VI SA/Wa 1671/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2019r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę [...] Sp. z o.o. karę pieniężną za naruszenie określone w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe naruszenie stanowi najpoważniejsze naruszenie wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do mchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Decyzja ta jest wykonalna i została opłacona w dniu [...] czerwca 2019r. Dodatkowo w dniu [...] listopada 2018r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w wyniku przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa wydał decyzję o nr [...] nakładającą na [...] Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Przedmiotem powyższego rozstrzygnięcia było m.in. 6 naruszeń, o których mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd w brzemieniu obowiązującym do dnia 2 września 2018r., tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że naruszenie polegało na użyciu niedozwolonego urządzenia zakłócającego pracę tachografu. Powyższe stanowi najpoważniejsze naruszenia wymienione w grupie 2 pod nr 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu. W decyzji z dnia [...] listopada 2018r. stwierdzone zostały dwa poważne naruszenia, o których mowa w lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do utd, tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut. Wymienione naruszenia stanowią poważne naruszenia wymienione w grupie 1 pod nr 14 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. przekroczenie czasu nieprzerwanego prowadzenia pojazdu o 4,5 godziny przed zrobieniem sobie przerwy. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019r., nr[...]. Następnie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019r., sygn. akt [...] sąd odrzucił skargę. Zgodnie z danymi będącymi w posiadaniu organu postanowienie jest prawomocne od dnia [...] lipca 2019r., zaś kara nałożona decyzją [...] została opłacona w całości [...] lipca 2019r. Strona posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr[...]. Zezwolenie zostało jej udzielone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] października 2016r. Pismem z dnia [...] września 2019r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przez przedsiębiorcę [...] Sp. z o.o. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę [...] Sp. z o.o. Pismem z dnia [...].02.2020r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r,, poz. 256, zwanej dalej k.p.a.), art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 05 lipca 2018r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r, poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a), b) i c) oraz ust. 4, art. 94b ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę [...] Sp. z o.o., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, b) cieszyć się dobrą reputację, c) posiadać odpowiednią zdolność finansową, oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Według art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Stosownie do treści art. 7d ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a; 2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c: a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: - najpoważniejsze naruszenie, - poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Według art. 94b ww. ustawy, nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej ojej nałożeniu. Organ wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Natomiast warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 ww. rozporządzenia. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Także rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403 określa rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i których popełnienie stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca dobrą reputację utraci. Przepisy te przewidują także możliwość uznania, że pomimo popełnienia czynu pozbawiającego dobrej reputacji podmiot jej nie straci, jeżeli pozbawienie reputacji stanowiłoby "nieproporcjonalną reakcję". Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem. Jednak art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wskazuje na możliwość uwzględnienia do tej oceny także postępowania innych osób. Przepisem prawa krajowego regulującym zasady określone przepisami ww. rozporządzenia jest art. 7d ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał przedsiębiorcy zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, niezwłocznie wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, w przypadku nałożenia sankcji wymienionej w art. 7d ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Czy przedsiębiorca nadal spełnia wymóg dobrej reputacji organ ustała przeprowadzając postępowanie zgodnie z art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu są podstawą do wydania rozstrzygnięcia, w którym organ wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji lub wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona. Organ podkreślił, że powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2016/403, która została opłacona w dniu [...] czerwca 2019r., a także decyzji nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za 6 najpoważniejszych naruszeń wymienionych w grupie 2 pod nr 9 załącznika 1 do rozporządzenia nr 2016/403, tj. korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu oraz 2 poważne naruszenia wymienione w grupie 1 pod nr 14 załącznika I do ww. rozporządzenia, tj. przekroczenie czasu nieprzerwanego prowadzenia pojazdu o 4,5 godz. przed zrobieniem sobie przerwy, która została opłacona w dniu [...] lipca 2019r. Postępowanie przeprowadzone przez organ w zakresie dobrej reputacji strony wykazało, że w okresie od lipca do września 2019 r. strona zatrudniała 7 kierowców i wykonała w tym okresie 419 operacji transportowych. Strona poinformowała również o: - nawiązaniu współpracy z firmą zewnętrzną w zakresie archiwizacji zapisów z tachografów i kart kierowcy (umowa o współpracy z[...]); - przeszkoleniu zatrudnionych kierowców z zakresu czasu pracy kierowcy (dziennik szkolenia wraz z listą obecności); - informowaniu nowozatrudnionych kierowców o zakresie ich praw i obowiązków (3 kopie załącznika w sprawie pracy, które zawierają opis praw i obowiązków pracownika z podpisami pracowników); - zapoznaniu pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy z zasadami użytkowania tachografów i przepisami dotyczącymi czasu pracy (kopie oświadczeń podpisane przez 4 kierowców); - przeprowadzaniu tygodniowych kontroli czasu pracy kierowcy (wydruk z systemu [...] zawierający zestawienia wykonane dla 2 kierowców); - poddaniu kontroli stanu technicznego pojazdu o nr rej. [...] w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów (zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu z dnia [...] grudnia 2018r.); - udzieleniu pisemnej kary upomnienia kierowcy, który dopuścił się naruszenia stwierdzonego [...] grudnia 2018r., a polegającego na braku okresowych badań technicznych naczepy o nr rej. [...] (kopia kary upomnienia). Organ ustalił ponadto na podstawie Barometru zawodów (https://barometrzawodow.pl/) prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Pracy w K. w ramach ogólnopolskiego badania Barometr zawodów realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej - niezbędne informacje do weryfikacji przesłanki dotyczącej interesu społecznego dotyczącego dalszego prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 7d ust, 4 pkt 3 utd. Z ww. opracowania wynika, że wg prognozy na rok 2020r. w powiecie [...] oraz powiatach [...], zawód kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego są zawodami charakteryzującymi się dużym deficytem. Organ ustalił także, że w okresie ostatnich 2 lat przed wszczęciem postępowania nie zostały nałożone inne kary pieniężne za naruszenia na terenie kraju oraz zagranicą. Przedsiębiorca zgłosił do licencji wspólnotowej 4 pojazdy, za pomocą których realizuje transport drogowy. Z informacji udzielonych przez skarżącą spółkę w okresie od lipca do września 2019r. wynika, że zatrudniała ona 7 kierowców i wykonała w tym okresie 419 operacji transportowych. Do wykonywania operacji transportowych strona wykorzystuje 7 pojazdów. Zatem, zdaniem organu, ilość i rodzaj naruszeń w stosunku do liczby kierowców wykonujących przewozy drogowe na rzecz strony i skali wykonywanych operacji transportowych nie jest nieznaczna. Według przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 większość naruszeń stwierdzonych w ww. decyzjach dotyczyło bardzo poważnych naruszeń. Były to naruszenia dotyczące wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut. Tylko te naruszenia mogłyby stanowić podstawę do uruchomienia krajowej procedury w sprawie oceny dobrej reputacji strony zgodnie z przepisami załącznika Il do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 i art.7d ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał, że strona, mimo ukarania jej za tak dużą liczbę bardzo poważnych naruszeń popełnionych w okresie kilku miesięcy, nie podjęła działań mogących skutecznie zapobiegać popełnianiu naruszeń przez kierowców wykonujących na jej rzecz przewozy drogowe. Jedynymi działaniami jakie skarżąca spółka podjęła było zapoznanie zatrudnionych kierowców z zakresem obowiązków, uprawnień i spoczywającej na nich odpowiedzialności związanej z rejestrowaniem czasu pracy i korzystaniem z tachografów. Pracownicy przeszli także odpowiednie szkolenia. Strona nawiązała również [...] grudnia 2018r.m współpracę z firmą zewnętrzną specjalizującą się w zakresie analizy i archiwizacji zapisów z tachografów i kart kierowców. Natomiast w odniesieniu do naruszenia polegającego na braku aktualnych badań technicznych kontrolowanej naczepy, strona przesłała zaświadczenie potwierdzające przeprowadzenie badania technicznego pojazdu. Badanie zostało wykonane przez uprawnionego diagnostę w dniu [...] grudnia 2018r., tj. po dacie wykrycia naruszenia z