VI SA/Wa 1642/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą w F. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca – W. sp. z o.o. z siedzibą w F., reprezentowana przez radcę prawnego, z zachowaniem trybu i terminu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD), którą nałożono na nią karę pieniężną. Od skargi został uiszczony należny wpis. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. Jak wynika ze sprawy podstawą prawną skarżonej decyzji był m.in. art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (DZ.U. z 2011 r. nr 227, poz. 1367 ze zm.), dalej p.t.n. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.). Należy przy tym przypomnieć, że ustawa o transporcie drogowym uległa we wrześniu 2011 r. nowelizacji, która obowiązuje od 1 stycznia 2012 r. W jej wyniku przepis art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414), u.t.d., znajdujący się w ww. rozdziale 11 stanowi, że ostateczna decyzja nakładająca karę pieniężną staje się wykonalna dopiero po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku zaś wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Z powyższego wynika, że skoro skarżąca w niniejszej sprawie skutecznie wniosła skargę na decyzję wydaną w oparciu o art. 107 p.t.n. to z mocy samego prawa jest ona niewykonalna, a zatem wniosek o jej wstrzymanie jest się bezprzedmiotowy. Z uwagi na ową bezprzedmiotowość należy wskazać, że postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym, a ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a. podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach, tj. w art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189, art. 282 § 2, wśród których nie ma odwołania do art. 61 p.p.s.a. regulującego instytucję wstrzymania aktu przez sąd administracyjny. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skoro nie ma podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to bezprzedmiotowość takiego wniosku skutkuje jego oddaleniem. Stąd też Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania ww. decyzji oddalić jako bezprzedmiotowy.