VI SA/Wa 1659/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi C. GmbH z siedzibą w P., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uprawnionego do znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2007 r. i z dnia [...] marca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylona decyzja oraz uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego C. GmbH z siedzibą w P., Niemcy kwotę 1617 (słownie: jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] maja 1999 r. spółka S. W.m.b.H. & Co. KG, zwana dalej firmą S., zgłaszającym złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o zarejestrowanie znaku towarowego słowno-graficznego "S.". Zgłoszenie to zostało zarejestrowane pod nr [...] Dnia 27 grudnia 2006 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek C. F. T. GmbH z siedzibą w P., N. (zwanej dalej firmą C.), o zmianę "właściciela zgłoszenia" znaku towarowego nr [...] "S." - ze spółki S. W. mbH & Co.KG z siedzibą w H., Niemcy na spółkę wnioskodawcy. Do wniosku dołączone był szereg dokumentów, które miały potwierdzać przeniesienie uprawnień do znaku, między innymi skierowane do pana H. oświadczenie E. D. z dnia 29 czerwca 2001 r. o przejęciu praw do znaku za kwotę 30.000 DM wraz z podatkiem od wartości dodanej, prośba o przesłanie stosownego rachunku, skierowany do C. F. T. rachunek z dnia 2 lipca 2001 r., opiewający łącznie na kwotę 34.800 DM, na którą składały się 30.000 DM i 16 % podatku od wartości dodanej, oraz wyciąg z konta F. T. GmbH CA., wskazujący na obciążenie tego konta kwotą 34.800 DM na rzecz "S. W." tytułem noty obciążeniowej "za znak SP". Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., znak [...], Urząd Patentowy RP dokonał zmiany ubiegającego się o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "S." zgłoszony za numerem [...] zgodnie z umową kupna z dnia 29 czerwca 2001 r. ze "S. W. m.b.H. & Co.KG 25469 H., N." na "C. F. T. GmbH E. Str. 36 25421 P., N.". Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. znak [...], Urząd Patentowy RP dokonał sprostowania opisanego wyżej postanowienia z dnia [...] marca 2007 r. w części dotyczącej nazwy zgłaszającego i uprawnionego, wpisując odpowiednio: "S. W.mbH & Co. KG" oraz "C. F. T. GmbH". Dnia [...] kwietnia 2007 r. wnioskodawca złożył pismo prezesa spółki S. W. mbH & Co.KG z dnia [...] czerwca 2005 r., które miało potwierdzać przekazanie na jego rzecz wszystkich praw do znaku S. Dnia [...] kwietnia 2007 r. spółka S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym domagała się uchylenia opisanych wyżej postanowień Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2007 r. i [...] marca 2007 r. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 8, 77 § 1, art. 80, 124 § 2, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 4 w związku z art. 126 k.p.a., jak również art. 162 ust. 1 i 6 w związku z art. 67 oraz art. 235 i 244 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.), cytowanej dalej jako p.w.p. W uzasadnieniu argumentowano, że postanowienia te są nieważne z uwagi na to, że zostały skierowane do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, gdyż zgłaszającym nadal była spółka S. Urząd wydał postanowienie o zmianie uprawnionego ze zgłoszenia pomimo, że nie dysponował umową w formie pisemnej, zawartą przez zgłaszającego - spółkę S. - ze spółką wnioskującą o zmianę zgłaszającego – C., przenoszącą prawo ze zgłoszenia znaku towarowego nr [...] Przedstawione przez spółkę C. pismo z 29 czerwca 2001 r. nie zawierało bowiem oświadczenia spółki S. Także nota obciążeniowa, z tytułu której przelana została na rzecz tej spółki kwota 34.800 DM nie wskazywała dokładnie jakiego znaku dotyczy. Argumentowano, że treść dokumentów przedstawionych przez C. świadczyła o tym, że przedmiotem oferty kupna był znak zarejestrowany w N., a nie znak zgłoszony w Polsce. W ocenie spółki S. przedstawiony wyciąg z konta dotyczył okresowej opłaty licencyjnej na znak towarowy, za okres od kwietnia do sierpnia 2001 r., zgodnie z umową licencyjną z [...] maja 2001 r. Naruszenie przepisów procedury uzasadniono tym, że organ wydał postanowienia bez uprzedniego uzyskania stanowiska zgłaszającego. Ponadto orzeczenia te nie zawierały właściwie żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego, a postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. dodatkowo wskazywało, że dotyczy sprostowania decyzji w zakresie klasyfikacji wiedeńskiej. