VI SA/Wa 1659/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2004r. , nr [...] w przedmiocie kształtowania programu radiowego i przeznaczenia częstotliwości postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 25 maja 2004r. J. R. wystąpił do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji /dalej KRRiT/ z wnioskiem o "ustalenie w drodze merytorycznej decyzji administracyjnej" przyczyn kwestionowanego przez niego ukształtowania programu radiowego, oraz wnosił o ukształtowanie tego programu zgodnie z jego wnioskiem. Pismem z dnia [...] czerwca 2004r. , nr [...] Dyrektor Gabinetu Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wyjaśniła wnioskodawcy, że KRRiT nie ma kompetencji do wpływania na decyzje programowe podejmowane przez nadawców. Nadawcą programu radiowego jest "P." S.A. a zarząd tej spółki samodzielnie kształtuje program i decyduje o sposobie jego nadawania, zaś planowane w przyszłości zmiany w technice nadawania umożliwią przyjęcie rozwiązań bliskich wnioskowanym. Pismo to J. R. potraktował jako decyzję i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dyrektor Gabinetu Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pismem z dnia [...] lipca 2004r. poinformowała, że jej pismo z dnia [...] czerwca 2004r. nie było decyzją administracyjną a jedynie wyjaśnieniem oraz, że KRRiT nie może podejmować decyzji w sprawach, które nie należą do jej kompetencji. W tej sytuacji J. R. pismem z dnia 9 sierpnia 2004r. wniósł skargę do WSA w Warszawie na decyzję KRRiT z dnia [...] czerwca 2004r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i stawiając jej szereg zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego. W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca KRRiT wniosła o jej odrzucenie i podniosła, że zaskarżone pismo nie jest decyzją i nie może stanowić przedmiotu skargi a wobec tego skarga jest niedopuszczalna co uzasadnia jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270/. sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5/ akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pierwszych czterech grupach spraw a także 9/ w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Zgodnie ze wskazanymi przepisami skarga nie służy na pisma czy inne formy korespondencji. W sprawie niniejszej pismo Dyrektora Gabinetu Przewodniczącej KRRiT nie podlega kontroli sądowej bowiem, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest decyzją administracyjną. Decyzja administracyjna w rozumieniu art.104 KPA jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, w którym organ w sposób władczy i stanowczy, w ramach swoich kompetencji, rozstrzyga o istocie konkretnej sprawy, konkretnej osoby fizycznej lub prawnej. Podstawą prawną decyzji administracyjnej jest przepis prawa powierzający organowi administracji załatwienie sprawy w tej właśnie formie prawnej. W ocenie Sądu zaskarżone pismo Dyrektora Gabinetu Przewodniczącej KRRiT nie było decyzją, gdyż nie rozstrzygało konkretnej, indywidualnej sprawy administracyjnej, nie nosiło władczego charakteru, nie pochodziło od organu, który uprawniony jest do rozstrzygania o kształcie programu radiowego, nie posiadało stosownej formy i zawierało jedynie informacje, nie zaś rozstrzygnięcie. Skoro zaskarżone pismo nie było decyzją ani też żadnym innym aktem wymienionym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. , to nie mieszcząc się w ustalonym ustawą katalogu aktów podlegających zaskarżeniu, nie podlega w ogóle kontroli sądowo-administracyjnej. Skoro zaś pismo nie podlega kontroli sądowo-administracyjnej, to sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 p.1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.