VI SA/Wa 1638/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E. Spółka Jawna z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Na podstawie ustaleń dokonanych podczas kontroli drogowej dnia [...] października 2009 r., z której sporządzono protokół, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nałożył na wykonującą transport drogowy rzeczy E. Spółkę jawną H. i K. E. pojazdem nienormatywnym z przekroczeniem dopuszczalnej wysokości i długości pojazdu, karę pieniężną w wysokości 360 złotych. Organ ustalił powyższy stan w oparciu o wynik kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2009 r., z której sporządzony został protokół podpisany przez kierowcę dokonującego w tym dniu przewozu. Jak stwierdził organ, przewóz realizował na zlecenie E. przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "D.", pojazdem członowym, tj. ciągnikiem samochodowym marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierowca okazał do kontroli dokument CMR, z którego wynikało, że przewożony był separator o łącznej masie 3500 kg, zaś w okazanym zezwoleniu na wielokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego podano wymiary pojazdu wraz z ładunkiem, określając jego całkowitą długość na 18,5 m i maksymalną szerokość 3,2 m. Organ uznał, iż w wyniku dokonanego w dniu kontroli pomiaru wysokości oraz długości pojazdu członowego z ładunkiem doszło do przekroczenia dopuszczalnej wysokości o 0,13 metra i długości o 1,5 metra, co w myśl art. 40c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej udp., skutkowało obowiązkiem nałożenia kary pieniężnej w wysokości 360 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji, E. Spółka jawna H. i K. E. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, który wszczął wobec niej postępowanie administracyjne w wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej i nałożył karę pieniężną za stwierdzone naruszenia, w sytuacji gdy przewozu dokonywał inny przedsiębiorca. Spółka podała w związku z powyższym, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia, zaś jej samej znane były parametry ładunku. Uznała, że skoro organ nie podważał faktu niewykonywania przez nią przewozu na żadnym z etapów transportu ładunku z Finlandii do Polski oraz braku jej udziału w czynnościach załadunkowych, przeładunkowych, jak i rozładunkowych, to nie może być ona pociągnięta do odpowiedzialności za powstałe naruszenia. Za nieuprawnione przyjęła stwierdzenie organu, że konieczność nałożenia kary pieniężnej wynikała z wiedzy Spółki o wymiarach ładunku i faktu wykonywania przewozu w ramach zleceń zawieranych przez nią z przewoźnikiem "D.". Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. Spółka jawna H. i K. E., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1b pkt 2, art. 40c udp., lp. 1, lp. 2a załącznika nr 2 do udp. oraz art. 62 ust. 4a pkt 1 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – dalej uprd., § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) – dalej rozporządzenie, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do treści art. 64 ust. 1 uprd., ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Z kolei w myśl art. 13g ust. 1 udp., za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Podniósł, że zgodnie z art. 40c udp. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej. Podał także między innymi, powołując stosownie przepisy, że długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów – 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m. Jak wskazał organ, kierowca w trakcie kontroli okazał zezwolenie nr [...] na wielokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, które dopuszczało długość zespołu pojazdów wraz z ładunkiem do 18,5 m oraz szerokość do 3,2 m. Natomiast w wyniku dokonanych w trakcie kontroli w dniu [...] października 2009 r. pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm, tj. wobec długości pojazdu, o 1,5 m, a co do jego wysokości, o 0,13 m. Organ podkreślił, że przejazd wykonywany był przez przedsiębiorcę działającego pod nazwą "D." na zlecenie E. Spółki jawnej, która znając zarówno wymiary ładunku, jak i pojazdów służących jego przewożeniu, mogła ustalić wymiary całego zespołu i oszacować, czy spełnia on dopuszczalne normy wskazane w uzyskanym zezwoleniu, czego nie uczyniła. E. Spółka jawna nie zadbała, jak podkreślił organ, o uzyskanie zezwolenia odpowiadającego faktycznym wymiarom pojazdu normatywnego, który został poddany kontroli. Skargę na powyższą decyzję wniosła E. Spółka jawna H. i K. E. – dalej