VI SA/Wa 1655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. s.r.o. z siedzibą w P., Republika Czeska na postanowienie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wydał decyzję nr [...] dotyczącą wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych [...], [...], [...] i [...], których wytwórcą jest B. s.r.o., [...] P., Republika Czeska. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres wskazany w pełnomocnictwie. W decyzji zamieszczono pouczenie, że zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ostatnim dniem do skutecznego złożenia wniosku był dzień 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik reprezentujący stronę wniósł wniosek w dniu 28 stycznia 2015r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczącą wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] stycznia 2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął dnia 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik strony dnia 28 stycznia 2015 nadała w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku z powyższym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. W zaistniałej sytuacji organ zgodnie z brzmieniem art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na powyższe postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015r. strona tj. B. s.r.o., z siedzibą w Republice Czeskiej, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 39 oraz 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie czy skarżący przekroczył termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w sytuacji gdy z pokwitania doręczenia nie wynika, że odebrał je adresat przesyłki; 2. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. w zw. 76 k.p.a. poprzez uznanie, że w dniu 13 stycznia 2015 r. nastąpiło skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji, podczas gdy nie doręczono jej wówczas żadnemu z ustanowionych w sprawie pełnomocników; 3. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 8 i 9 k.p.a. - poprzez zaniechanie doręczenia decyzji adwokatowi P. A., mimo braku pouczenia strony o prawie wskazania pełnomocnika, któremu należy doręczać korespondencję; 4. naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu odebrania jej przez nieupoważnioną oraz niezatrudnioną przez pełnomocnika osobę niepozostającą z nim w żadnych związkach organizacyjnych; 5. naruszenie art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doszło do doręczenia zastępczego w miejscu pracy pełnomocnika podczas gdy przepis art. 43 k.p.a. nie przewiduje możliwości dokonywania doręczenia zastępczego w miejscu pracy; 6. naruszenie art. 9, art. 8, art. 7 k.p.a. poprzez niepouczenie strony będącej podmiotem zagranicznym o tym, że dla zachowania terminu do złożenia pisma konieczne jest nadania pisma w polskiej placówce operatora publicznego; 7. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy pismo strony datowane na dzień [...] stycznia 2015 r. stanowi wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy oraz czy zostało nadane z zachowaniem terminu do złożenia wniosku; 8. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wydanego postanowienia okoliczności, że w toku postępowania strona wniosła pismo w którym wyraziła niezadowolenie z decyzji; 9. naruszenie art. 9 k.p.a. który został powołany w wezwaniu z dnia [...] lutego 2015 r. jednak nie został przez organ zastosowany tj. w piśmie nie poinformowano strony o przyczynach dla których organ żąda sprecyzowania w czyim imieniu złożono pismo oraz o skutkach jakie przedmiotowe oświadczenie może mieć dla prowadzonego postępowania. Reasumując strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. również kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ administracji w sposób prawidłowy. Nie ulega wątpliwości, że decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych dotycząca wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych została doręczona na adres pełnomocnika strony skarżącej w dniu 13 stycznia 2015 r. Decyzję doręczono radcy prawnemu K. O. na adres wskazany w pełnomocnictwie. Organ prawidłowo doręczył decyzję jednemu z pełnomocników wskazanych w pełnomocnictwie na prawidłowy adres. W decyzji zamieszczono prawidłowe pouczenie, że stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W tej sytuacji należy zgodzić się z organem centralnym, że ostatnim dniem do skutecznego złożenia wniosku był dzień 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik reprezentujący stronę wniósł wniosek w dniu 28 stycznia 2015r. Należy zauważyć, że w pełnomocnictwie nie zawarto żadnych zastrzeżeń dotyczących sposobu doręczania korespondencji na wskazany adres. Organ administracji nie musiał zatem dokonywać innych działań jak tylko przesłać decyzję na adres wskazany w pełnomocnictwie. W tym miejscu należy także dodać, że obaj pełnomocnicy podali ten sam adres do korespondencji tj. C. ul. B. Odpowiadając na zarzut skarżącej, że decyzja została nieprawidłowo doręczona należy stwierdzić, że twierdzenie to jest bezzasadne. Sąd stwierdza, że przesyłka doręczona została na adres wskazany przez pełnomocnika, tj. C. ul. B. Mogła zatem zostać uznana za prawidłowo doręczoną, pomimo, że odebrała ją osoba trzecia – p. B. R. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Nie ulega wątpliwości, że r. pr. K. O. jest osobą fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą w formie kancelarii prawnej. Dla przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostaje, gdzie powyższa działalność gospodarcza jest zarejestrowana, gdzie uiszczane są podatki, kogo i na jakich warunkach radca prawny prowadzący działalność gospodarczą, zatrudnia. Bez wpływu na ocenę skuteczności doręczenia pozostaje również sposób wewnętrznej organizacji pracy w kancelarii jak też dostarczania korespondencji przez administratora budynku, którego adres, pełnomocnik strony podała jako adres do doręczania korespondencji. Do wiadomości organu nie podano żadnych dodatkowych warunków dotyczących przesyłania korespondencji na wskazany adres. Posługując się w prowadzeniu działalności radcowskiej osobami trzecimi w poszczególnych czynnościach technicznych, zawodowy pełnomocnik nie może zwolnić się od odpowiedzialności za działania tych osób. Ponosi również ryzyko, związane z działaniami osób trzecich, które winien wykonać samodzielnie. W kontekście powszechności faktu, że indywidualne kancelarie prawne, prowadzone w ramach działalności gospodarczej, mają siedzibę w mieszkaniu radcy prawnego lub w wynajętym lokalu, uznać należy, iż przesyłkę organ doręczył na wskazany przez pełnomocnika adres, zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. Ponieważ pełnomocnik nie wskazał innego alternatywnego adresu do doręczeń, zatem adres wskazany w pełnomocnictwie uznać należało za jedyny prawidłowy. Dlatego też zarzut nieprawidłowego doręczenia przesyłki jest bezzasadny. Ryzyko skutków, wynikających z odbioru przez osoby trzecie korespondencji kierowanej na adres wskazany przez profesjonalnego pełnomocnika, obciąża tego pełnomocnika. Domniemywa się bowiem, że osoba dorosła, odbierająca korespondencję, kierowaną na adres wskazany przez pełnomocnika, jest osobą uprawniona do odbioru korespondencji. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił dowodów obalających to domniemanie. Reasumując, uznać należało, iż organ prawidłowo doręczył decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczącą wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres wskazany w pełnomocnictwie. W decyzji zamieszczono pouczenie, że zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ostatnim dniem do skutecznego złożenia wniosku był dzień 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik reprezentujący stronę wniósł wniosek w dniu 28 stycznia 2015r. a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżone postanowienie, którym organ stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było zasadne, zaś poprzedzające je postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w sposób prawidłowy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.