VI SA/Wa 1643/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] lutego 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej I. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na I. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "Z." Firma Usługowo - Handlowa karę pieniężną w kwocie [...] zł. za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] czerwca 2007 r. na ulicy [...] w P. funkcjonariusze Policji oraz inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. zatrzymali do kontroli autobus marki [...] o nr rej. [...] zarejestrowany na C. S.A. kierowany przez Z. P. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób wystawiony na firmę Z. Firma Usługowo – Handlowa I. P., wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz rozkład jazdy ekspresowej linii autobusowej na trasie M. – S., z jednym przystankiem w M. na ulicy [...]. W trakcie kontroli inspektor transportu drogowego przesłuchał w charakterze świadków pasażerów : A. K., K. B., M. B.. A. K. zeznała, iż wsiadła do autobusu na przystanku przy Dworcu PKP w M. Nie wiedziała, o której autobus odjeżdża do S. Całą drogę spała i nie wie, czy autobus zatrzymywał się na innych przystankach. W P. autobus został zatrzymany do kontroli przez Policje. K. B. i M. B. zeznali, iż całą drogę do P. spali i nie wiedzą, czy autobus zatrzymywał się na innych przystankach. W P. zaś do kontroli autobus zatrzymała Policja. W protokole kontroli znalazła się podpisana przez kierowcę adnotacja "zastrzeżenia w treści protokołu". Organ stwierdził, iż w chwili kontroli wykonywany był krajowy regularny przewóz drogowy osób z M. do S. i uznał, że doszło do naruszenia art. 92 ust. 1 pkt. 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zakresie wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W konsekwencji nałożył karę o której mowa w lp. 2.2. ust. 3 załącznika do ustawy. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, uchylił powyższą decyzję i przekazał ją do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego, celem jednoznacznego ustalenia, czy popełniono naruszenie określone w lp. 2.2. lit. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także przeprowadzenie ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w celu prawidłowego odniesienia się do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, w szczególności miejsca zatrzymania pojazdu do kontroli oraz przesłuchania w charakterze świadków pasażerów wysiadających w P. lub oczekujących na autobus. Oparcie się na przesłuchaniu pasażerów, którzy wsiedli na początku trasy, bez przesłuchania pasażerów mających wsiąść w P. przy ul. [...] nie daje, zdaniem organu pełnego obrazu zaistniałej sytuacji. Wyjaśnienia wymaga również fakt zatrzymania pojazdu do kontroli, czy został on zatrzymany przez Policję w ruchu, czy też kontrola odbyła się już po zaistniałym zatrzymaniu pojazdu celem zabrania pasażerów. Brak jest również, co podniósł organ dowodów świadczących o tym, czy kontrolowany pojazd był oznakowany tablicami kierunkowymi M. – S. Ponownie rozpoznając sprawę organ dołączył do akt sprawy notatki służbowe sporządzone przez funkcjonariuszy Policji przeprowadzających kontrolę w dniu [...] czerwca 2007 r. sierż. sztab. S. K., sierż. sztab. J. W. oraz mł. asp. M.M. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, lp. 2.2. lit. 3. załącznika do tej ustawy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł. za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wyjaśnienia funkcjonariuszy Policji uczestniczących w kontroli drogowej potwierdzają iż zatrzymanie i rozpoczęcie kontroli nastąpiło w chwili, gdy autobus przewoźnika "Z." znajdował się już na przystanku na ul. [...] w P. Podkreślił, że ul. [...] w P. nie znajduje się bezpośrednio na trasie ( M. – S. Na ulicę [...] należy specjalnie wjechać a następnie zawrócić i wyjechać aby kontynuować jazdę w kierunku S. Nie ma zatem w ocenie organu, wątpliwości, iż kierowca autobusu należącego do przedsiębiorstwa "Z." wjechał na ulicę [...] celowo w celu wymiany pasażerów. Podniósł, że pasażerowie, którzy pozostali w autobusie do czasu zakończenia kontroli zostali przesłuchani w charakterze świadków. Każda z przesłuchanych osób potwierdziła, że oczekując na przystanku początkowym w M. wiedziała wcześniej (z własnego doświadczenia) o tym, że z tego miejsca rozpoczynają swoje kursy do S. autobusy różnych przewoźników. Dla pasażera nie jest istotne jaki przewoźnik wykonuje transport. Natomiast regularność wykonywania tych przewozów spowodowała, że pasażerowie przychodzą na ten przystanek i oczekują na kolejny autobus. Jeden z nich należał do przewoźnika "Z.". Żaden z pasażerów nie był uprzednio umówiony z przewoźnikiem na transport z M. do S. W ocenie organu z powyższego wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] czerwca 2007 r. samochodem marki [...] nr rej. [...] przewoźnik "Z." Firma Usługowo-Handlowa I. P. - wykonywał przewóz drogowy osób w ramach linii regularnej z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków - zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła - naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. - naruszenie art. 6, 9 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie części materiału dowodowego, mogącego w sposób istotny podważyć podstawę wydania decyzji nakładającej karę pieniężną i art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie w wydanej decyzji istotnych informacji uzasadniających nałożenie kary. