VI SA/Wa 1641/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...] cofającą T. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 18 grudnia 2007 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia wydanego T. M. (dalej także jako skarżący) pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w T. sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2007 r., którym to skarżący został skazany za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego. Stwierdzono bowiem, że skarżący w sposób umyślny dopuścił się do popełnienia przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości i sprowadził realne zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 z późn. zm.), a które to stanowiły podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w/s cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stronie skarżącej. Organ wskazał, że sam fakt skazania strony skarżącej za powyższe przestępstwo w pełni pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie bowiem z dyspozycją tego przepisu organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Od decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca złożyła odwołanie, w którym wskazała, że przez wiele lat posługiwała się bronią palną. Przez ten okres nigdy nie użyła jej w sposób niezgodny z prawem i przeznaczeniem. Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji utrzymał decyzję organu w I instancji w mocy. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r., została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona skarżąca została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, co biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia zaliczenie jej do osób, co do których istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. W tej sytuacji biorąc pod uwagę treść art. 18 ust. 1 pkt 2 organ nie mógł w niniejszej sprawie podjąć innej decyzji niż cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W ocenie organu, zaistnienie tej przesłanki, jest wystarczające do wydania decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Ponadto organ wskazał, że prawo do posiadania broni jest prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa a dostęp do niego podlega ścisłej reglamentacji. Zatem osoba, która uzyskała takie pozwolenie, musi dawać gwarancję, że nie wykorzysta broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Taką gwarancją jest, między innymi poszanowanie ładu prawnego. Zdaniem organu, uznanie winnym popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu komunikacji skutkuje wnioskiem, iż strona skarżąca nie daje rękojmi przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji. W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając niniejszą skargę, skarżący wskazał, że nie spełnił żadnej z przesłanek wymienionych w ustawie o broni i amunicji, których zaistnienie wywoływałoby retorsje w postaci cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń. Tym samym organ w sposób dowolny dokonał interpretacji przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organy Policji, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. wyjaśniły należycie sprawę, wnikliwie oceniły materiał dowodowy i uzasadniły zajęte stanowisko w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również, aby organy Policji obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Rozpatrując niniejszą skargę Sąd miał na uwadze okoliczność, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich, gwarantowanych w Konstytucji RP oraz w przepisach prawa międzynarodowego, w tym prawa europejskiego. Ustawa o broni i amunicji ma charakter reglamentacyjny, dlatego też organy Policji, jak i sąd powinny mieć na względzie nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stanowi on, że organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych do w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W niniejszej sprawie skarżący został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., a więc za przestępstwo, które nie jest wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie ten przepis nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw, których popełnienie może wzbudzać obawę nieprzestrzegania prawa w przyszłości przez osobę, która się ich dopuściła. Zatem mogą to być i inne okoliczności, w tym i inne czyny karalne wymierzone przeciwko innym dobrom prawnie chronionym. W niniejszej sprawie Sąd mając na uwadze czyn, jakiego dopuścił się skarżący podzielił stanowisko ocenne organu, który uznał, że zachodzi przesłanka dotycząca uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. T. M. prowadził bowiem pojazd mechaniczny z takim stężeniem alkoholu, które drastycznie przekraczało dopuszczalną normę, stanowiąc potencjalne zagrożenie dla innych użytkowników drogi. W tej sytuacji logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący będąc w stanie nietrzeźwym wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie zmienia okoliczność, którą skarżący podnosi w skardze, że od wielu lat posiada broń i miał z nią częsty kontakt, albowiem jest byłym żołnierzem. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.