VI SA/Wa 1674/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 1674/17 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] o nałożeniu na M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. zwanego dalej "stroną", "skarżącym" kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII. Powyższe decyzje zapadły w następujący stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] lutego 2017 roku w miejscowości T., na drodze krajowej nr [...], na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 ton został zatrzymany pojazd członowy, składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan M. W., który realizował w imieniu skarżącej przewóz drogowy ładunku podzielnego w postaci granulatu plastikowego w workach, ułożonych na paletach, na terenie Z. (Słowacja) – N. – R. Przebieg kontroli został potwierdzony protokołem z dnia [...] lutego 2017 roku. W wyniku pomiarów stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,7 tony i z tego względu wszczęte zostało postępowanie administracyjne, które zakończyło są wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] marca 2017 roku nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Od tej decyzji odwołanie wniósł Pan M. M., w którym podniósł, że do naruszenia doszło z wyłącznej winy kierowców, którzy nie wykonywali należycie jego polecenia. Na tą okoliczność wniósł o popuszczenie obwodu z zeznań kierowców M. W. i J. F. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ ponownie rozpoznał sprawę wskazując, że miejsce zważenia zatrzymanego pojazdu skarżącego legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2016 roku. Samochód został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr. fabrycznych [...] i [...], które posiadały ważne świadectwa legalizacji. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Zdaniem organu II instancji [...] Inspektor Transportu Drogowego trafnie uznał, że w okolicznościach w niniejszej sprawy doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadacza zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Strona postępowania została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260) dalej prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. W wyniku ważenia nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 12,7 tony (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) a zatem nastąpiło przekroczenie o 2,7 tony tj. przekroczenie o 27%. W tej sytuacji w świetle art. 64 ust. 1 i 2 prd skarżący winien posiadać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym, a którego to brak wykazała kontrola. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że ustalonym stanie faktycznym kara powinna być wymierzona tak jak na brak zezwolenia kategorii VII, które stosowanie do lp 7 załącznika nr 1 po prd jest wydawane za przejazd pojazdem a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony. W tym przypadku kara pieniężna została nałożona na postawie art. 140aa ust. 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 3c prd. Główny Inspektor Transportu Drogowego przypomniał także, że przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 prd). Stosownie zaś do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na postawie art. 140aa ust. 4 prd. Według jego oceny strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałyby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia w oparciu o regulację art. 140 aa ust. 4 prd. Odnosząc się do oświadczenia kierowcy Pana M. W. z dnia [...] marca 2017 roku, z którego wynikało, że przeładował samowolnie wraz z drugim kierowcą ładunek w dniu [...] lutego 2017 roku organ stwierdził, że skarżący odpowiada jak pracodawca za działania swoich pracowników. Z tych samych powodów organ nie dopuścił dowodu z zeznań zawnioskowanych przez niego świadków. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 roku M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia wraz z decyzję organu I instancji. Wniósł również o przesłuchanie zawnioskowanych przez niego świadków na okoliczność braku jego winy w powstaniu naruszenia. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ swoim działaniem naruszył art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa albowiem nie dopuszczając dowodu z zeznań świadków pozbawiła go możliwości udowodnienia okoliczności zwalniających do od odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.)). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W niniejszej sprawie skarżący nie podważa stanu faktycznego, w oparciu o który nałożona została na niego kara pieniężna w wysokości 15 000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kat. VII. Nie neguje sposobu i miejsca ważenia należącego do niego pojazdu, uważa natomiast, że jako podmiot wykonujący przejazd dołożył należytej staranności w zachowaniu normatywności pojazdu, natomiast naruszenie powstało wyłącznie na skutek działań jego kierowcy, który dokonał właściwego przeładowania towaru, wskutek czego doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Zdaniem skarżącego, organ bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań zgłoszonych przez niego świadków tj. kierowców samochodu przez co dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, zarzuty skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 78 § 1 kpa stanowi natomiast, że żądanie przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Według oceny Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył prawa nie uwzględniając wniosku dowodowego skarżącego w przedmiocie przesłuchania kierowców samochodu na okoliczność przeładowania towaru na samochodzie wbrew instrukcjom przedsiębiorcy. Należy zgodzić się bowiem ze stanowiskiem organu, że odpowiedzialność pracodawcy za swych pracowników wynika z istoty przepisów prawa pracy. Pracownik wykonując pracę na rzecz swojego pracodawcy, który jest odpowiedzialny za dobór pracowników i obciążony ewentualnymi skutkami niewłaściwego ich doboru. Tym samym to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za ewentualny błąd swojego pracownika – kierowcy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu, wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują na to, że podmiot wykonujący przejazd a) dochował należytej staranności w realizacji czynności sprzecznych z przejazdem b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Sytuacje objęte przepisem art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Na potwierdzenie powyższego organ prawidłowo przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zajęte w wyroku z dnia 20 maja 2016 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2769/15, jak również w wyroku tego Sądu z dnia 22 marca 2012 roku sygn. akt VI SA/Wa 2460/11. Należy nadmienić, że kierowca Pan M. W. został przesłuchany podczas kontroli drogowej w dniu [...] lutego 2017 roku. Nie zeznał wtedy aby przeładunek towaru odbywał się wbrew poleceniom skarżącego. W tym stanie rzeczy kwestie, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczenie towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd od odpowiedzialności na podstawie art. 140aa ust. 4 prd. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji, ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie oraz zastosował przepisy prawa materialnego. Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.