnienia, cofnięciu uprawnienia, z którego korzystała, względnie o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie sformułowano poglądy, że rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji, gdyż wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. W orzecznictwie ustalony jest też pogląd, że prawidłowe rozstrzygnięcie jako element decyzji administracyjnej musi być zredagowane w sposób jasny i zrozumiały dla adresata decyzji i niewymagający dodatkowych wyjaśnień ze strony organu. Jeśli istotą decyzji jest nałożenie obowiązków, to powinny być to obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe (por. wyroki NSA: z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 491/16; z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 913/14; z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 18/10; z 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 449/10). W orzecznictwie przyjmuje się również, że rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia (wyrok NSA z 12 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1886/96). W przypadku sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu (wyrok NSA z 17 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2070/97). Każdy ze wspomnianych elementów decyzji pełni zatem odmienną rolę. Rozstrzygnięcie determinuje zakres praw lub obowiązków spoczywających na adresacie decyzji zaś jej uzasadnienie wyjaśnia, jakie fakty i przepisy prawa legły u podstaw załatwienia sprawy tak jak to zostało przyjęte w decyzji a nie inny sposób. Są to odrębne, wymagane prawnie elementy każdej decyzji administracyjnej, które nie są wzajemnie zastępowalne. W szczególności uzasadnienie decyzji nie będzie mogło zastąpić sentencji decyzji zawierającej rozstrzygnięcie w zakresie indywidulanego interesu prawnego strony postępowania. Z powyższej regulacji prawnej wynikają także określone wymogi prawne, jakim powinien sprostać organ administracji publicznej, który rozpoznawał będzie odwołanie od decyzji I instancji. W myśl art. 138 § 1 k.p.a. "Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze.". Nadto w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.". Wydając zatem decyzję, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub § 2 k.p.a., organ II instancji odnosi się do rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji I instancji, uznając je za prawidłowe lub też za nieprawidłowe (w całości lub części). Istotne przy tym jest, że o ile organ II instancji może zmienić rozstrzygnięcie przyjęte w zaskarżonej decyzji co następuje poprzez uchylenie tej decyzji w całości lub części i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenie postepowania pierwszej instancji o tyle nie może przyjąć, że rozstrzygnięcie decyzji I instancji było odmienne od tego, jakie faktycznie zostało objęte jej sentencją. Z tym drugim zaś przypadkiem mamy do czynienia w przypadku zaskarżonej decyzji GITD. Rozstrzygnięcie decyzji (...) WITD z [...] grudnia 2021 r. nie zawiera punktów. Jego mocą na Stronę została nałożona łączna kara pieniężna w wysokości 18 000 zł za dwa naruszenia wyszczególnione w jej uzasadnieniu. Natomiast, w sentencji zaskarżonej decyzji Organ odnosi się do punków decyzji I instancji tj. punktu dotyczącego nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł oraz punktu dotyczącego nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. Przyjęto zatem, dla potrzeb wydawanego rozstrzygnięcia odmienne brzmienie sentencji decyzji organu I instancji od tego, jakie faktycznie zostało jej nadane. W uzasadnieniu decyzji (...) WITD wyjaśnione zostało, że na wysokość nakładanej na Skarżącą kary pieniężnej składa się kara w wysokości 15 000 zł oraz kara w wysokości 3000 zł ale, jak była o tym mowa powyżej, uzasadnienie decyzji administracyjnej nie ma waloru modyfikującego rozstrzygnięcie przyjęte w jej sentencji a jedynie wyjaśnia motywy, jakimi kierował się organ I instancji. W tym stanie rzeczy zasadne jest wnioskowanie, że GITD wydając zaskarżoną decyzją przyjął w niej rozstrzygnięcie, które nie koresponduje z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji (...) WITD. Doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., które przełożyło się na wadliwą sentencję zaskarżonej decyzji. O ile bowiem intencją Organu było utrzymanie decyzji (...) WITD w mocy to sentencja zaskarżonej decyzji powinna ograniczyć się do tej właśnie treści a nie odwoływać się do punktów decyzji I instancji, jak i rzekomo wyodrębnionych w jej sentencji kar pieniężnych w sytuacji gdy rozstrzygnięcie tej decyzji nie miało żadnych punktów a na Stronę została nałożona jedna łączna kara pieniężna za dwa naruszenia. Sąd wskazuje, że regułą powinno być