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż w decyzji zawarto fałszywą informację, że kierujący w momencie kontroli realizował przewóz regularny. Podkreśliła, iż od początku kontroli drogowej kierujący Z. P. składał oświadczenie, że realizował wówczas okazjonalny przewóz osób na trasie "M. – S., zlecony, przez określoną grupę osób (podano dane zleceniodawcy) z M. oraz z P. Kontrolujący Inspektor został poinformowany, że przewóz regularny na tej trasie na podstawie stosownego zezwolenia wydanego przez Urząd Marszałkowski w S. realizuje inny pojazd strony, opatrzony numerem rejestracyjnym [...] (na dowód czego przedstawiono w późniejszym postępowaniu właściwą wykresówkę). Podniósł, iż zgodnie z art. 77 § 1 organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W treści decyzji zawarto zapis, iż rezygnacja z przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania pasażerów wysiadających w P. była spowodowana brakiem takiej możliwości. Z drugiej jednak strony organ nie napotkał przeszkód w przesłuchaniu pasażerów, którzy pozostali w autobusie strony oczekując na wyjazd do S. Zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji po raz kolejny nie zawarto jakichkolwiek informacji na temat ilości przesłuchanych pasażerów oraz treści ich zeznań. W decyzji zawarto wyłącznie informację (identycznie jak w decyzji wcześniejszej, która została następnie uchylona przez GITD), iż pasażerowie potwierdzili zarzuty organu, co zdaniem strony uwzględniając wysokość kary pieniężnej jest informacją niewystarczającą z punktu widzenia praworządności i obiektywności postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., art. 18 ust. 4, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 87, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2 lit. 3 załącznika do tej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, iż argumenty przytaczane przez stronę w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji. Dla organu, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, bezsprzecznym jest, że w dniu kontroli – [...] czerwca 2007 r. - strona wykonywała transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, co zostało potwierdzone protokołem kontroli, protokołem przesłuchania świadków oraz dokumentami przesłanymi przez Komendę Powiatową Policji w P. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż organ zebrał w sposób dowolny materiał dowodowy, jak również swobodnie zinterpretował wypowiedzi świadków jak i kierowcy, podniósł, iż nie doszukał się w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie zarzucanych uchybień. Uzasadnienie decyzji organu I instancji oparte jest na zeznaniach przesłuchanych podczas kontroli świadków, które to zeznania zostały spisane w protokołach przesłuchania świadków i zeznania te zostały przez te osoby podpisane jako zgodne ze stanem faktycznym. Ponadto osoby zeznawały będąc pouczonymi o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił: naruszenie prawa materialnego, zastosowanie sankcji finansowych odnoszących się do błędnie ustalonego stanu faktycznego, naruszenie art. 11 k.p.a. w nawiązaniu do art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska strony przedstawionego w trakcie postępowania bez merytorycznego uzasadnienia, oraz art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie celowej wykładni przepisów w oparciu o interpretację sprzeczną z obowiązującym prawem. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot poniesionych kosztów postępowania. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola w świetle § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwaną dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga I. P. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. z dnia [...] lutego 2008 r. - naruszają prawo. Wydając przedmiotowe decyzje w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Tym samym organy administracji rozstrzygające w niniejszej sprawie dopuściły się istotnego naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że zarówno organ I jak i II instancji jest obowiązany do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. (sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 117) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ ponadto jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Podstawą faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia była kontrola drogowa, przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] czerwca 2007 r. w P. przy ul. [...]