dnia [...] grudnia 2018r. W stosunku do kierowcy został zastosowany środek dyscyplinujący w postaci kary upomnienia. W ocenie organu odwoławczego opisane działania są niewystarczające do poprawy działania przedsiębiorstwa strony i tym samym zapobiegania popełnianiu naruszeń przez kierowców wykonujących przewozy drogowe na rzecz strony. Żadnych innych dowodów świadczących o wdrożeniu w przedsiębiorstwie rozwiązań dyscyplinujących kierowców i motywujących kierowców do wykonywania swoich obowiązków zgodnie z obowiązującymi przepisami skarżąca spółka nie przedłożyła. Strona nie przedłożyła również żadnych dowodów wskazujących na zmianę organizacji zadań przewozowych umożliwiających kierowcom ich wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dowody przedłożone przez stronę wskazują, że strona nie wypełnia wszystkich obowiązków nałożonych na nią jako przedsiębiorcę transportowego przepisami art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 ze zm.) oraz art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 04 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Zgodnie z tymi przepisami przedsiębiorca jest zobowiązany organizować pracę kierowców wykonujących przewozy drogowe w sposób umożliwiający kierowcom przestrzeganie przepisów tych rozporządzeń. Przedsiębiorca jest zobowiązany także przeprowadzać regularne kontrole w celu zapewnienia przestrzegania przepisów przez kierowców. Przedsiębiorca jest zobowiązany również wprowadzić rozwiązania organizacyjne, które nie zachęcałyby kierowców do popełniania naruszeń. Zdaniem organu strona z tych obowiązków się nie wywiązała. Uwzględniając powyższe ustalenia organ uznał, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Biorąc pod uwagę liczbę zatrudnionych kierowców (7) i liczbę operacji transportowych 419 w okresie od lipca do września 2019r., to ilość popełnionych naruszeń, tj. 7 najpoważniejszych naruszeń (NN) i 2 poważne naruszenia (PN), stanowi znaczną liczbę. Obecnie ilość naruszeń, którą trzeba uwzględnić do oceny dobrej reputacji strony uległa zmianie. Przepis art.7d ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje, te organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę tylko 1 najpoważniejszego naruszenia. W przypadku skarżącej spółki w chwili wszczęcia postępowania stwierdzono popełnienie 7 najpoważniejszych naruszeń. Przy ocenie dobrej reputacji należy uwzględnić nie tylko najpoważniejsze naruszenia (NN), ale także naruszenia poważne (PN) ze względu na maksymalną częstotliwość tych naruszeń ustalaną według załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403. Zgodnie z tym załącznikiem 3 PN /na kierowcę / na rok oznacza 1 BPN / na kierowcę / na rok, a 3 BPN / na kierowcę / na rok oznacza uruchomienie krajowej procedury w sprawie oceny dobrej reputacji. W badanym okresie strona popełniła najpoważniejsze i poważne naruszenia. Dokonując oceny dobrej reputacji strony organ uwzględnił dane Barometru zawodów, który prowadzony jest na bieżąco w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w K., w ramach ogólnopolskiego badania Barometr Zawodów realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Jak wynika z powyższego opracowania dla województwa [...], zawód kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego zarówno dla powiatu [...] oraz powiatów [...] jest zawodem deficytowym. Zatem w sytuacji, gdy zapotrzebowanie na kierowców samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych jest wyższe niż ilość osób zainteresowanych taką pracą zaprzestanie działalności przez jednego przewoźnika, zatrudniającego tylko 7 kierowców nie tylko nie spowodowałoby znaczącego wzrostu bezrobocia, ale w ogóle nie miałoby żadnego wpływu na poziom bezrobocia w regionie, w którym strona prowadzi działalność gospodarczą. Strona postępowania poinformowała, iż nie przynależy do żadnej organizacji o zasięgu ogólnopolskim. W tej sytuacji organ nic mógł wziąć pod uwagę opinii, o której mowa w art. 7d ust. 4 pkt 4 utd. W ocenie organu zebrany materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że skarżąca spółka jest odpowiedzialna za popełnienie 7 najpoważniejszych naruszeń i 2 poważnych naruszeń, do popełnienia których doszło w okresie zaledwie kilkunastu miesięcy. W tym okresie strona nie podjęła żadnych działań, które zapobiegałyby powstawaniu w przyszłości naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Strona jedynie przeprowadziła szkolenia dla kierowców z czasu pracy i obsługi tachografów oraz zawarła umowę współpracy z podmiotem dokonującym analizy i archiwizacji zapisów tachografów i kart kierowców. Zatem organ dokonując oceny dobrej reputacji strony zbadał wszystkie przesłanki dotyczące zarówno prowadzonej przez nią działalności jak i wpływu tej działalności na poziom bezrobocia w regionie i zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie transportu drogowego. Zarzut rozszerzenia postępowania na decyzje wydane w okresie dwóch lat przed wszczęciem przedmiotowego