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., znak [...], Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 245 ust. 1 w związku z art. 245 ust. 3 p.w.p. uchylił zaskarżone postanowienia. W uzasadnieniu przyznał, że w aktach brak jest dokumentów świadczących o przeniesieniu własności znaku towarowego, w szczególności oświadczenia spółki S. dotyczącego zbycia znaku. Wskazał, że kwota zaproponowana w piśmie spółki C. z dnia [...] czerwca 2001 r. jest identyczna z opłatą licencyjną, co nasuwało wątpliwości co do rzeczywistego tytułu przelewu, którego dotyczył wyciąg z konta z dnia [...] sierpnia 2001 r. Stwierdził, że wydanie orzeczenia o zmianie uprawnionego na podstawie materiałów poszlakowych stanowiło naruszenie formalnoprawne. Przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia Urząd winien był bowiem wezwać stronę postępowania o złożenie wyjaśnień i nadesłanie stosownych dokumentów. Organ nie zgodził się z argumentacją dotyczącą nieważności postanowień. Wskazał, że skarżone postanowienia doręczone zostały obu spółkom – S. i C. Ta ostatnia uzyskałaby status strony postępowania w sytuacji, gdyby zaskarżone postanowienia uprawomocniły się. Na opisaną wyżej decyzję spółka C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 162 ust. 1 i 6 w związku z art. 67 ust. 2 pwp poprzez uznanie, że nie doszło do przeniesienia praw do zgłoszonego znaku towarowego nr [...] "S." na jej rzecz. Argumentowała, że oświadczenie woli sprzedającego - spółki S. - wyrażone zostało w rachunku z dnia [...] lipca 2001 r., podpisanym przez prezesa spółki, H., zawierającym żądanie, by po wpłynięciu kwoty "rzecznik patentowy w Polsce przepisał znak na Pana Firmę". Miało to wskazywać na zamiar sprzedaży znaku, a nie przedłużenie umowy licencyjnej. Zarzucono także naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy starannego wyjaśnienia całokształtu okoliczności i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, zebranego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, jedynie, że nie doszło do zarzucanych naruszeń, jak również że rachunek nie może być podstawą dokonania przez urząd zmiany uprawnionego, ani też bezpośrednim dowodem zbycia znaku. Treść tego rachunku była kształtowana wyłącznie przez skarżącą, a spółka S. nie miała na to żadnego wpływu. Nadto w treści tej nie wskazano znaku, którego przelew dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy dojść do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozpatrywania powyższej sprawy należy zauważyć, że zarzuty podniesione przez skarżącą spółkę C. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 10 grudnia 2007 r. są w pełni zasadne i zasługują na uwzględnienie. W ocenie składu orzekającego postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w sposób błędny od samego początku tj. od złożenia przez skarżącą wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r., o zmianę uprawnionego ("właściciela zgłoszenia") do zgłoszenia znaku towarowego [...]. Z korespondencji prowadzonej między skarżącą a firmą S. – zgłaszającym, znajdującej się w aktach administracyjnych Urzędu, wynika w sposób jednoznaczny, że między tymi stronami istnieje spór co do tego, czy doszło między nimi do przelania uprawnień z firmy S. na firmę C. do ubiegania się o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny "S." [...]. Podkreślenia wymaga fakt, że korespondencja ta datowana jest na okres między wnioskiem z [...] grudnia 2006 r. a postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. o zmianę ubiegającego się o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny "S." [...]