VI SA/Wa 1663/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych postanowił skargę odrzucić W dniu 25 lipca 2005 r. ( data stempla pocztowego) R. G. i J. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą T. złożyli za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W dniu 2 września 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz z aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na skargę. Z załączonego do nadesłanych akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącym na wskazany przez nich adres, pod którym prowadzą działalność gospodarczą w dniu 22 czerwca 2005r. Zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane zostało przez Ł. G. legitymującego się pełnomocnictwem nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r, Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Jednocześnie zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 powołanej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak wynika z akt administracyjnych w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącym 22 czerwca 2005r na wskazany przez nich adres, pod którym prowadzą działalność gospodarczą. Zgodnie z treścią art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby. Aby jednak doręczenie pisma adresowanego do właściciela przedsiębiorstwa było prawnie skuteczne, niezbędne jest wyjaśnienie, czy osoba potwierdzająca odbiór korespondencji była do tej czynności upoważniona. Wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie Sądu, strona skarżącej stwierdziła, iż osoba która odebrała zaskarżoną decyzję nie była do tego uprawniona, to jednak Sąd nie dał wiary tym wyjaśnieniom albowiem pismem z dnia 14 listopada 2005r. kierownik urzędu pocztowego w Z. poinformował Sąd, iż Ł. G. legitymujący się pełnomocnictwem nr [...] jest upoważniony do odbioru korespondencji adresowanej do skarżących R. G. i J. G.. Podkreślenia wymaga również fakt, iż pisma kierowane przez Sąd do strony skarżącej , na które zresztą strona udziela odpowiedzi - jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, odbierane są właśnie przez Ł. G.. W świetle powyższego trudno przyjąć że Ł. G. legitymujący się pełnomocnictwem nr [...] nie jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Z uwagi na to, iż zdaniem Sądu zaskarżona decyzja doręczona została skarżącym prawidłowo w dniu 22 czerwca 2005r., upływ 30 – dniowego terminu na złożenie skargi miał miejsce z dniem 22 lipca 2005r.A zatem nadanie skargi w dniu 25 lipca 2005r., nastąpiło po upływie ustawowego terminu do jej złożenia.W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.