postępowania jest niezasadny. Przepis art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 nie daje organowi wyboru zastosowania lub nie zastosowania tego przepisu, co wynika z wyrażenia "w decyzjach tych uwzględnia się dostępne informacje na temat naruszeń". Przepis tego artykułu nakazuje uwzględnienie naruszeń z ww. okresu w przypadku prowadzenia postępowania dotyczącego dobrej reputacji. Dlatego w przedmiotowym postępowaniu organ nie mógł nie uwzględnić wszystkich decyzji dotyczących popełnionych naruszeń, wydanych w okresie dwóch lat przed wszczęciem tego postępowania. Zgodnie z treścią art. 94b utd, nałożoną karę pieniężną za poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Organ zwraca uwagę, iż w/w załącznik określa poważne naruszenia, które dzielą się na poważne naruszania, bardzo poważne naruszenia i najpoważniejsze naruszenia. Podkreślić należy, iż decyzja z dnia [...] lutego 2019r., nr [...] została wykonana w dniu [...] czerwca 2019r., zaś decyzja z dnia [...] listopada 2018r., nr [...] została wykonana w całości w dniu [...] lipca 2019r. W związku z powyższym powyższy przepis nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Ilość operacji transportowych organ ustalił na podstawie wykazu załączonego do pisma z dnia [...] października 2019r. Pismo był odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...] września 2019 r., w którym organ wezwał stronę do wskazania ilości wykonanych operacji transportowych w okresie ostatnich trzech miesięcy od dnia odebrania ww. pisma. W tym wezwaniu organ dokładnie wskazał na podstawie jakich dokumentów należy ustalić liczbę operacji transportowych. Skoro strona przedłożyła zestawienia operacji transportowych za ww. okres, to słusznie organ uznał, że strona zastosowała się do wyjaśnień organu i zgodnie z tymi wyjaśnieniami ustaliła liczbę operacji transportowych. Dlatego organ uznał, że każda z pozycji wymienionych w każdym rejestrze z wskazanego okresu stanowi 1 operację transportową. Łącznie we wszystkich przedłożonych przez stronę rejestrach jest wymienione 419 pozycji i taką liczbę organ przyjął jako liczbę operacji transportowych wykonanych przez stronę w ww. okresie. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego postępowanie przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ dokonał także wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy zebranego materiału dowodowego. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej są niezasadne. Pismem z dnia [...] lipca 2020r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając wydaną decyzję w całości i wnioskując o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisu art. 7 kpa nakładającego na organy administracji obowiązek dokonywania wszelkich czynności, na wniosek lub z urzędu, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, - naruszenie przepisu art. 77§1 i §4 kpa obligującego organ administracji do zebrania w sposób wyczerpujący oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - błędne zastosowanie przepisów prawa zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, - błędnie zastosowanie przepisów prawa zawartych w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE - art. 3 i art.6. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. (WE) ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE określa warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego stanowiąc, w ust. 1, że przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. W ust. 2 postanowiono zaś, ze państwa członkowskie mogą nałożyć dodatkowe proporcjonalne i niedyskryminujące wymogi, które przedsiębiorcy muszą spełniać, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem ma spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a)dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe; prawo upadłościowe; płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; prawo o ruchu drogowym; odpowiedzialność zawodowa; handel ludźmi lub narkotykami; oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; praw jazdy; dostępu do zawodu; transportu zwierząt. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 lit. a) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jeśli na przedsiębiorcę w jednym lub kilku państwach członkowskich nałożono sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.t.d., wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec przedsiębiorcy wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Jak wynika z akt sprawy decyzją nr [...] z [...] lutego 2019r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę [...] Sp. z o.o. za najpoważniejsze naruszenie wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Dodatkowo w dniu [...] listopada 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w związku z przeprowadzoną kontrolą przedsiębiorstwa w wyniku, której stwierdzonych zostało: 1. sześć najpoważniejszych naruszeń wymienionych w grupie 2 pod nr 9 załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 