VI SA/Wa 1666/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi R. G. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. Ś. z "M." z siedzibą w W. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych podwyższoną o 22 % VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących J. G. i R. G., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą T. z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9.000,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2004 r., podczas kontroli pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] z ładunkiem piasku, będącego w dyspozycji skarżących J. G. i R. G., przeprowadzonej w miejscowości [...], w ciągu drogi krajowej nr [...], stwierdzono, poza faktem wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi 3 i 4 pojazdu, który łącznie wynosił 265,34 kN i był większy od dopuszczalnego o 111,44 kN. Jednocześnie w toku kontroli stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 9,8 ton (wynik ważenia wyniósł 41,8 ton przy d.m.c. kontrolowanego pojazdu wynoszącym 32 tony). Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał do jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r.). Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną w łącznej wysokości 9.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej powołano w decyzji przepisy art. 13 g , art. 40 c ust. 1, art. 56 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z lp. 5 pkt 11 lit. c i lit. d oraz lp. 7 pkt 1 lit. b załącznika nr 2 do ww. ustawy, przepisy art. 61 ust. 11 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 2997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Skarżący złożyli odwołanie zarzucając, że nie ustalono prawidłowo kto jest stroną postępowania bowiem w decyzji nie oznaczono strony. Ponadto miejsce do ważenia oraz przyrządy pomiarowe nie miały odpowiednich świadectw legalizacji. Podnieśli również, iż organ I instancji nie podjął wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrał materiału dowodowego w sprawie oraz niewłaściwie uzasadnił decyzję. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu podkreślając, że w przypadku przejazdu po drogach publicznych przez pojazd, który przekracza masą, naciskami na osie lub wymiarami dopuszczalne normy, określone w obowiązujących przepisach prawa, pobranie kary pieniężnej jest obligatoryjne jeżeli właściciel pojazdu nie posiada wymaganego zezwolenia. Ponadto organ wskazał, że zarzuty strony są niezasadne bowiem przyrządy pomiarowe, którymi posługiwali się funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego posiadały ważną legalizację Urzędu Miar. Jednocześnie, zdaniem organu, strona postępowania została określona w sposób właściwy gdyż adresatem decyzji są J. G. i R. G. W skardze do Sądu strona wniosła o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie powyższych decyzji podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto zarzuciła naruszenie zasady, że za jeden czyn, tj. zatrzymanie w dniu [...] sierpnia 2004 r. tego samego samochodu została ukarana dwukrotnie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego czyli legalności. Inaczej mówiąc, sąd administracyjny nie rozważa kwestii czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej jest słuszna lecz bada czy organ właściwie zastosował obowiązujące przepisy prawa. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Państwa J. G. i R. G., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą T. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2004 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Według obowiązującego przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 cyt. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (vide: art. 13g ust. 2). Jak stanowi art. 40c ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2. Ponadto zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów wynika jednoznacznie, iż w kontrolowanym pojeździe użytkowanym przez stronę skarżącą przekroczony został dopuszczalny nacisk na osie 3 i 4 pojazdu o 111,44 kN oraz przekroczona została dopuszczalna masa całkowita przedmiotowego pojazdu o 9,8 ton. Wbrew zarzutom skargi, ważenie zostało - zdaniem Sądu - przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz przy użyciu dopuszczonych do użytku urządzeń pomiarowych, posiadających stosowne atesty. Sposób przeprowadzenia kontroli, w tym procedura ważenia i użycie przez organ administracji stosownych wag, nie budziło jakichkolwiek zastrzeżeń kierowcy. Otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Ponadto świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów zostały okazane kierowcy, co potwierdził on swoim oświadczeniem i podpisem złożonym w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, nie wnosząc do niego jakichkolwiek zastrzeżeń. Nieskuteczne jest również powoływanie się przez skarżących na fakt niewłaściwego wskazania strony w wydanych decyzjach. Stosownie do art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Nie ulega wątpliwości, iż zarówno w decyzji organu I instancji, jak też w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego prawidłowo zostały wskazane nazwiska osób fizycznych J. G. i R. G., właścicieli firmy dokonującej przewozu. Dodanie do oznaczenia strony nazwy "T.", tj. nazwy pod którą skarżący prowadzą działalność gospodarczą w żaden sposób nie pozbawiło wydanych decyzji cech legalności. Niezasadny jest również podnoszony przez skarżącego zarzut dwukrotnego ukarania go za ten sam czyn. W dniu [...] sierpnia 2004 r. została przeprowadzona kontrola drogowa dwóch samochodów skarżącego a nie jednego, jak twierdzi skarżący. Oba samochody, marki [...], jeden o numerze rej [...], drugi o numerze rej. [...], przewoziły piasek. W stosunku do obu samochodów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie i dopuszczalnej masy całkowitej. Organ prowadził dwa odrębne postępowania: pierwsze objęte jest przedmiotową skargą, drugie skargą o sygn. akt VI SA/Wa 1245/05. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wbrew twierdzeniom strony, organ dokonał właściwej analizy wszystkich dowodów oraz prawidłowo przeprowadził ich ocenę zarówno oddzielnie jak i w sposób kompleksowy. Ocena zgromadzonych dowodów zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest dowolna i Sąd nie dopatrzył się uchybień powodujących konieczność podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu, skoro skarżący są profesjonalnymi przewoźnikami, zatem powinni znać obowiązujące przepisy określające zasady poruszania się pojazdami z ładunkiem po drogach publicznych i podjąć wszelkie środki zaradcze, zapobiegające zwiększeniu nacisku na osie ponad dopuszczalne parametry. Oceniając zatem skargę w aspekcie obowiązujących przepisów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 241 i art. 242 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.