VI SA/Wa 1679/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Małgorzata Neudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2004r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego K. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2003r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - utrzymał w mocy w/w decyzję. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 8 sierpnia 2003 r., podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w B., woj. [...], na drodze krajowej nr [...], stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś składową pojazdu o 43,41 kN. Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę A. N., który nie zgłaszał to jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.). Pismem z dnia 28 sierpnia 2003 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało przesłane do B. [...], jako podmiotu widniejącego w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu, lecz po wyjaśnieniach ze strony [...] odnośnie prawidłowego wskazania właściciela pojazdu – decyzją z dnia [...] października 2003 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad umorzył postępowanie wobec w/w instytucji finansowej. Następnie pismem z dnia 12 listopada 2003 r. organ powiadomił skarżącego K. B. o wszczęciu postępowania, pouczając stronę o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z przepisów art. 10 § 1, art. 73 i art. 79 § 2 k.p.a. Ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżący w piśmie z dnia 20 listopada 2003 r. wyjaśnił, iż od wielu lat prowadzi skład opałowy i przewozi ze [...] węgiel, niemniej – w jego ocenie - rzadko kiedy istnieje techniczna możliwość prawidłowego rozmieszczenia towaru, ponieważ kopalnie dysponują jedynie zwykłymi wagami, na których można zapobiec wyłącznie przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, natomiast przewoźnik nie ma wpływu na naciski na poszczególne osie. Ponadto strona skarżąca - wnosząc o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej - podkreśliła, że jego kierowcy po raz pierwszy przytrafiło się takie zdarzenie. W dniu [...] listopada 2003 r. decyzją nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – działając na podstawie przepisu art. 13 ust. 2a i 2b, oraz Lp. 5 pkt 5 lit. d, Lp. 5 pkt 5 lit. e, oraz art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 z póź. zm.), oraz § 5 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2002 r. Nr 32, poz. 262), a także na podst. art. 104 § 1 k.p.a. – nałożył na skarżącego K. B. karę pieniężną w wysokości 14.280,- zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia drogą krajową nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ustosunkowując się do wyjaśnień skarżącego stwierdził m.in., iż brak możliwości stwierdzenia nacisku osi w miejscu załadunku towaru nie stanowi okoliczności wyłączającej od odpowiedzialności przewoźnika za brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ponadto organ uznał, iż fakt nieprzekroczenia przez stronę dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu również jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Skarżący K. B. złożył w dniu 15 grudnia 2003 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2003 r. jest krzywdząca dla strony oraz sprzeczna z obowiązującym prawem. Skarżący stwierdził, iż prawdą jest, że na przewoźniku ciąży obowiązek takiego umieszczenia ładunku na pojeździe, aby nie powodować przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drodze, jednakże – w jego ocenie – nakaz ten nie może być rozumiany i stosowany jako bezwzględna i jednostronna norma prawna, która nie uwzględnia faktycznych możliwości przewoźnika w zakresie kontroli załadunku. Według strony z tych względów – wbrew twierdzeniom organu – dla prawidłowej oceny postępowania przewoźnika ma znaczenie, czy masa całkowita pojazdu jest zgodna z dopuszczalną normą, czy też nie, bo wówczas w sytuacji jej przekroczenia łatwo przypisać odpowiedzialność przewoźnikowi za ponadnormatywny załadunek pojazdu. Strona stwierdziła, iż w sytuacji, gdy masa całkowita pojazdu jest zgodna z normą, to w praktyce trudno jest przewoźnikowi skontrolować, czy też wyegzekwować od kopalni prawidłowy i równomierny załadunek i tym samym nie ma możliwości spełnienia wymogów określonych w przepisach prawa. Skarżący powołał się dodatkowo na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 1999 r., sygn. akt II SA 149/99, w którym to orzeczeniu NSA uchylił podobną – zdaniem strony – decyzję, opierając się na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999 r. stwierdzającego – zdaniem strony - sprzeczność z Konstytucją RP nakazów nakładających na podmioty wykonujące transport niewykonalne obowiązki (niemożność sprawdzenia obciążenia poszczególnych oś pojazdu). Zdaniem skarżącego nie istnieją przesłanki faktyczne, ani też prawne do obciążenia strony karą pieniężną w tak znacznej kwocie, która pochłania wielodniowy zysk firmy skarżącego. W wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia wniesionego przez skarżącego K. B. decyzją z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2003r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ - powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także na ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2003 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącego - uznał, iż prawidłowo została ustalona wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej z powołaniem się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz w/w orzeczenie NSA w Warszawie – organ wyjaśnił, że Trybunał wyrokiem z dnia 27 kwietnia 1999 r. (sygn. akt P 7/98, OTK ZU nr 4/1999, poz. 72), stwierdził, że § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U