tj., korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu, 2. dwa poważne naruszenia wymienione w grupie 1 pod nr 14 załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 tj., przekroczenie czasu nieprzerwanego prowadzenia pojazdu o 4.5 godz. przed zrobieniem sobie przerwy. Powyższe naruszenia stwierdzone decyzjami stanowiły zatem podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji. Art. 7d ust. 3 u.t.d. stanowi, że w postępowaniu w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji wszczętym w wyniku popełnienia naruszenia organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorcę. W art. 7d ust. 4 u.t.d wskazano natomiast, że weryfikacja ta polega w szczególności na wzięciu pod uwagę: 1. czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2. czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3. interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4. opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Na podstawie zebranego przez organ materiału dowodowego w tym wyjaśnień złożonych przez stronę skarżącą ustalono, że przedsiębiorca zatrudniał 7 kierowców a tabor firmy przy pomocy, którego wykonywane są zlecenia transportowe składa się z 7 pojazdów. Z dokumentacji wynika, że przewoźnik w okresie od lipca do września 2019r. wykonał około 420 operacji transportowych. Liczba operacji transportowych wraz z liczbą zatrudnionych kierowców i posiadanych pojazdów stanowi podstawę do określenia (oceny) skali operacji transportowych, o której mowa w art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d. Organ uznał, że za operacje transportowe przy przewozie rzeczy należy rozumieć każdorazową usługę przewozu towarów. Rozpatrując zatem liczbę i rodzaj naruszeń oraz stopień przewinienia, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) 2016/403 (7 najpoważniejszych naruszeń, 2 poważne naruszenia) oraz liczbę kierowców (7), a także liczbę około 420 operacji transportowych w okresie trzech miesięcy, tj. 140 operacji transportowych średnio w miesiącu oraz liczbę 7 pojazdów wykorzystywanych do wykonywania transportu drogowego, w oceni sądu, organ zasadnie uznał, że liczba naruszeń nie może być uznana jako nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych (art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d.). W toku postępowania organ sprawdził również, czy przedsiębiorca podjął działania mające na celu poprawę sytuacji w swojej firmie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości (art. 7d ust. 4 pkt 2 u.td.). W ocenie organu przesłane dokumentu i materiały dowodowe nie wykazują, że istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie (art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d). W ocenie sądu organ zasadnie również rozważył kwestię interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę co wynika z art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. Tej weryfikacji dokonano na podstawie Barometru zawodów (https://barometrzawodow.pl/). Opracowanie jest prowadzone na bieżąco w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w K., w ramach ogólnopolskiego badania Barometr zawodów realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Jak wynika z powyższego opracowania dla województwa [...], zawód kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego zarówno dla powiatu [...] oraz powiatów [...] jest zawodem deficytowym. Biorąc pod uwagę liczbę zatrudnionych (7 kierowców) oraz status zawodu kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego jako zawodu deficytowego organ nie może uznać, iż istnieje przesłanka interesu społecznego zawarta w art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. Ponadto zgodnie z treścią art. 7d ust. 4 pkt 4 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego przy ocenie dobrej reputacji przewoźnika bierze pod uwagę opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Strona postępowania poinformowała, iż nie przynależy do żadnej organizacji o zasięgu ogólnopolskim. W tej sytuacji organ nie mógł wziąć pod uwagę opinii, o której mowa w art, 7d ust. 4 pkt 4 u.t.d. Zdaniem sądu ustalenia poczynione w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego rozstrzygnięcia wskazują na konieczność stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Organ miał podstawy aby stwierdzić, że zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. oraz art. 6 ust. 2 lit. a akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że strona odpowiedzialna jest za znaczną liczbę naruszeń oraz nie podjęła wystarczających działań zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Jednocześnie interes społeczny kontynuowania działalności przez firmę nie stoi na przeszkodzie zawieszeniu przewoźnikowi zezwolenia na wykonywanie tego zawodu. Przeprowadzone dowody i zbadane okoliczności pozwalają uznać, że przewoźnik drogowy nie cieszy się dobrą reputacją i istniała podstawa od wydania decyzji w tym przedmiocie. Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.