VI SA/Wa 1666/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. o nałożeniu na D. I., skarżącego w niniejszej sprawie, kary pieniężnej w kwocie 36660 zł i nałożył karę w wysokości 33 780 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] kwietnia 2009 r. na drodze powiatowej nr [...] ([...]-[...]) zatrzymano do kontroli zestaw pojazdów: pojazd marki [...] nr rej. [...], przyczepą marki [...] nr rej. [...], kierowany przez S. W. Pojazd został skierowany na parking w miejscowości Ż. w celu dokonania kontroli mas i nacisków. W chwili kontroli wykonywany był przez skarżącego krajowy transport drogowy z ładunkiem drewna ze S. K. do G. Podczas kontroli dokonano ważenia zestawu pojazdów przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr [...],[...] posiadających świadectwa legalizacji Urzędu Miar. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,00 t i przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 36 660 zł w tym za przekroczenie: nacisku na pojedynczą oś nienapędową pojazdu – 600 zł, nacisku na podwójną oś napędową 11 820 zł (1740 zł + 10 080 zł), nacisku na pierwszą pojedynczą oś przyczepy 19 920 zł (4320 zł + 15 600 zł), za przekroczenie masy całkowitej: przyczepy dwuosiowej 1 440 zł, trzyosiowego pojazdu samochodowego 1 440 zł, pojazdu dwuczłonowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy – 1 440 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o umorzenie postępowania. Skarżący odwołał się do § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu ... i stwierdził, że organ I instancji dysponuje protokołem pomiaru, który uwzględnia jedynie pochylenia w strefie ważenia, a nie zawiera danych w zakresie odchyleń od płaszczyzny. W protokole pomiaru miejsca ważenia nie podano, czy sprzęt użyty do pomiarów posiadał aktualne świadectwa legalizacji, nie został on także sporządzony przez uprawnionego geodetę. Nadto procedura ważenia nie odbyła się zgodnie z wymogami producenta. Zgodnie z instrukcją ważenia dla wag typu LP 600 zł podczas realizacji procedury pomiarów, różnica w wysokości położenia kół pojazdu musi zostać skompensowana przez podkładki poziomujące o tej samej wysokości co płyta ważąca o wysokości 38 mm. W miejscu, w którym dokonano kontroli pojazdu istnieje dół fundamentowy, do którego są wstawione wagi przenośne jednak cała strefa ważenia jest nierówna i wymagałaby skompensowania odpowiednimi podkładkami, czego w czasie kontroli nie dokonano. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust. 4-6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), lp. 6 pkt 9 lit. d i e, lp. 9 pkt 1 lit. c, lp. 9 pkt 11 lit. c, lp. 9 pkt 11 lit. c, lp. 9 pkt 13 lit. c załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) uchylił ww. decyzję i nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 33,780 zł w tym za przekroczenie nacisku na pojedyńczą oś nienapędową pojazdu 600 zł, za przekroczenie nacisku na podwójną napędową oś pojazdu 11820 zł (1740 zł + 1440 zł), za przekroczenie nacisku na pierwszą pojedyńczą oś przyczepy 19920 zł, za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu 1440 zł. Organ uznał bowiem, iż kontrolowany zespół pojazdów stanowi jeden pojazd członowy i nie ma uzasadnienia prawnego nałożenia, jak uczynił organ I instancji, kary pieniężnej dodatkowo na oba te człony oddzielnie. Tym samym kara w wysokości 2880 zł została nałożona niezasadnie. Organ II instancji uznał, iż kara w pozostałej części została nałożona zasadnie i w prawidłowej wysokości. Zdaniem organu powołane rozporządzenie nie ma w sprawie zastosowania, dotyczy ono rygorów dotyczących ważenia pojazdu w ruchu, a ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów dokonano na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W czasie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Miejsce ważenia nie podlega zatem ocenie pod względem zgodności z przepisami rozporządzenia. Wagi użyte w czasie kontroli mają ważne legalizacje do dnia 30 czerwca 2009 r. i 31 lipca 2010 r. i spełniają wymogi dot. wag nieautomatycznych co potwierdzają Świadectwa Legalizacji Ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. Inspekcja korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Miejsce przeprowadzenia ważenia na odcinku drogi Ż. – P. legitymuje się dokumentem zatwierdzającym wydanym po przeprowadzeniu pomiarów przez uprawnionego geodetę. Dokonane pomiary wskazują, że pomiarowe spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych. Dokumenty legalizacyjne byłyby okazane, podczas kontroli drogowej, kierowcy. Organ podniósł nadto, że nie jest zasadny również zarzut braku podkładek. W instrukcji wagi LP600 jest zapis, że różnica wysokości położenia kół pojazdu musi zostać skompensowana przez zastosowanie podkładek poziomujących. Są one stosowane w celu wypoziomowania terenu pod wszystkimi kołami pojazdu, gdyż instrukcja dopuszcza ważenie na nawierzchni o pochyleniu nie większym niż 5%. W przypadku korzystania z wypoziomowanego miejsca ważenia, wyposażonego w doły fundamentowe do osadzania takie podkładki są