VI SA/Wa 167/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. G. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi M. G. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie 15 000 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że jak wynika z opisu stwierdzonego naruszenia zawartego w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., protokole ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował Pan S. G. Kierowcy polecono przejazd na ul. J. celem pobrania dokumentów i dalszego pilotowania na ul. Ś., gdzie miano przeprowadzić czynności kontrole. Po zatrzymaniu na ul. J. kierujący samowolnie oddalił się od pojazdu pozostawiając w tachografie swoją cyfrowa kartę kierowcy, uprzednio zamykając pojazd. Z uwagi na brak kierującego na miejsce wezwano podmiot uprawniony do usuwania pojazdów z drogi. W tym czasie na miejsce kontroli przyjechał Pan M. G. (jak ustalono podmiot wykonujący przejazd), lecz pomimo poleceń inspektora nie przeprowadził pojazdu na ul. Ś. we W. Pracownicy firmy usuwającej pojazd po przybyciu na miejsce zdecydowali o samodzielnym usunięciu pojazdu. W tym celu kluczyki do pojazdu udostępnił Pan M. G. Po przybyciu na ul. Ś. około godz. 11:30 na parkingu dokonano pomiarów pojazdu. Z pomiarów sporządzono wydruk protokół ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz. 11:39:40. Podczas tej czynności uczestniczyli funkcjonariusze Policji, firmy dokonującej usunięcia pojazdu, pracownicy ZDiUM, inspektorzy ITD. Następnie pojazd usunięto na parking strzeżony. Po usunięciu pojazdu na parking do siedziby WITD przybyli Pan S. G. i Pan M. G., których poinformowano, że przeważenie pojazdu nastąpi dnia jutrzejszego. Dnia [...] lipca 2015 r. o godz. 8:05 dokonano ponownie pomiarów w obecności kierującego Pana S. G. Z pomiarów sporządzono protokół ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz.: 08:08:25. Wyniki pomiarów zawarto w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych, od której to decyzji strona złożyła odwołanie. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymaną w mocy przez organ decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15000 złotych, od której skarżący złożył odwołanie. W odwołaniu strona zarzuca naruszenie art 136 Kpa poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony z naruszeniem zasady reformationis in peius, przyjęcie błędnej kwalifikacji ustalonego stanu faktycznego, nieprawidłowej podstawy prawnej. Naruszenie art. 7, 8, 77, 107 § 3 Kpa poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, dokonanie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej wagami, które nie są przeznaczone do tego typu kontroli, nie wyjaśnienie istoty sprawy, nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego. Ponadto zdaniem skarżącego nastąpiło naruszenie art. 156 § 1, 2 Kpa, przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, przekroczono wartość maksymalną obciążenia dla wagi SAW tj. 10000 kg oraz zastosowano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, bez ustalenia niezbędnych do tego parametrów. Skarżący wskazuje, iż pojazd zważono bez obecności przedsiębiorcy, a dopiero następnego dnia już w obecności kierowcy dokonano ponownego ważenia. Wskazał, że przewożony ładunek - piasek był namoknięty po całonocnych opadach deszczu. Strona kwestionuje prawidłowość pomiarów dokonanych za pomocą dwóch wag, jej wątpliwości budzi również wartość dowodowa protokołu kontroli. Organ wskazał, że dnia [...] lipca 2014 r. na ul. B. we W. (droga gminna) zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] a na podstawie wyników pomiarów stwierdzono, iż kontrolowany samochód ciężarowy poruszając się po ul. B. we W. przekraczał dopuszczalny nacisk na podwójnej osi napędowej i dopuszczalną masę całkowitą. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. Organ stwierdził, że w wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk na podwójnej osi napędowej 25,95 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 7,95 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 44,16 %), - rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 40,05 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 8,05 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25,15 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wskazał, że ul. B. we W. (droga gminna) została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. wobec tego w tym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII a stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15000 złotych. Podniósł, że stan faktyczny ustalono na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., protokołu ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz. 11:39:40, protokołu ważenia z dnia [...] lipca 2014r., godz. 08:08:25, protokołu ważenia z dnia [...] lipca 2014 r, godz. 09:01:12, dowodu rejestracyjnego kontrolowanego samochodu ciężarowego, prawa jazdy kontrolowanego kierowcy, wypisu nr 14 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, notatki służbowej nr 35. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucają naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a także wadliwą jego analizę, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, iż zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na inny stan faktyczny niż będący podstawą wszczęcia postępowania. Wnosił o uchylenie w całości decyzji organu oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd. Wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego były wyniki kontroli drogowej z dnia [...] lipca 2014 r., przeprowadzonej przez Inspektora Transportu Drogowego. Podniósł, że pojazd zważono na stanowisku przy ul. Ś., bez obecności przedsiębiorcy a w obecności kierowcy dokonano ponownego ważenia, (na bazie [...]), następnego dnia [...] lipca 2015 r., po całonocnych intensywnych opadach deszczu, gdy piasek był mocno namoknięty. Z tego względu ustalono, że wyniki tego ważenia nie mogą być podstawą nałożonej kary i ustalono, że podstawą postępowania| będzie stan faktyczny z dnia [...] lipca 2015 r. Podniósł, że po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję DWITD nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł. i na podstawie art. 138 § 2 Kpa przekazał sprawę do ponownego postępowania. Jego zdaniem Główny Inspektor Transportu Drogowego ograniczył w swoją argumentację, dotyczącą zastosowanych przepisów prawa, pomijając całkowicie uzasadnienie, dlaczego nie odniósł się do wątpliwości strony oraz nie polemizował stricte ze zgłaszanymi w tej sprawie zarzutami dotyczącymi ustalonego stanu faktycznego i okoliczności, w jakich kontrolę przeprowadzono i ustalono wyniki ważenia pojazdu. Uznał, że przeprowadzając ponownie postępowanie organ I instancji działa na jego niekorzyść, co w ramach obowiązujących przepisów prawa materialnego i stosowanej w tym przypadku procedury administracyjnej jest niedopuszczalne. Jego zdaniem zaskarżona decyzja narusza zasady płynące z art. 7, 8 oraz 10 k.p.a. jak również narusza art. 107 Kpa. w zw. z art. 156 Kpa poprzez rozstrzygnięcie na podstawie protokołu kontroli, który zawiera inne niż w rozstrzygnięciu ustalenia, inny stan faktyczny dotyczący innej kontroli, która była podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego. Ponadto decyzja narusza zasadę reformationis in peius i tym samym art. 136 Kpa poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony postępowania. Z uwagi na fakt sporządzenia protokołu kontroli nie zawierającego ustalonego stanu faktycznego z dnia [...] lipca 2014 r., kwestionował go w całości. Wskazał, że podczas sporządzania tak ważnego dokumentu, będącego jedynym dowodem w sprawie nie ma miejsca na żadne braki. Wskazał, że wszczęte postępowanie administracyjne, ze względu na intensywne opady i brak możliwości (pomimo zważenia) zastosowania uzyskanych wyników ważenia w dniu [...] lipca 2014 r. jako podstawę zmierzenia normatywności pojazdu dotyczyło wyników ważenia uzyskanych (bez obecności strony postępowania) w dniu [...] lipca 2014 r. Taką decyzję podjęto po ważeniu pojazdu w dniu [...] lipca 2014 r. Podniósł, że w protokole kontroli nr [...] sporządzonym w dniu [...] lipca 2014 r. nie ma wyników ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. Podniósł, że z uzasadnienia decyzji, na stronie 4 wynika, że w dniu [...] lipca 2014 r. nie sporządzono protokołu kontroli a jedynie wydruk z wagi. Dodał, że rzekomego wydruku wagi z [...] lipca 201r r. nie udostępniono kontrolowanemu a wyników nie wpisano do protokołu z dnia [...] lipca 2014 r. Jego zdaniem z tego wynika, że w wydanej decyzji organ I instancji podnosi okoliczności i przytacza fakty, które nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym w okolicznościach tej kontroli i tej sprawy administracyjnej i omawianych w decyzji wyników ważenia. Jego zdaniem nie ma możliwości konwalidowania