. Kontrolę przeprowadzono względem pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym I. P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "Z." Firma Usługowo Handlowa wykonywała transport drogowy osób. Pojazd kierowany był przez Z. P. Organy obu instancji przyjęły, iż w chwili kontroli wykonywany był krajowy regularny przewóz drogowy osób z M. do S. zgodnie z rozkładem jazdy - wyjazd z przystanku początkowego w M. przy ul. [...] o godz. 16:50. Organ ustalenia powyższe poczynił w oparciu o zeznania świadków, notatki służbowe oraz okazane do kontroli dokumenty. Należy jednak stwierdzić, iż ustalenia powyższe zostały poczynione w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sposób niepełny i dokonany z naruszeniem przywołanych przepisów procedury. Organ nie odniósł się także do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania administracyjnego. Kluczową okolicznością dla określenia zakresu odpowiedzialności skarżącej w niniejszej sprawie jest sprecyzowanie charakteru wykonywanego w dniu kontroli transportu osób. Czy był to transport okazjonalny jak twierdzi strona skarżąca, czy też przewóz osób o charakterze regularnym, jak przyjął to organ. Materiał dowodowy zebrany przez organ w sprawie nie pozwala na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na tak sformułowane pytanie. Przede wszystkim należy podnieść, iż pomimo dołączenia do akt sprawy notatek służbowych funkcjonariuszy Policji biorących udział w kontroli [...] czerwca 2007 r. nadal nie można ustalić bez żadnych wątpliwości, czy kontrolowany pojazd został zatrzymany przez Policję w ruchu czy też kontrola odbyła się po zatrzymaniu się autobusu celem wymiany pasażerów. Wbrew temu, co przyjął organ notatki służbowe ww. funkcjonariuszy Policji nie są w tym względzie miarodajne. W notatce służbowej z dnia [...].06.2007 r. sierż. J. W. stwierdził jedynie, że był obecny przy kontroli kierującego autobusem firmy "Z." z M., a pozostała treść notatki dotyczy kontroli autobusu firmy K. M. M. w notatce wskazał, że pierwszy kontroli poddany został pracownik Z. i w istocie jest to jedyne jego stwierdzenie dot. skarżącej. W pozostałym zakresie notatka dotyczy firmy K. Notatka S. K. z dnia [...].06.2007 r., a więc z daty kontroli zawiera tylko wskazanie danych kontrolowanych pojazdów, a jego notatka z dnia [...].06.2007 r. w ogóle skarżącej nie dotyczy. W żadnej z notatek nie wskazano zatem, w jakich okolicznościach doszło do kontroli pojazdu skarżącej. Ustalenie zatem na podstawie ich treści, że potwierdzają one, że zatrzymanie i rozpoczęcie kontroli nastąpiło, gdy autobus znajdował się już na przystanku przy ul. [...] w P. jest wynikiem dowolnej, z naruszeniem art. 80 k.p.a. oceny dowodów. Wątpliwości nie rozwiewają także zeznania świadków, które są bardzo lakoniczne i nie dają pełnego obrazu sytuacji, bo dotyczą okoliczności, w jakich świadkowie wsiedli do autobusu na przystanku w M., a nie w P. Organ dokonujący kontroli nie przesłuchał zaś pasażerów mających ewentualnie wsiąść do autobusu w P. przy ul. [...]. Organy nie odniosły się także w uzasadnieniu decyzji do przedstawionego przez stronę dowodu w postaci wykresówki Z. B. z dnia [...] czerwca 2007 r., który świadczyć ma o tym, że przewóz regularny określony w rozkładzie jazdy wykonywany był tego dnia przez inny pojazd skarżącej. Celowym też jest w niniejszej sprawie przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy kontrolowanego pojazdu oraz skonfrontowanie jego zeznań z zebranym materiałem dowodowym. Z powyższego wynika, że organy nie zebrały materiału dowodowego w sposób wyczerpujący naruszając tym samym art. 77 § 1 k.p.a., a dokonana przez nie ocena zgromadzonych dowodów jest oceną noszącą cechy dowolności. W sytuacji, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji jest nałożenie na stronę postępowania określonej przepisami kary pieniężnej (a więc działanie represyjne) organ ten musi jednak przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby w sprawie nie pozostawały żadne wątpliwości, a materiał dowodowy jednoznacznie, bez możliwości jego odmiennej interpretacji wskazywał na podmiot ukarany jako sprawcę dokonanego naruszenia prawa, za które nałożono karę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. Sygn. akt IV SA/Wa 626/2004). Należy, w tym miejscu podzielić utrwalony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy.(wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2001 r., NSA I SA 301/00, LEX nr 53964). Natomiast jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni, rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2004 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171). Zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem powołanych przepisów Kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa nie została bowiem rozpatrzona w zakresie, określonym w art. 7 k.p.a. oraz na zasadzie określonej art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu obu decyzji ogólnie tylko bez niezbędnego, w tym przypadku rozważenia sprawy, z uwzględnieniem powołanych przepisów i z naruszeniem wymogów dotyczących składników i struktury decyzji określonych w art. 107 § 3 k.p.a., przesądzono, że skarżąca wykonywała transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowiło dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.