wyszczególnienie już w decyzji I instancji obu naruszeń i kar pieniężnych nakładanych za każde z nich. Tym niemniej o ile nie budzi wątpliwości to za jakie naruszenia została nałożona łączna kara pieniężna, została przy tym prawidłowo wyliczona a nadto nie jest to kara podlegająca miarkowaniu, to tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania choć zaistniałe nie jest takim, które w ocenie Sądu przekładałoby się na nieprawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia, które powinno skutkować wyeliminowaniem takiej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze, tj.: a) protokołu kontroli drogowej z [...].09.2021 r., nr [...]; b) decyzji (...) WITD z [...].12.2021 r., nr [...]; c) decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...].01.2023 r., nr [...]– na okoliczność nałożenia na Stronę dwóch kar pieniężnych za to samo naruszenie, Sąd postanowił ich nie uwzględniać. Sąd uznał, że ich przeprowadzenie nie miało znaczenia w sprawie i nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości albowiem jedynie poświadczało, że na Stronę została nałożona kara pieniężna za naruszenie stwierdzone w toku tej samej kontroli sankcjonowane na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Ponadto Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącej o podwójnym ukaraniu Strony za to samo naruszenie, podzielając w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z 18 stycznia 2024r., sygn. akt II GSK 707/23 i powołane tam orzecznictwo). Z tych też względów Sąd nie uwzględnił wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o zaproponowanej przez Stronę treści. Na marginesie Sąd zauważa, że WSA w Kielcach wyrokiem (wprawdzie nieprawomocnym) z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 120/23 oddalił skargę Strony na decyzję GITD z [...] stycznia 2023 r., nr [...]. Rolą sądu administracyjnego przy kontroli legalności decyzji administracyjnej jest w pierwszej kolejności rozważenie, czy nie jest ona dotknięta uchybieniami formalnoprocesowymi albowiem mają one charakter wyprzedzający w stosunku do dalej idącego badania zgodności decyzji z prawem materialnym tj. co do istnienia podstaw do nałożenia na Stronę kary pieniężnej. Wobec wadliwego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, które nie koresponduje z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji, rozeznanie co do słuszności zarzutów skargi względem niej formułowanych należy postrzegać aktualnie za przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ powinien mieć na uwadze wytyczne Sądu co do sposobu formułowania rozstrzygnięcia decyzji wydawanej w wyniku rozpoznania odwołania. Na marginesie Sąd wskazuje, co jest wiadome z urzędu, kara w analogicznej wysokości (za takie same naruszenia) i dotycząca innego pojazdu wchodzącego w skład kolumny pojazdów należąca do Skarżącego została nałożona decyzją GITD z dnia [...] kwietnia 2024 r., po rozpoznaniu odwołania od decyzji (...) WITD z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...]. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę całościowo podziela stanowisko tut. Sądu zaprezentowane w wyroku z dnia 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 438/24, że "przepis § 2 rozporządzenia rozróżnia sytuację pilotowania (jednego) pojazdu nienormatywnego, który przekracza co najmniej jedną z ww. wielkości, jak i pilotowanie (kilku) pojazdów nienormatywnych poruszających się w kolumnie. Wynika z tego zatem, że ustawodawca jednoznacznie rozróżnił obowiązek pilotowania przejazdu pojedynczego pojazdu nienormatywnego od obowiązku pilotowania przejazdu co najmniej dwóch pojazdów nienormatywnych w zorganizowanej kolumnie. Ocena przyjęta przez organy w tej sprawie nie znajduje więc oparcia we właściwej wykładni § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, ponieważ norma prawna w nim wyrażona może mieć zastosowanie wyłącznie do pojazdów poruszających się w kolumnie, traktowanych jako całość ("kolumna"), a nie pojazdów z niej wyodrębnionych, gdyż wówczas do takiego pojazdu powinien mieć zastosowanie ust. 1 albo 2 § 2 rozporządzenia w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych.". Innymi słowy nie znajduje uzasadnienia nakładanie kary za bark wymaganej liczby pojazdów pilotujących kolumnę do każdego pojazdu nienormatywnego z osobna - wchodzącego w skład kolumny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd zadecydował na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), zasądzając od Organu na rzecz Strony kwotę 4157 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku). Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl . Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.