braków w protokole kontroli jakimkolwiek innym dowodem, a szczególnie wynikami ważenia, których w protokole nr [...] nie było. Organ ustalając wysokość kary pieniężnej nie ma możliwości dowolnego jej kształtowania, bowiem ustawa w art. 140 ab ust. 1 prd w sposób ścisły określa wysokość kary za "brak" danego zezwolenia. Wskazał, że nie wyjaśniono w żaden sposób, okoliczności, w jakich ustalono, w którym miejscu przeprowadzono kontrolę i ważenie pojazdu oraz tego, które dokładnie wyniki ważenia były podstawą nałożenia kary. Treść decyzji nie odpowiada zgromadzonemu materiałowi dowodowemu w sprawie, a jej uzasadnienie jest niepełne i wskazuje nieprawidłowe zastosowanie przepisów. Podniósł, że protokół kontroli stanowi jedyne odzwierciedlenie przebiegu kontroli i to właśnie w nim powinny zostać zawarte wszelkie okoliczności z tym związane. Jego zdaniem z tabeli protokołu nie wynika, aby organ w toku kontroli ustalał odległości pomiędzy osiami składowymi, co dopiero pozwala na ocenę kategorii wymaganego zezwolenia za pomocą § 5 ust.1 pkt. 5 lit. c Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia, iż nacisk osi nie może przekroczyć w przypadku podwójnej osi napędowej, przy odległości między osiami składowymi pomiędzy 1.3 m a 1.8 m 18 ton albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne jest równoważne a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Wskazał, że w protokole kontroli ani wydanych dwóch decyzjach pierwszoinstancyjnych brak jest ustaleń co do legitymowania się protokołem zatwierdzenia stanowiska do ważenia a organ I instancji wspomina, że pomiary przeprowadzono w miejscu zatwierdzonym protokołem z pomiaru terenu z dnia 16 czerwca 2011 r. (a nie 20 czerwca 2011 r. jak twierdzi organ odwoławczy). Jego zdaniem drugie ważenie przeprowadzono w innym miejscu, na bazie [...], nie zastosowano podkładek wyrównawczych, pomimo, iż stanowisko nie posiada zagłębień w nawierzchni miejsca ważenia i od 2013 r. nie przeprowadza się tam ważeń pojazdów. Jego zdaniem, nie jest obojętne, jak to organ odwoławczy wskazuje, które wyniki ważenia i gdzie zostały przeprowadzone i że różnice w wynikach pomiarów (zawarte w obu protokołach) nie mają znaczenia, bowiem nie powodują zmiany kwalifikacji prawnej ujawnionych naruszeń. Wskazał, że wykonywany był przewóz piasku z regulacji rzeki [...] do magazynu ziemi, drogą techniczną, wyznaczoną na czas regulacji tego odcinka rzeki. Wskazał, że przewożono piach z [...] na magazyn ziemi oddalony kilka kilometrów na [...] gdzie nie ma zabudowań mieszkalnych ze względu na oczyszczalnię ścieków. Droga do tego magazynu ziemi była wytyczona, jako droga techniczna (a nie publiczna), na czas regulacji brzegów rzeki. Po wykonaniu inwestor zobowiązał się naprawienie szkód i to zrobił. Te okoliczności znane były organowi I instancji, ale nie zostały ocenione i wzięte pod uwagę. Wobec powyższego wnosił o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie 15 000 złotych. Rozpoznając sprawę w świetle przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika – z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] lipca 2014 r. zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował Pan S. G. Na parkingu na ul. Ś. około godz. 11:30 dokonano pomiarów pojazdu. Z pomiarów sporządzono wydruk protokół ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz. 11:39:40. Organ twierdzi, że podczas tej czynności uczestniczyli funkcjonariusze Policji, firmy dokonującej usunięcia pojazdu, pracownicy ZDiUM, inspektorzy ITD. Pojazd usunięto na parking strzeżony. Dnia [...] lipca 2015 r. o godz. 8:05 dokonano ponownie pomiarów w obecności kierującego Pana Sz. G. Z pomiarów sporządzono protokół ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz: 08:08:25. Wyniki tego pomiaru zawarto w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. W nocy z [...] na [...] lipca 2014 r wystąpiły opady deszczu które doprowadziły do zwiększenia wagi ładunku (piasku). Organ stwierdził, iż różnice w wynikach pomiarów zawarte w protokole ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz. 11:39:40, a protokole ważenia z dnia [...] lipca 2014 r. godz. 08:08:25 w żaden sposób nie wpływają na zmianę kwalifikacji prawnej ujawnionych naruszeń. W jego ocenie zarówno podczas ważenia dnia [...] lipca 2014 r., jak i dnia [...] lipca 2014 r, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej, jak i dopuszczalnej masy całkowitej. Organ wskazał, że to wyniki z dnia [...] lipca 2014 r. wpisano do protokołu kontroli, zostały one uzyskane w obecności kontrolowanego kierowcy. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Kierowca odmówił podpisania protokołu, i jak twierdzi organ nie wniósł uwag do przebiegu kontroli. Zdaniem organu wartości przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi, przekroczenia dmc samochodu, powodowały że zarówno na podstawie wyników z dnia [...] lipca 2014 r., czy z dnia [...] lipca 2014 r. nie uległa by zmianie kwalifikacja prawna, jak i nie uległaby zmianie wysokość karty pieniężnej. W ocenie Sądu organ zawarł prawidłowe rozważenia co do wskazanego przez skarżącego naruszenia zakazu reformationis in peius. Zasadnie wskazano, że zakaz taki nie odnosi się do decyzji o charakterze kasacyjnym. Sąd podziela stanowisko organu co do prawidłowości zastosowania wag SAW. Sąd podziela argumentację prawną przedstawioną przez organy niemniej jednak wobec wątpliwości co do stanu faktycznego nie można uznać, iż ta argumentacja jest zasadna w tym konkretnym przypadku. Nie można w ocenie Sądu odmówić słuszności twierdzeniom skarżącego odwołującego się do protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2014 r., z którego nie wynika, że dokonano dwóch ważeń i istnieją być może usprawiedliwione opadami deszczu różnice pomiędzy pierwszym (z [...] lipca) a drugim ważeniem (z [...] lipca). Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasad pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art.8 k.p.a.). Zasady wyrażonej w art.8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Nadto należy zauważyć, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. Z przyczyn podanych wyżej nie można oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd sprawuje w myśl powołanych wyżej przepisów, kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany, i uzasadniać podjętych rozstrzygnięć. Organ nie odniósł się do twierdzeń strony w przedmiocie różnic w ważeniu pojazdu. Te zarzuty zgłoszone zostały dopiero na etapie skargi do sądu ale już były sygnalizowane w protokole kontroli z [...] lipca. Organ w odpowiedzi na skargę tę istotną kwestię z punktu widzenia interesów strony pominął. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Przeprowadzając ponownie postępowanie organ dokona ustaleń co do legitymowania się protokołem zatwierdzenia stanowiska do ważenia oraz wykaże czy pomiary przeprowadzono w miejscu zatwierdzonym protokołem z pomiaru terenu z dnia 16 czerwca 2011 r. czy 20 czerwca 2011 r. W protokole kontroli ani wydanych dwóch decyzjach pierwszoinstancyjnych brak jest ustaleń co do legitymowania się protokołem zatwierdzenia stanowiska do ważenia a organ I instancji wspomina, że pomiary przeprowadzono w miejscu zatwierdzonym protokołem z pomiaru terenu z dnia 16 czerwca 2011 r. (a nie 20 czerwca 2011 r. jak twierdzi organ odwoławczy). W protokole kontroli oraz wydanych dwóch decyzjach pierwszoinstancyjnych brak jest ustaleń co do legitymowania się protokołem zatwierdzenia stanowiska do ważenia a organ I instancji wspomina, że pomiary przeprowadzono w miejscu zatwierdzonym protokołem z pomiaru terenu z dnia 16 czerwca 2011 r. (a nie 20 czerwca 2011 r. jak twierdzi organ odwoławczy). Nadto organ jednoznacznie wykaże, w którym miejscu przeprowadzono kontrolę i ważenie pojazdu oraz tego, które dokładnie wyniki ważenia były podstawą nałożenia kary. W ocenie Sądu nie ma możliwości konwalidowania braków w protokole kontroli jakimkolwiek innym dowodem, a szczególnie wynikami ważenia, których w protokole nr [...] nie było. Rozstrzygnięcie na podstawie protokołu kontroli, który zawiera inne niż w rozstrzygnięciu ustalenia, inny stan faktyczny dotyczący innej kontroli, która była podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ ustosunkuje się do twierdzeń skarżącego, że wykonywany był przewóz piasku z regulacji rzeki Odra do magazynu ziemi, drogą techniczną, wyznaczoną na czas regulacji tego odcinka rzeki. Droga do tego magazynu ziemi była wytyczona, jako droga techniczna w tym stanie rzeczy należy wykazać czy to była publiczna czy też droga techniczna, na czas regulacji brzegów rzeki. Te okoliczność ta jak twierdzi skarżący znana były organowi I instancji, ale nie została oceniona i wzięta pod uwagę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145§ 1 pkt.1 lit.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.