VI SA/Wa 1675/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi U. z siedzibą na Litwie na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz U. . z siedzibą na Litwie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na U.z Litwy karę pieniężną 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Decyzja ta została doręczona kierowcy w dniu 26 kwietnia 2006 r. Odwołanie od decyzji wniosła firma U. Odwołanie było datowane na 8 maja 2006 r., a wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego 12 maja 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podał, że: dnia [...] kwietnia 2006 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 (ośmiu tysięcy) zł. Powyższa decyzja została doręczona stronie listem poleconym w dniu 13 maja 2006 r. (potwierdza to zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji znajdujące się w aktach sprawy). Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji pismem datowanym na dzień 8 maja 2006 r. a nadanym w urzędzie pocztowym w B. w dniu 10 maja 2006 r. Pismo to wpłynęło do siedziby L. Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w dniu 12 maja 2006 r. Zatem strona wniosła odwołanie przed wejściem zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego. Zgodnie z art. 93 ust 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje stronie odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W przedmiotowej sprawie strona wniosła odwołanie przed doręczeniem decyzji. Decyzja została doręczona stronie listem poleconym w dniu 19 października 2005 r., natomiast odwołanie zostało wniesione 7 października 2005 r. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdza niedopuszczalność odwołania od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., gdyż niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji, która nie została stronie doręczona - od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła U. zwana dalej skarżącym. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i wyjaśnił, że decyzje otrzymał od kontrolującego go inspektora w dniu 26 kwietnia 2006 r. wraz z pouczeniem, że w terminie 14 dni ma wnieść odwołanie. Podniósł, że uzasadnienie postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawiera błędne wskazanie daty decyzji i jej doręczenie – 2005 r., gdy tymczasem decyzja dotyczy roku 2006. Z treści otrzymanego postanowienia wynika, że Główny Inspektor pisząc to pismo nie wiedział o czym pisze, nie zapoznał się z materiałem dowodowym, nie uzasadnił dlaczego skarżący został ukarany, za co został ukarany, z tego pisma wynika brak kompetencji, niewiedza prawnicza, ignorancja, arogancja urzędnicza wobec obcokrajowca, którego zbywa się byle czym, a więc nie był on w stanie prawidłowo rozpatrzyć odwołania skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie ustosunkowując się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest to Sąd, który ocenia decyzje pod względem ich zgodności z prawem tzn. pod względem ich legalności. Sąd nie kieruje się względami słusznościowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wydając zaskarżone postanowienie Główny Inspektor Transportu Drogowego, w ocenie Sądu, naruszył szereg przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77, 80, 107 § 3, które to naruszenie zdaniem Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast art. 77 i 80 wskazują na konieczność wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I instancji została doręczona i pokwitowana przez stronę w dniu [...] kwietnia 2006 r. – dowód podpis pod decyzją kierowcy zatrudnionego przez stronę. Dziwi również fakt, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. została odebrana [...] kwietnia 2006 r. W oparciu o tę decyzję otrzymaną w dniu [...] kwietnia 2006 r. skarżący wniósł odwołanie. Powyższych faktów organ zdaje się w ogóle nie dostrzegać, terminy liczy od daty powtórnego doręczenia decyzji nie wyjaśniając dlaczego nie uznaje doręczenia pierwotnego. Ponadto jak słusznie zauważył skarżący postanowienie organu II instancji napisane jest w taki sposób, że trudno się zorientować o jaką decyzję chodzi i kiedy została ona doręczona. Powyższe w ocenie Sądu narusza treść art. 107 § 3 k.p.a., który wskazuje na konieczność sporządzenia uzasadnienia faktów na których organ się oparł wydając powyższe rozstrzygnięcie. Zaskarżone postanowienie wskazuje natomiast na fakty wzajemnie się wykluczające. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Rozpatrując ponownie odwołanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego winien wziąć pod uwagę fakt doręczenia decyzji kierowcy i następnie wyjaśnić, które z dwóch doręczeń uznaje za prawidłowe i dlaczego.