niepotrzebne, gdyż waga znajduje się w jednym poziomie z resztą nawierzchni. Zastosowanie podkładek w takim przypadku spowodowałoby zawyżenie wyników pomiaru. W skardze na tą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i podtrzymał stanowisko przedstawione w odwołaniu zarzucając przy tym naruszenie art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem uchybień, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. winny skutkować uwzględnieniem skargi. Skarżący w swych zarzutach dot. warunków ważenia i wymogów, które miejsce ważenia oraz sposób ważenia pojazdu winny spełniać powołuje się na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Podnieść jednak należy, iż treść rozporządzenia i jego tytuł nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, iż odnosi się ono wyłącznie do wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Wprawdzie wagi te mogą być używane nie tylko do pomiarów dynamicznych ale również do pomiarów statycznych ale wagi te są wagami do ważenia pojazdów w ruchu. Wymogi tym rozporządzeniem określone muszą być spełnione zawsze wtedy, kiedy ważeniu podlega pojazd w ruchu. Taka waga w czasie ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów nie była użyta. Z protokołu, którego ustaleń w tym zakresie skarżący nie podważa, wynika, że ważenia dokonano wagami do pomiarów statycznych – wagami nieautomatycznymi, elektronicznymi. W tym stanie rzeczy przepisy wyżej powołanego rozporządzenia nie mają zastosowania w sprawie i nie mogą stanowić punktu wyjścia dla oceny, czy proces ważenia został przeprowadzony w sposób prawidłowy. Wagi te winny spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne. Znajdujące się w aktach administracyjnych świadectwa legalizacji ponownej wskazują, co podkreślił organ, że wagi wymogi określone w powołanym rozporządzeniu spełniają. Zwrócić należy przy tym uwagę na fakt, iż kwestia warunków dla terenu, w którym miejsce ważenia zostało usytuowane nie została objęta tym rozporządzeniem ani też innym aktem prawnym. W tym zatem zakresie należy kierować się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę, który zbadał miejsce ważenia pod względem jego wypoziomowania i lokalizacji stanowiska zatwierdzając je jako stanowisko dopuszczone do kontroli pojazdów. Nie chodzi zatem, jak podnosi skarżący, o stosowanie przepisów wewnętrznych organu, bo organ do takich przepisów się nie odwoływał. Podniósł jedynie, iż wobec braku regulacji w prawie powszechnie obowiązującym sprawy warunków, jakim powinno odpowiadać miejsce ważenia i wymogów co do podłoża kierował się protokołem pomiaru sporządzonym przez uprawnionego geodetę, zwracając w odpowiedzi na skargę uwagę, iż nawierzchnia asfaltowa w tym miejscu będąc w istocie nawierzchnią betonową spełnia również wymogi powoływanego przez skarżącego rozporządzenia. W świetle powyższego organ zasadnie przyjął, iż miejsce ważenia pojazdów przy drodze nr [...] na odcinku drogi Ż.-P. spełnia warunki konieczne do pomiarów nacisków oraz masy pojazdów zaś procedura ważenia została przeprowadzona z użyciem zalegalizowanych wag. Podkreślić przy tym należy, że kierowca ważonego pojazdu został pouczony przed rozpoczęciem ważenia o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu i prawach przysługujących w czasie kontroli, w jego obecności dokonano odczytu wskazań przyrządów pomiarowych i okazano mu zarówno świadectwa legalizacji, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów, miał też możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji. Powyższe zostało przez kierowcę potwierdzone oświadczeniem podpisanym bez zastrzeżeń. Kierowca nie podnosił jakichkolwiek wątpliwości co do okoliczności, w jakich ważenia dokonano ani też co do wskazań przyrządów pomiarowych. Nie żądał również ponownego ważenia, a specyfika dokonywanych czynności powoduje, że w późniejszym okresie ponowienie tych czynności dokonywane być nie może. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organ odwoławczy oparł się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i dokonał trafnej subsumcji przepisów prawa zasadnie przy tym stwierdzając, iż kontrolowany zespół pojazdów stanowi jeden pojazd członowy i podstaw do nałożenia kary za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej każdego z członów oddzielnie nie było i organ I instancji nakładając karę pieniężną za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej każdego z członów (3 x 1440 zł) obowiązujące prawo naruszył. Skutkiem wadliwości w tym zakresie było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. i orzeczenie co do istoty przez nałożenie kary w niższej, bo w kwocie 33780 zł, z powołaniem się w podstawie prawnej decyzji na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który przewiduje możliwość wydania przez organ II instancji tego rodzaju decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano szczegółowo wyliczenia, jak i wysokość kar pieniężnych za każde z naruszeń. Z tych względów Sąd stwierdzając, iż brak jest w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.