VI SA/Wa 1676/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi skargi L. B. i S. M. wspólników s.c. "S" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. w części nakładającej karę 2000 złotych: 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na L. B. i S. M. prowadzących w ramach spółki cywilnej działalność pod nazwą "S", karę pieniężną w wysokości 2 150,00 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż przyrząd pomiarowo kontrolny – tachograf - jako niezalegalizowany, nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy oraz ustalenie przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne: a) o czas do jednej godziny, b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Za pierwsze z wymienionych naruszeń organ nałożył na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz l.p. 1.11.7. ust. 2 załącznika do tej ustawy karę w wysokości 2.000,00zł, a za każde następne wymienione naruszenie karę po 50,00zł na podstawie powołanych przepisów i kolejno na podstawie l.p. 1.11.5. lit. a, l.p. 1.11.1. lit. a i l.p. 1.11.1. lit. b załącznika. Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2005 r. na drodze krajowej Nr [...] przy ul. Ś. [...]. Z załączonego do akt protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż zatrzymanym do kontroli zespołem pojazdów (ciągnik marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z przyczepą marki [...]) należącym do L. B. a kierowanym przez J. Ś., wykonywany był przez L. B. i S. M. transport drogowy rzeczy z miejscowości S. do W.. W trakcie prowadzonych czynności ustalono, iż przyrząd pomiarowo-kontrolny nie jest zalegalizowany. Stwierdzono ponadto, iż nastąpiło naruszenie przepisów: art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, 2 i ust. 7 oraz art. 9 Rozporządzenia Rady ( EWG ) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ( DZ. Urz. WE 370 z 31 grudnia 1985 r. ) poprzez przekroczenia wyżej opisane. Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący L. B. złożył wyjaśnienia, z których wynikało, iż stwierdzenie co do braku legalizacji tachografu jest nieprawdziwe, bowiem legalizacja z datą ważności do [...] czerwca 2006 r. widnieje na lewym słupku drzwiowym i posiada nienaruszone plomby. Pojazd sprowadzony został z kraju Wspólnoty Europejskiej, którego legalizacja jest ważna i obowiązuje w Polsce od 1 maja 2004 r. Skarżący dodał, że nie jest mu znana przyczyna, dla której kontrolujący nie zauważyli legalizacji, choć winę ponosi niewątpliwie również kierowca pojazdu, który winien był wiedzieć gdzie znajdują się identyfikatory legalizacji. Wraz z wyjaśnieniem skarżący nadesłał zaświadczenie z punktu legalizacyjnego S. Z. S. o dokonaniu oględzin pojazdu kontrolowanego i stwierdzeniu ważnej legalizacji W odwołaniu od decyzji o nałożeniu kary w części 2.000,00zł za brak legalizacji tachografu skarżący powtórzył złożone w wyjaśnieniach argumenty i wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia w skarżonej części, jako niezgodnego ze stanem faktycznym. Do odwołania dołączono pismo podpisane przez właściciela firmy S. pana Z. S., który stwierdził fakt legalizacji tachografu, o posiadaniu przez niego ważnej decyzji Prezesa GUM o utworzeniu punktu legalizacyjnego przyrządów kontrolnych – tachografów samochodowych. Stwierdzono również, iż oględzin pojazdu kontrolowanego dokonali pracownicy firmy posiadający kwalifikacje do sprawdzania tachografów samochodowych. Decyzje Prezesa GUM i zaświadczenie o ukończeniu kursu sprawdzania tachografów samochodowych i ukończeniu szkolenia w zakresie sprawdzania analogowych tachografów samochodowych dołączono do pisma i złożono wraz z odwołaniem. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 3 ust. 1, art. 12 Rozporządzenia Rady (EWG ) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd. ( Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm. ) oraz l.p 1.11.7. pkt 2 załącznika do cyt. ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie. Organ zauważył, iż kierując się zasadą orzekania na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz chcąc wyjaśnić wszelkie okoliczności przedmiotowej sprawy, zwrócił się z pismem do Głównego Urzędu Miar z prośbą o udzielenie informacji, czy firma S. posiada zezwolenie na wykonywanie legalizacji tachografów oraz czy posiadała takie zezwolenie w latach ubiegłych. Z odpowiedzi jaką uzyskał organ wynikało, że firma ta, do dnia udzielenia odpowiedzi, nie posiadała i nie posiada upoważnienia Prezesa GUM do legalizacji tachografów samochodowych. Wyjaśniono, iż wydana decyzja ustanowiła dla Z. S. prowadzącego firmę S. punkt legalizacyjny, jednak zgodnie z definicją punktu legalizacyjnego zawartą w art. 4 pkt 17 ustawy – Prawo o miarach ( Dz. U. z 2004r. Nr 243, poz. 2441 ze zm. ) na tabliczce pomiarowej tachografu umieszcza się wyłącznie dane identyfikacyjne Obwodowego Urzędu Miar w L. nie zaś przedsiębiorstwa posiadającego punkt legalizacyjny. Zasadnie zatem organ I instancji stwierdził, iż zainstalowany w pojeździe tachograf nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, ponieważ nie posiadał legalizacji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – L. B. i S. M. wnieśli o uchylenie decyzji z powodu błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Powtarzając argumenty przedstawione zarówno w złożonych organowi I instancji wyjaśnieniach, jak też w odwołaniu od decyzji, skarżący stwierdzili, iż od początku postępowania sprawa nie była zrozumiała dla jednostek wydających decyzje, ponieważ próbowano ustalić, czy firma S. posiada stosowne zezwolenie do wykonywania czynności legalizacji, a przecież firma ta nie dokonywała żadnej legalizacji, a jedynie na prośbę skarżących wydała opinię o ważności posiadanej legalizacji urządzenia. Dodatkowo, skarżący złożyli materiał zdjęciowy tabliczki legalizacyjnej umieszczonej na kontrolowanym pojeździe. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, twierdząc że w zaskarżonej decyzji wyjaśnił przyczyny braku możliwości uwzględnienia argumentacji strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając zaskarżoną decyzję pod tym właśnie kątem należy stwierdzić, że narusza ona prawo, a zatem skarga podlega uwzględnieniu. W rozpatrywanej sprawie organ stwierdził, iż tachograf zainstalowany w pojeździe, którym skarżący w dniu kontroli wykonywali transport drogowy, nie posiadał legalizacji, a więc nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, co musiało skutkować nałożeniem na przedsiębiorców na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ) - dalej utd., kary pieniężnej w wysokości wynikającej z l.p. 1.11.7. załącznika do ustawy tj. kary w kwocie 2.000,00zł. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 utd. w brzmieniu z dnia wszczęcia postępowania i wydania decyzji przez organ I instancji, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców i wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15,000zł., a zgodnie z ust. 4 cyt. artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Pod pozycją l.p. 1.11.7. pkt 2 wspomnianego załącznika wymienione jest podlegające karze pieniężnej naruszenie określone jako "przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji". Jak stanowi art. 3 rozporządzenia Rady ( EWG ) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, dalej zwane rozporządzeniem Rady Nr 3821/85, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady ( EWG ) Nr 3820/85, a obowiązek czuwania nad prawidłowością funkcjonowania i odpowiedniego użytkowania urządzenia rejestrującego spoczywa na pracodawcy i kierowcy, co wynika z art. 13 cyt. rozporządzenia Rady Nr 3821/85. Urządzenie rejestrujące, zgodnie z pkt a) rozdziału I załącznika 1 do rozporządzenia Rady Nr 3821/85 przeznaczone jest do instalowania w pojazdach drogowych w celu wskazywania i automatycznego lub półautomatycznego rejestrowania szczegółowych danych dotyczących ruchu tych pojazdów oraz określonych czasów pracy ich kierowców. Założeniem prawidłowo działającego urządzenia jest, stosownie do pkt 1 rozdziału VI załącznika 1 do cyt. rozporządzenia, iż przyrząd taki posiada świadectwo legalizacji działania oraz dokładności wskazań i rejestracji w granicach błędów określonych w rozdziale III lit.f) pkt 1, za pomocą plombowania, zgodnie z rozdziałem V pkt 4 lit. f). Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym tylko tachograf z ważną legalizacją może być uznany za urządzenie pomiarowo-kontrolne, które odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, a ze stanowiska skarżących również nie wynika inny wniosek. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii zasadniczej dla możliwości nałożenia kary za to, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, a mianowicie ustalenia braku istnienia legalizacji tachografu zainstalowanego w pojeździe poddanym kontroli drogowej dnia [...] czerwca 2005 r. Skarżący od początku prowadzonego postępowania administracyjnego konsekwentnie twierdzili, że pojazd sprowadzony z kraju Unii Europejskiej, posiadał legalizowany tachograf z datą ważności od [...] maja 2004 r. do [...] czerwca 2006 r., a sama legalizacja z nienaruszonymi plombami umieszczona była na lewym słupku drzwi. Na poparcie swego twierdzenia, skarżący przedstawili dowód w postaci zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2005 r. wydanego przez dyrektora firmy S. ( k. 48 akt adm. ). Przedłożony przez skarżących dowód nie został przez organ skutecznie podważony a okoliczność której potwierdzenie miało służyć nie została sprawdzona ani przez organ I instancji ani, mimo niezmiennie podtrzymywanego przez skarżących stanowiska, przez organ II instancji. Wysiłki organu koncentrowały się wokół podważenia waloru wydanego przez S. zaświadczenia i ostatecznego ustalenia, iż firma ta nie posiada upoważnienia Prezesa Głównego Urzędu miar do legalizacji tachografów samochodowych. Tymczasem kwestią wątpliwą było nie to, czy legalizacja jaką posiada tachograf w kontrolowanym pojeździe dokonana została przez uprawniony podmiot, lecz czy pojazd w ogóle posiada legalizację. Okoliczność tę, wobec negowania jej przez skarżących, organ zobowiązany był w sposób pewny ustalić w postępowaniu administracyjnym wszczętym pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. ( k. 49 akt adm. ) z uwagi na ustalenia protokołu kontroli ( k.53 akt adm. ). Stosownie do przepisu art. 80 Kpa. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a zgodnie z art. 75 § 1 Kpa. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W rozpatrywanej sprawie, skarżący złożyli wyjaśnienia, których treść wraz z załączonym do wyjaśnienia zaświadczeniem z punktu legalizacyjnego wskazywały na możliwość błędnego ustalenia protokołu kontroli dotyczącego przyrządu kontrolnego. W tej sytuacji, organ jeżeli nie dał wiary twierdzeniom skarżących oraz przedłożonemu przez nich dowodowi w postaci stwierdzenia przez prowadzącego punkt legalizacyjny istnienia ważnej w dacie kontroli legalizacji tachografu, winien był podjąć uzupełniające postępowanie dowodowe ostatecznie przesądzające kwestionowaną przez skarżących okoliczność. Nie było przeszkód, aby organ przesłuchał w trybie art. 86 Kpa. będących stronami postępowania L. B. i S. M., przesłuchał w charakterze świadka kierowcę pojazdu J. Ś., który podpisał protokół kontroli i nie wniósł do niego zastrzeżeń czy wreszcie, żeby co najważniejsze, dokonał oględzin pojazdu kontrolowanego na podstawie art. 85 § 1 Kpa. Przeprowadzenie przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie uprawnień Z. S. prowadzącego przedsiębiorstwo S. do legalizowania tachografów było w konkretnie prowadzonym postępowaniu niecelowe, ponieważ nie służyło ustaleniu co do istoty sporu, a przenosiło go na inną płaszczyznę. W ocenie Sądu, z załączonych do akt sprawy sądowej akt administracyjnych nie wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że zaistniała podstawa faktyczna nałożenia kary za to, że tachograf w kontrolowanym pojeździe nie miał legalizacji, a zatem że nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. W tym miejscu należy stwierdzić, że protokół kontroli stwierdzający naruszenie prawa jest tylko jednym z dowodów w sprawie administracyjnej prowadzonej przez uprawnione organy w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 utd. W sytuacji istnienia zasadniczej wątpliwości co do istnienia okoliczności będącej podstawą wymierzenia kary, organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia ponad wszelką wątpliwość stanu faktycznego sprawy. Niewywiązanie się organu z tego obowiązku i nałożenie kary pieniężnej na gruncie niewyjaśnionego ostatecznie stanu sprawy jest naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. i skutkuje wadliwością takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą w części nałożenia kary 2000,00zł. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – p.p.s.a. jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. O niewykonalności decyzji w zaskarżonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.