VI SA/Wa 1653/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 565/15 w sprawie ze skargi C. C. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić skarżącemu C. C. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 565/15 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi C. C. (dalej skarżący) na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 2 października 2015 r. Pismem z dnia 11 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postepowania zakończonego wskazanym wyżej postanowieniem. Określając przesłanki wznowienia postępowania skarżący powołał się na art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej ppsa). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w toku postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 565/15 został przez WSA pozbawiony możliwości działania, gdyż Sąd wszelką korespondencję – w tym odpis postanowienia kończącego z dnia 5 sierpnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem skierował nie do niego, ale do pełnomocnika (k. 202 w zw. z k. 208 – 209 akt VI SA/Wa 565/15), którego – jak twierdzi, upoważnił jedynie do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Nadto skarżący – odwołując się do stanowiska NSA zawartego w postanowieniu z 23 lutego 2016 r. (II GPP 3/16 – k. 241 akt VI SA/Wa 565/15), przyznał, że udzielone przez niego dla ww. pełnomocnika pełnomocnictwo (k. 121 akt VI SA/Wa 565/15) zostało uznane przez NSA za obejmujące także swym zakresem przedmiotowym postępowanie przed WSA. Nie mniej wskazał, że w dniu 5 sierpnia 2015 r. (k. 183 akt VI SA/Wa 565/15) powiadomił Sąd "o zmianie siedziby przez pełnomocnika jeszcze przed posiedzeniem i wydaniem postanowienia", a mimo to Sąd "prowadził to postępowanie bez jego udziału i nie doręczył mu wydanego tego dnia postanowienia". Jako dzień, w którym dowiedział się o treści ww. postanowienia WSA z 5 sierpnia 2015 r. skarżący wskazał 20 maja 2016 r. – tj. dzień, w którym w siedzibie NSA przeglądał akta sprawy VI SA/Wa 565/15 (dowód na okładce tomu II owych akt). W jego ocenie od tego dnia, tj. 20 maja 2016 r., swój bieg rozpoczął przewidziany w art. 277 ppsa trzymiesięczny termin na wniesienie niniejszej skargi o wznowienie postępowania. Jednocześnie skarżący podniósł, że gdyby Sąd doszedł do przekonania, że owa skarga została złożona po terminie wniósł o przywrócenie tego terminu, jako uchybionego bez jego winy. Postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1653/16 odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego. Powyższe orzeczenie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II GZ 35/17 oddalił zażalenie złożone przez skarżącego na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę o wznowienie postepowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania – od dnia w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu (art. 277 ppsa). W pierwszej fazie postępowania wznowieniowego, sąd - w myśl art. 280 § 1 ppsa - bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań sąd jest obowiązany do odrzucenia skargi. Co istotne i wymaga podkreślenia, na tym etapie bada się jedynie formalną dopuszczalność skargi, to znaczy czy skarżący wskazał podstawę wznowienia i czy odpowiada ona jednej z podstaw wymienionych w ustawie – ppsa. Na tym etapie nie bada się natomiast tego, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją. Badanie, o którym mowa w cyt. art. 280 nie jest bowiem badaniem zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1424/13; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 886/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 722/10, wszystkie dostępne w bazie orzeczeń NSA). Z kolei z treści art. 281 ppsa wynika, że na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Choć w powołanym powyżej przepisie dopuszczalność skargi określają takie same przesłanki, które badane są na posiedzeniu niejawnym, to w odniesieniu do podstaw wznowienia jest to już badanie merytoryczne, a więc sąd bada realne zaistnienie tych podstaw (por. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2011r., s. 801). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 565/15, umarzające postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi C. C. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 271 pkt 2 ppsa. Podniósł, że w toku postępowania w sprawie VI SA/Wa 565/15 został przed WSA pozbawiony możliwości działania, gdyż Sąd wszelką korespondencję – w tym odpis postanowienia kończącego z 5 sierpnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem skierował nie do niego, ale do pełnomocnika, którego, jak twierdzi, upoważnił jedynie do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jako dzień, w którym dowiedział się o treści ww. postanowienia WSA z 5 sierpnia 2015 r. skarżący wskazał 20 maja 2016 r. – tj. dzień, w którym w siedzibie NSA przeglądał akta sprawy VI SA/Wa 565/15. Zatem, w jego ocenie od tego dnia, swój bieg rozpoczął przewidziany w art. 277 ppsa trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie postepowania. W sprawie bezspornym jest, że sprawa, o wznowienie której skarżący obecnie wnosi, jest prawomocna od dnia 2 października 2015 r. a skarga o wznowienie została nadana na adres WSA w dniu 11 sierpnia 2016 r. W ocenie Sądu zawarty w art. 277 ppsa zapis w brzmieniu "o orzeczeniu dowiedziała się strona" oznacza, że przy badaniu wskazanego w nim terminu należy ustalić dzień w którym strona dowiedziała się o istnieniu orzeczenia, a nie o jego treści. W rozpatrywanej sprawie należy zatem ustalić w jakim dniu skarżący dowiedział się o wydaniu postanowienia z dnia 5 sierpnia 2015 r., wydanym w sprawie VI SA/ Wa 565/15, o wznowienie której wnosi. Jak już wskazano wyżej, skarżący jako ów dzień wskazał dzień 20 maja 2016r., tj. moment kiedy w siedzibie NSA zapoznawał się z aktami sprawy II GPP 3/16. Jego zdaniem od tego dnia rozpoczął bieg trzymiesięczny termin przewidziany w art. 277 ppsa. W ocenie Sądu wskazany przez skarżącego dzień nie jest właściwy, gdyż jak wynika z akt sprawy, o wznowienie której skarżący wnosi, o postanowieniu z 5 sierpnia 2015 r. skarżący dowiedział się co najmniej w dniu 19 sierpnia 2015 r., gdyż tego dnia sporządził on skierowany do WSA wniosek o doręczenie mu owego orzeczenia z uzasadnieniem. Należy w tym miejscu stwierdzić, iż w tym okresie (tj. sierpniu 2015 r.) skarżący nie mógł jeszcze skutecznie wnosić o wznowienie postępowania, bowiem przedmiotowa sprawa nie była jeszcze prawomocna – stała się taką w dniu 2 października 2015 r. W tym czasie od postanowienia z 5 sierpnia 2015 r. przysługiwała skarga kasacyjna. Jednocześnie Sąd zauważa, że do dnia 15 września 2015 r. skarżący otrzymał informację (k. 215 akt sąd.), że żądany przez niego odpis postanowienia z 5 sierpnia 2015 r. może zostać mu doręczony po uiszczeniu stosownej opłaty kancelaryjnej oraz że Sąd przesłał odpis tego orzeczenia z uzasadnieniem do pełnomocnika skarżącego. Powyższa przesyłka została uznana za doręczoną w trybie art. 73 ppsa z dniem 1 września 2015 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że skoro skarżący już w sierpniu 2015 r. miał wiedzę o orzeczeniu z 5 sierpnia 2015 r., to trzymiesięczny termin wskazany w art. 277 ppsa rozpoczął bieg od 3 października 2015 r., tj. od dnia następnego po dniu kiedy sprawa, o wznowienie której wnosi, stała się prawomocna. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że skarżący wnosząc skargę o wznowienie postępowania w dniu 11 sierpnia 2016 r. uchybił trzymiesięcznemu terminowi, którego ostatnim dniem był 4 stycznia 2016 r. (2-3 stycznia 2016 r. były dniami wolnymi od pracy). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 280 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.