VI SA/Wa 1680/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] cofające Panu M. K. pozwolenia na broń palną myśliwską i broń palną bojową. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawny. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w G. uznał Pana M. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 157 § 1 i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu [...] maja 1999 r. w Z. poprzez uderzenie ręką w twarz R. K. spowodował u niego obluzowanie trzech zębów, pęknięcie jednego zęba oraz obrzęk warg co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni. Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. obrońca oskarżonego, adwokat W. K. wniósł od powyższego wyroku apelację do Sądu Okręgowego w G. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. W wyniku rozpoznania apelacji wyrokiem z dnia [...] grudnia 2004 r., Sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w G. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce kary pozbawienia wolności orzekł karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych oraz uchylił rozstrzygnięcie dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary i świadczenia pieniężnego. W konsekwencji powyższego zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 Komendant Wojewódzkiej Policji w [...] uznał, iż pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu, za przestepstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw i dwiema odrębnymi decyzjami o tym samym numerze postanowił cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową w ilości 1 egzemplarza w celu ochrony oraz na broń palną myśliwską w ilości czterech egzemplarzy w celach łowieckich. W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, iż posiadanie broni uzależnione jest od spełnienia określonych kryteriów. Jednym z nich jest niekaralność osoby posiadającej pozwolenie, tak więc osoby, które weszły w konflikt z prawem nie dają gwarancji właściwego i zgodnego z interesem porządku publicznego użycia broni. Na gruncie niniejszej sprawy organ zważył, iż popełnienie przestępstwa nie miało wszakże bezpośredniego związku z użyciem broni, nie mniej jednak kwalifikacja prawna czynu świadczy o wysokim stopniu nieodpowiedzialności osoby, co zdaniem organu w pełni uzasadnia zaliczenie jej do grona osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pismami z dnia [...] lipca 2006 r. (k. 296 i k. 306 akt administracyjnych) działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, radca prawny D. P. złożył odwołania od powyższych decyzji wnosząc o ich uchylenie w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego podniósł m. in., iż zaskarżone decyzje nie zawierają prawidłowego uzasadnienia, bowiem mimo wyraźnej dyspozycji art. 107 § 3 kpa organ nie wskazał na podstawie jakich dowodów ustalił, iż strona jest osobą nieodpowiedzialną. Ponadto, zdaniem strony, organ dokonał błędnej interpretacji art 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznając, iż w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem automatycznie dochodzi do cofnięcia pozwolenia na broń, co jak podniósł jest kwestionowane przez orzecznictwo. Na tę okoliczność pełnomocnik wskazał stosowne publikacje. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, organ nie rozpoznał istoty sprawy i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność zachowania się skarżącego w chwili popełnienia czynu pod kątem "uzasadnionej obawy", o której wspomina art. 15 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik wskazał ponadto, na nienaganną postawę skarżącego, poziom wykształcenia, zaangażowanie w działalność na rzecz osób potrzebujących oraz wysoką kulturę osobistą oraz fakt iż skarżący postrzegany jest przez otoczenie jako osoba budząca powszechne zaufanie i uznanie. Organ II instancji nie podzielił argumentów odwołania i utrzymał w mocy kwestionowane decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] orzekając w tym zakresie jedną decyzją. Zdaniem organu odwoławczego skarżący jako osoba, która dopuściła się czynu zabronionego, wymierzonego przeciwko życiu i zdrowiu nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że broni tej może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał ponadto, że prawomocna ocena postępowania Pana M. K., dokonana przez sądy w załączonych do akt wyrokach, wiąże organy Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, określonych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący popełnił przestępstwo wymierzone przeciwko życiu i zdrowiu, a więc wprost wskazane przez ustawodawcę w przykładowym katalogu przestępstw, stanowiących podstawę uznania posiadacza broni za osobę, określoną w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt wyżej ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się ponadto do argumentów pełnomocnika dotyczących nienagannej opinii jaką cieszy się skarżący, incydentalności naruszenia prawa, sprawowanych przez skarżącego funkcji oraz jego działalności charytatywnej stwierdzając, iż od wieloletniego posiadacza broni oczekuje się aby osoba ta przestrzegała w pierwszej kolejności porządku prawnego, bowiem prawo posiadania broni jest prawem szczególnym wyróżniającym daną osobę z ogółu społeczeństwa. Ponadto, przedstawione argumenty dotyczące osoby skarżącego nie mogą mieć decydującego znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy, w świetle treści skazującego go wyroku sądowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego, zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 77 kpa. i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podniósł, iż organy nie wywiązały się z obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i w konsekwencji uchybiły przepisom dotyczącym prawidłowego sprzędzenia uzasadnienia decyzji. Mimo wyrażanej dyspozycji art. 107 § 3 kpa organy obu instancji nie wykazały na podstawie jakich dowodów ustaliły, że co do strony zachodzi "uzasadniona obawa" że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, powołując się ogólnie na istniejące wyroki. Pełnomocnik zarzucił, iż organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność zachowania się strony w chwili popełnienia czynu a jedynie oparł się na protokołach przesłuchań świadków z toczącego się postępowania karnego naruszając tym samym art 75 kpa. Ponadto, pełnomocnik podniósł, iż zastosowana przez organy obu instancji interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którą samo skazanie świadczy o istnieniu "uzasadnionej obawy" jest szeroko kwestionowana w orzecznictwie, co strona poparła przykładami orzeczeń WSA w Warszawie. Zdaniem pełnomocnika nie można powołać się jedynie na fakt skazania pomijając okoliczności towarzyszące popełnieniu tego przestępstwa, co uczyniły organy obu instancji dokonując automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń w związku z prawomocnym wyrokiem skazującym, nie biorąc pod uwagę zaangażowania społecznego skarżącego, jego nieposzlakowanej opinii oraz incydentalności zdarzenia o czym wspomniał sąd apelacyjny w swoim orzeczeniu. W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 156 kpa poprzez przeprowadzenie jednego postępowania oraz wydanie jednej decyzji rozstrzygającej o prawach i obowiązkach związanych z dwoma odrębnymi postępowaniami. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, iż cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową jest szczególnie dotkliwe dla skarżącego i niewspółmierne do incydentalnego naruszenia prawa. Strona prowadzi, bowiem działalność w zakresie ochrony osób i mienia i niejednokrotnie sama uczestniczy w organizowanych konwojach a ponadto z uwagi na to, że zamieszkuje na uboczu utrata pozwolenia na broń wpłynie ujemnie na bezpieczeństwo jej oraz rodziny. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazywał, że w jego ocenie okoliczność oraz rodzaj popełnionego przestępstwa umyślnego przeciwko życiu i zdrowiu, potwierdzone prawomocnym, skazującym wyrokiem sądu karnego w pełni uzasadniają zaliczenie Pana M. K. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, tj, wzbudzających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż od osoby posiadającej broń wymagane jest poszanowanie prawa oraz posiadanie nieposzlakowanej opinii a fakt naruszania porządku prawnego skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu, uzasadnia ocenę, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Co do zarzutu wydania przez organ jednej decyzji, w sytuacji gdy organ I instancji cofnął uprawnienia na dwa rodzaje broni, dwoma decyzjami organ wyjaśnił, iż takie działanie nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa, gdyż obie decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji noszą te same daty, numery i wydane zostały na tej samej podstawie prawnej a więc są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. K., w przedstawionym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy. W niniejszej sprawie organ prawidłowo zaliczył skarżącego do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Kwestię tę przesądziła treść przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy stanowiącego, że takimi osobami są w szczególności osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Prawomocnym wyrokiem za takie właśnie przestępstwo tj. za przestępstwo przeciwko zdrowiu, określone w art. 157 § 1 k.k. skazany został skarżący (wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] grudnia 2004 r., Sygn. akt [...]). W niniejszej sprawie w sytuacji, gdy organ Policji otrzymał ww. wyrok, wydany przez Sąd Okręgowy G. nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu wydanych pozwoleń na broń zarówno na broń palną bojową jak też na broń myśliwską. Podkreślić należy, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakterze związanym, co oznacza że organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Jak podniesiono w orzecznictwie, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Podkreślić należy, iż na działanie organu nie mogą mieć również wpływu okoliczności, na które powołał się pełnomocnik skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skierowanej do Sądu skardze podnosząc, iż skarżący posiada pozytywną opinię w swoim środowisku, wysoki poziom wykształcenia, cechuje się zaangażowaniem w działalność na rzecz osób potrzebujących oraz wysoką kulturą osobistą, a ponadto zamieszkuje w znacznym oddaleniu od innych zabudowań co budzi uzasadnioną obawę o bezpieczeństwo i zdrowie jego i jego najbliższych. Zatem należało przyjąć, iż w rozpatrywanej sprawie organ nie mógł orzec inaczej, niż to uczynił. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z ze zm.). Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w kwestii wydania przez organ jednej decyzji, w sytuacji gdy organ I instancji cofnął uprawnienia na dwa rodzaje broni, dwiema decyzjami Sąd podzielił argumenty organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jaki w odpowiedzi na skargę. Sąd uznał, iż z uwagi na tożsamość przedmiotową jak i podmiotową spraw rozstrzyganych decyzjami organu pierwszej instancji oznaczonych tożsamym numerem, organ odwoławczy mógł wydać jedną decyzję nie naruszając w tym zakresie przepisów postępowania administracyjnego, a mając na uwadze przepis art. 62 Kpa. Sąd nie podzielił również argumentów pełnomocnika skarżącego zawartych w skardze, dotyczących zarzutów formalnoprawnych. W ocenie sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Ponadto, wydając decyzje oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku sprawy, dokonując jego wszechstronnej analizy i oceny. W związku z powyższym Sąd uznał, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przepisami prawa. Wyrok jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego za przestępstwo przeciwko zdrowiu dał organowi pełną podstawę do oceny, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W świetle powyższych wywodów, twierdzenia pełnomocnika skarżącego dotyczące dokonania przez organ błędnej interpretacji art 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegającej na uznaniu, iż w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem automatycznie dochodzi do cofnięcia pozwolenia na broń oraz przedstawione przez pełnomocnika okoliczności mające świadczyć o osobie skarżącego, należało uznać za nieuzasadnione i nie dające podstawy do uwzględnienia skargi. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii, przejawiającej się poszanowaniem prawa. Tylko takie postępowanie daje gwarancję, iż osoba posiadająca tak szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń, będzie przestrzegała także zasad jej bezpiecznego posiadania i używania, a zatem iż nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Popełnienie przestępstwa, które pośrednio godzi w życie lub zdrowie innych ludzi gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania, w środowisku łowieckim, jak też działalność skarżącego na rzecz osób potrzebujących nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza w kontekście skazującego wyroku sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.