nr 123, poz. 578 ze zm.) był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Z tego powodu NSA w Warszawie w powołanej przez skarżącego sprawie sygn. akt II SA 149/99 uznał, że argumenty prawne Trybunału Konstytucyjnego odnosiły się także do ówczesnej sytuacji prawnej zawartej w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 marca 1998 r. (Dz.U. nr 40, poz. 230). Zdaniem organu należy uznać w konsekwencji, iż skarżący niezasadnie powołał się na w/w orzeczenia, albowiem kara pieniężna nałożona na stronę nie była oparta o przepisy prawa, które były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Organ wskazał, iż obecne przepisy ustalają kary pieniężne nie w rozporządzeniu wykonawczym, lecz w załączniku do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Organ podkreślił, iż przepisy te nie były dotychczas kwestionowane zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także nie były przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a więc są podstawą do działania organów administracji. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał również swoje dotychczasowe stanowisko stwierdzając, iż fakt nieprzekroczenia przez stronę dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem strona niedochowała ustawowego warunku nieprzekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś pojazdu. Skarżący wniósł w dniu 16 sierpnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 19 lipca 2004 r. Strona - wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia - zarzuciła decyzji organu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 13 ust. 2a i 2 b oraz załącznika do ustawy - tabeli Lp. 5 pkt 1 lit. d z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432 ze zm.) – przez przyjęcie, że zachodzą podstawy do wymierzenia kary za przejazd bez zezwolenia. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności obrazę art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych z ustaleniem stanu faktycznego, w szczególności sposobu rozłożenia ładunku na pojeździe i odpowiedzialności ładującego, a nie przewoźnika za tak umieszczony towar oraz poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji ma obowiązek wymierzania kar jedynie przewoźnikowi bez względu na okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż bezsporne jest, że kontrolowany pojazd miał prawidłową ładowność, a jedynie nacisk na jednej osi był niezgodny z dopuszczalnymi parametrami. Zdaniem skarżącego nie można stwierdzić, że dopuszczalność ładowności pojazdu nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ podczas korzystania z dróg publicznych należy zachować parametry zarówno masy całkowitej pojazdu, jak i dopuszczalnych nacisków poszczególnych osi. W ocenie strony organ administracji nie wyjaśnił, jaka była faktyczna przyczyna przekroczenia nacisku na jednej osi, przy wyraźnym niedociążeniu pozostałych osi w naczepie, a jedynie stwierdził, że świadczy to o nieprawidłowym rozmieszczeniu ładunku na skrzyni ładunkowej. Nie można zgodzić się z takim stanowiskiem organu, albowiem – jak podniosła strona – przewoźnik nie miał możliwości podczas załadunku i przejazdu prawidłowego umieszczenia towaru, gdyż czyni to dostawca i on winien ponosić – zdaniem strony – odpowiedzialność za sposób załadunku towaru. Skarżący uznał ponadto, że w niniejszej sprawie winno być odpowiednio zastosowane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999 r., albowiem argumenty prawne Trybunału mogą mieć zastosowanie w sprawie z uwagi na fakt nałożenia na obywatela – wbrew Konstytucji RP – obowiązku zagrożonego karą, którego nie można w żaden sposób spełnić. Strona podniosła również, że nie miała żadnej możliwości skontrolowania prawidłowości dokonanego pomiaru, albowiem nie była przy nim obecna, a jedynie obecny był pracownik, który nie jest stroną postępowania, ani też osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącego. W ocenie strony podpisanie protokołu nie jest jednoznaczne z niekwestionowaniem go, tym bardziej w sytuacji, gdy brak jest w aktach sprawy dokumentów potwierdzających legalizację wagi oraz prawidłowość dokonanych pomiarów. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - wnosząc o oddalenie skargi - podniósł, iż podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził ponadto, iż kierujący pojazdem przez złożenie podpisu na protokole z kontroli pojazdu potwierdził, że nie wnosi zastrzeżeń do treści ustaleń protokołu. Według organu w świetle bezspornych ustaleń dotyczących wyników ważenia pojazdu nie ma znaczenia prawnego ustalenie faktycznych przyczyn przekroczenia nacisku na jednej osi kontrolowanego samochodu. Według organu obowiązek poruszania się po drogach publicznych pojazdem o zachowanych dopuszczalnych parametrach jest obowiązkiem przewoźnika wynikającym z przepisu art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zaś niedochowanie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Ustosunkowując się do zarzutu niezastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999 r. - organ podtrzymał swoje stanowisko o braku możliwości zastosowania tego orzeczenia z uwagi na zmianę przepisów prawa. Odnośnie zarzutu braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających legalizację wagi oraz prawidłowość dokonanych pomiarów, organ stwierdził, że dokumenty te znajdują się na stałe do wglądu osób kontrolowanych na stałej stacji pomiarów w B., a jak wynika z protokołu kontroli pojazdu (pkt 2 i 3 oświadczenia kontrolowanego) kierujący pojazdem potwierdził swoim podpisem, iż w/w dokumenty przedstawiono mu do wglądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana K. B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2004 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja twego organu z dnia [...] listopada 2003 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości, bez stosownego zezwolenia określonego odrębnymi przepisami, pobiera się karę pieniężną, której wysokość określa załącznik do ustawy. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "pobiera się" oznacza, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu mają charakter decyzji obligatoryjnych i że uprawniony organ, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ustaleniu, iż wystąpiły okoliczności przewidziane w ustawie (brak zezwolenia i nienormatywność pojazdu), zobowiązany jest wymierzyć karę pieniężną w wysokości określonej w załączniku do ustawy o drogach publicznych. Z punktu widzenia wymogów ustawy kwestia zawinienia sprawcy naruszenia jest zatem obojętna (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 987/04, nie publik.). Zgodnie z przepisami cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. pojazd uczestniczący w ruchu powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w tym rozporządzeniu. Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu nr 1021 z dnia 8 sierpnia 2003 r.) wynika jednoznacznie, iż w pojeździe należącym do skarżącego K. B. przekroczony był nacisk na osi składowej pojazdu. Nacisk ten stanowił 123,41 kN, a więc stwierdzono przekroczenie nacisku o 43,71 kN. W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo i nie budziło zastrzeżeń kierowcy, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kary pieniężnej została – według Sądu – ustalona prawidłowo na podstawie załącznika do cyt. ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - działając zarówno w trybie odwoławczym, jak i pierwszoinstancyjnym - nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organ ten oparł się na materiale prawidłowo zebranym przez kontrolerów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w [...] (vide: Protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2003 r.), dokonując jego wszechstronnej oceny. Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również przedstawione w uzasadnieniu skargi wniesionej do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż przyrządy pomiarowe użyte w toku kontroli posiadały legalizację, co stwierdzone zostało w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, zaś sama kontrola została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. z 2001 r., Nr 63, poz. 636 ze zm.). Ponadto należy uznać, iż stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało aktualne świadectwo legalizacji, co zresztą – jak zasadnie zauważył organ – również wynika z protokołu kontroli. Ponadto należy stwierdzić, iż organ administracji prawidłowo uznał, że - w świetle obowiązujących przepisów prawa - brak możliwości stwierdzenia nacisku na osi pojazdu w miejscu załadunku towaru nie może stanowić okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przewoźnika za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Ponadto organ zasadnie – zdaniem Sądu – uznał również, iż fakt nieprzekroczenia przez stronę dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu również jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż w przypadku przekroczenia tego parametru organ nałożyłby na stronę dodatkową karę pieniężną, osobno przewidzianą w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Według obowiązującego przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.) ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Stąd też okoliczność, na którą powołał się skarżący, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie została przekroczona - jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Należy ponadto – zdaniem Sądu – przyjąć, że organ zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999 r. (sygn. akt P 7/98, OTK ZU nr 4/1999, poz. 72), albowiem kara pieniężna nałożona na stronę skarżącą nie była oparta na przepisach prawa, które były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego. Warto zauważyć, iż obecne przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ustalają kary pieniężne nie w rozporządzeniu wykonawczym, lecz w załączniku do cyt. ustawy. Ustosunkowując się do zawartego w skardze zarzutu braku możliwości skontrolowania przez stronę skarżącą prawidłowości dokonanego pomiaru z uwagi na nieobecność przy przeprowadzonej czynności ważenia, Sąd pragnie zauważyć, iż podczas kontroli obecny był kierowca pojazdu, który nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do prawidłowości dokonanych odczytów pomiarów i sposobu ustawienia wag, równości terenu, legalizacji wag itp., a wobec tego protokół tej kontroli zasadnie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji. Protokół ten świadczy też o tym, że strony skarżącej nie pozbawiono możliwości uczestniczenia w ustaleniach faktycznych sprawy (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 12 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1409/97, nie publik.). Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie transportem drogowym i przewożeniem ładunków po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Zdaniem Sądu nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem dokonują oni transportu określoną drogą jedynie kilka kilometrów, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Brak jest także jakichkolwiek podstaw prawnych, aby przewoźnik mógł przerzucić odpowiedzialność za przejazd pojazdem z przeciążoną osią lub przekroczeniem innego parametru technicznego pojazdu na podmiot dokonujący załadunku towaru. Zdaniem Sądu należy w konsekwencji przyjąć, iż skarga Pana K. B. nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.