VI SA/Wa 1657/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD"), decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, ar. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200) , dalej "u.t.d.", oraz lp. 1.1. i 2.10 załącznika nr 3 do ww. ustawy - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika S. B. ("strona" lub "skarżący") - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] , o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ww. ustawy oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] września 2017 r. na terenie Dworca [...] w [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki S. o nr rej. [...] , przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Pojazdem kierował S. B. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] . Protokół kontroli wraz z aktami sprawy został przekazany [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w dniu 18 września 2017 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł w związku z naruszeniami określonymi w Ip. 1.1 oraz 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od ww. decyzji. Ww. decyzją GITD utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. GITD ustalił, że w dniu [...] września 2017 r. w [...] przy Dworcu [...] odbyła się kontrola drogowa pojazdu marki S. o nr. rej. [...] , którym kierował S. B. Czynności kontrolne przeprowadzili funkcjonariusze Policji z Komendy [...] Policji w [...] . Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] . Podczas kontroli ustalono, że skarżący przewoził pojazdem pasażera, tj. L. B., ze skrzyżowania ulic [...] i [...] w [...] pod Dworzec [...] , a pasażer za tą usługę zapłacił kwotę w wysokości 5 zł. Opłata za przejazd została pobrana przy wykorzystaniu aplikacji zainstalowanej w aparacie telefonicznym pasażera. Za pomocą tej aplikacji pasażer również zamówił usługę przewozu. Z pisma Urzędu [...] z dnia 16 października 2017 r. wynika, że strona na dzień kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, jak też licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. GITD wskazał także, że skontrolowany pojazd jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. W sprawie nie został zatem spełniony warunek konstrukcyjny z art. 18 ust. 4a u.t.d., który stanowi, że - co do zasady, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.Organ odwoławczy podniósł także, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Bezspornym jest zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. GITD podkreślił, że wbrew przekonaniu strony przewóz okazjonalny nie oznacza przewozu wykonywanego "przy nadarzającej się okazji". Częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego. Nie budzi również wątpliwości, że skarżący pełnił rolę wykonawcy przewozu, zatem zasadnym było nałożenie na niego kar z załącznika nr 3 do u.t.d.W konsekwencji, GITD uznał, że uprawnione i uzasadnione było nałożenie na skarżącego kar - po 8.000 złotych każda, tj. z lp. 1.1 i z lp. 2.10 załącznika nr 3 u.t.d., następnie ograniczonych łącznie do 10.000 złotych w oparciu o art. 92a u.t.d. Ww. decyzja GITD została doręczona pełnomocnikowi strony dopiero w dniu 13 lutego 2019 r. wraz z postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją organu odwoławczego. Pismem z dnia 20 lutego 2019 r. pełnomocnik strony złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję organu w całości oraz wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Ponadto pełnomocnik wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organowi zarzucono naruszenie: 1. art. 5b u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., albowiem czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej; 2. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a oraz 4b u.t.d. w zw. z Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Taxify, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; 3. art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Taxify, zaś w tym przypadku w ogóle nie została pobrana; 4. art. 92a ust. 1 i 6 w z w. z lp. 1.1 oraz Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6 u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 5. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzenia kontroli; 6. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierowcy z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność, braku wyjaśnienia zasad działania aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 7. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że opłata na przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 8. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji wyłącznie stronie postępowania, pomimo że strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika;9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 10. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Taxify; 11. art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo- administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywane (stwierdzone w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarżący nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej o nazwie Taxify. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej Taxify (nie zaś na rzecz kierowcy). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 ww. ustawy, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Według art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z art. 18 ust. 4b ww. ustawy dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi; 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Stosownie do treści art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Również za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 zł (lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zdaniem Sądu, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikowały udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie jako wykonywanie przez stronę zarobkowego okazjonalnego przewozu osób, w sposób naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Zestawienie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 pozwalało uznać, że w dniu kontroli pojazdem osobowym SEAT wykonywano odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Dla oceny stanu faktycznego sprawy ma także znaczenie, że kierowca w dniu [...] września 2017 r. zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem aplikacji Taxify. Powyższa okoliczność przesądza w sprawie o tym, że sporny przejazd miał charakter zarobkowy. Organy nie miały przy tym obowiązku badać, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Wystarczające było bowiem ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji skarżący zrealizował, za co została przez pasażera wniesiona opłata. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów (ani nawet choćby argumentów) przemawiających za tezą, że wykonywał przewóz nieodpłatnie. Nie wskazał np. jaki stosunek prawny łączył go z Taxify - inny niż wynika to z profilu działalności Taxify. Nie ma możliwości, by bez rejestracji podmiotu w aplikacji Taxify doszło do skojarzenia kierowcy z klientem za pośrednictwem tej platformy internetowej. Fakty te są znane Sądowi z urzędu, opisano je np. w wyroku VI SA/Wa 785/18 z dnia 4 września 2018 r. Podnoszonemu w skardze jednorazowemu charakterowi usług świadczonych przez skarżącego niewątpliwie przeczy korzystanie przy ich wykonywaniu właśnie z ww. aplikacji, co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Jednocześnie jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Skarżący w dniu kontroli użytkował aplikację Taxify przez przyjęcie zlecenia. Działalność wykonywana w taki sposób jest działalnością gospodarczą odpowiadającą definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.) i obecnie obowiązującej ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 649 ze zm.). Ponieważ skontrolowany pojazd jest samochodem pięcioosobowym organy prawidłowo przypisały skarżącemu odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.10 z załącznika nr 3 do cyt. ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Tak jak wskazano w decyzjach obu orzekających w sprawie organów, ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezspornym zaś jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej ilości osób, co potwierdza zarówno dowód rejestracyjny jak i wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Posłużenie się zaś aplikacją Taxify potwierdza, że usługa nie została wykonana na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego oraz że zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Tym samym w ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego to jest art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) ustawy o transporcie drogowym są niezasadne. Wymierzenie skarżącemu kary za naruszenie warunków dotyczących transportu drogowego nastąpiło przy prawidłowym zastosowaniu powołanych przepisów do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Tak więc zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, także ten dotyczący naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a. był nieuzasadniony. GITD w dniu 13 lutego 2019 r. doręczył pełnomocnikowi strony decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., a Sąd rozpoznał skargę wniesioną przez pełnomocnika skarżącego. Zaem doręczenie decyzji najpierw samej stronie, a dopiero potem jej pełnomocnikowi, nie ograniczyło, ani w inny sposób nie naruszyło, praw procesowych skarżącego. W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).