. W tym miejscu należy zauważyć, że w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, Urząd Patentowy nie jest władny do ustalenia istnienia prawa do zgłoszenia znaku (ubiegania się o rejestrację znaku) w aspekcie podmiotowym, Urząd Patentowy rozstrzyga jedynie prawo do zgłoszenia znaku w aspekcie przedmiotowym tzn. bada przesłanki konieczne do rejestracji danego znaku określone w ustawie prawo własności przemysłowej. Do określenia podmiotu wyżej omawianego uprawnienia powołane są sądy powszechne, gdyż tylko one mogą ustalić czy doszło do zmiany przedmiotu, na skutek dokonanych przez strony (S., C.) czynności prawnych. Sądy ustalają istnienie określonego prawa – uprawnienia do zgłoszenia po stronie określonego podmiotu, a co za tym idzie brak tego prawa po stronie innego określonego podmiotu, Urząd Patentowy samodzielnie może ustalić brak przesłanek do rejestracji znaku towarowego. Rzecz jasna, Urząd Patentowy ma obowiązek unieważnić udzielone prawo ochronne na znak towarowy, jeżeli okaże się, że wyrokiem Sądu powszechnego ustalono inny niż określony w decyzji Urzędu Patentowego podmiot uprawniony, w tym zakresie Urząd Patentowy jest związany wyrokiem sądu. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę należy dojść do przekonania, że Urząd Patentowy w ogóle nie powinien wydawać postanowienia o zmianie ubiegającego się o prawo do znaku, gdyż nie był władny do rozstrzygania istniejącego sporu między stronami dotyczącego przeniesienia powyższego uprawnienia. Jak wyżej wskazano tylko Sąd powszechny jest właściwy do rozstrzygnięcia powyższego sporu, a więc Urząd Patentowy w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. winien zawiesić powyższe postępowania do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii przez Sąd powszechny. Jednocześnie Urząd Patentowy winien zastosować art. 100 § 1 k.p.a. tzn. wystąpić do właściwego sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego – ustalenia ubiegającego się o rejestrację znaku lub wezwać o to strony wyznaczając określony termin. Ponadto należy zauważyć, że spółka S. nie została zawiadomiona przez Urząd Patentowy o wniosku z [...] grudnia 2006 r., co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a. Jak już wyżej wskazano postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] 2007 r. nie powinno być wydane, gdyż między skarżącą C. a zgłaszającym S. istniał spór co do tego kto jest uprawniony do zgłoszenia [...] Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił wyżej wymienione postanowienie oraz postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. prostujące postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. Decyzja została wydana w oparciu o art. 245 ust. 1 i 3 prawa własności przemysłowej. Na wstępie należy zauważyć, że Urząd Patentowy błędnie nazwał swoje rozstrzygnięcie decyzją powołując się jednak na prawidłowe przepisy prawa, tak więc błąd ten nie miałby istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Jednak decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. była obarczona znacznie poważniejszym błędem. W ocenie Składu orzekającego przepis art. 245 ust. 1 nie przewiduje możliwości uchylenia zaskarżonych postanowień, Urząd Patentowy winien rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty, a więc wydać rozstrzygnięcie o charakterze reformacyjnym. Jak już wskazano stosownie do art. 245 ust. 1 p.w.p. w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy k.p.a., jednak w ocenie Sądu art. 138 k.p.a. jest wyłączony z uwagi na treść art. 245 ust. 1 p.w.p. Reasumując w trybie art. 245 ust. 1 w zw. 245 ust. 3 p.w.p Urząd Patentowy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie rozstrzygnąć co do istoty sprawy. Ograniczenie się w decyzji jedynie do uchylenia postanowień, nie rozstrzyga sprawy i powoduje nierozpoznanie wniosku z dnia [...] grudnia 2007 r. Rozstrzygając wniosek z [...] grudnia 2006 r., jak już zostało wyżej wskazane, organ winien zawiesić postępowanie w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na konieczność ustalenia podmiotu uprawnionego do prawa do zgłoszenia, a następnie Urząd w trybie art. 100 § 1 k.p.a. winien sam wystąpić do Sądu powszechnego o rozstrzygnięcie tego sporu, albo zobowiązać do tego zgłaszającego S. i wnioskodawcę C. zakreślając im odpowiedni termin. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzeczono jak w sentencji o niewykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.