skarżąca, Spółka, twierdząc, że organ nie wskazał okoliczności potwierdzających ewentualny wpływ, jaki miała mieć ona na stwierdzone naruszenia, których, w jej ocenie, dopuścił się przewoźnik. Skarżąca podkreśliła, że na etapie załadunku dokonanego w Finlandii, zespół pojazdów wraz z ładunkiem spełniał normy określone w uzyskanym zezwoleniu, natomiast na dalszym etapie przewozu wiedzy tej nie miała, tym bardziej, że w porcie w [...] dokonano przeładunku towaru przez przedsiębiorcę, związanego ze Spółką umową zlecenia. Nie zgodziła się z wyjaśnieniami złożonymi przez przedsiębiorcę dokonującego przewozu, jakoby świadczył on jedynie ten przewóz w ramach zlecenia i w związku z tym nie mógł być pociągnięty do odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie dopuszczalnych wymiarów zespołu pojazdów wraz z ładunkiem. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję, w drodze której nałożono na skarżącą Spółkę karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego niezgodnie z warunkami podanymi w uzyskanym przez nią zezwoleniu. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 uprd. ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Stosownie do treści art. 13g ust. 1 udp. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zapis ust. 1b art. 13g przewiduje, że karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, jak i na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z kolei zgodnie z art. 61 ust. 10 uprd. wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. Należy również wskazać, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,5 m. Natomiast na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 267, poz. 2660), zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony wydaje się na przejazdy po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, którego długość jest większa od dopuszczalnej, określonej w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, nie więcej niż o 2 m, a szerokość nie przekracza 3,2 m, natomiast masa całkowita, naciski osi i wysokość są normatywne. Jak wynika z ustaleń organu, zgodnie z okazanym w trakcie kontroli zezwoleniem, dopuszczało ono wymiary pojazdu wraz z ładunkiem na 18,5 m co do całkowitej jego długości wraz przewożonym ładunkiem i maksymalną jego szerokość na 3,2 m. Natomiast w wyniku dokonanego w dniu [...] października 2009 r. pomiaru długości pojazdu członowego z ładunkiem stwierdzono jego długość na 20 m, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnego rozmiaru o 1,5 m w stosunku do określonego w zezwoleniu. W tych warunkach organ prawidłowo, stosownie do lp. 1 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, tj. za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość, nałożył na skarżącą karę pieniężną w przewidzianej tym przepisem wysokości. Organ odnotował również fakt przekroczenia dopuszczalnej wysokości kontrolowanego pojazdu członowego wraz z ładunkiem o 0,13 m, co doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej zgodnie z lp. 2a załącznika nr 2 do udp. Stwierdzić należy, że jak wynika ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego, skontrolowany zespół pojazdów przekroczył dopuszczalne rozmiary, a mianowicie dotyczące jego długości i wysokości, co skutkowało po stronie organu obowiązkiem wymierzenia skarżącej Spółce kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. W tych warunkach, bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, jest podnoszona przez skarżącą okoliczność braku możliwości ustalenia parametrów pojazdu wraz z przewożonym ładunkiem, tym bardziej, że, jak wskazała, w drodze do punktu docelowego był on poddany przeładunkowi, a sam przewóz wykonywał inny przedsiębiorca, związany ze Spółką umowa zlecenia. Należy bowiem zauważyć, że skarżąca znała zarówno wymiary samego ładunku, podane w okazanym w trakcie kontroli dokumencie CMR, jak i wymiary samego pojazdu członowego przewożącego ten ładunek. Skarżąca uzyskując zezwolenie na wielokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego o wymiarach 18,5 m całkowitej jego długości wraz przewożonym ładunkiem i maksymalnej jego szerokość 3,2 m, dokonała przewozu pojazdem członowym, którego parametry uzyskanemu zezwoleniu nie odpowiadały. Jej obowiązkiem było takie zorganizowanie przedmiotowego przewozu, by spełniał on wymogi przewidziane dla poruszania się po drogach krajowych pojazdów nienormatywnych, a uzyskane zezwolenie odpowiadało faktycznym wymiarom pojazdu dokonującego ten przewóz. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.