VI SA/Wa 1680/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi V. z siedzibą w V.(Bułgaria) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2014 r. nr Sp. [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej V. z siedzibą w V.(Bułgaria) kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny SLANTCHEW BRJAG nr [...], o czym ogłoszono w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...] z 2011 r. W dniu [...] stycznia 2012 r. V. z siedzibą w V. (Bułgaria) złożyła sprzeciw wobec ww. decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny SLANTCHEW BRJAG nr [...]. Jako podstawę prawną strona wnosząca sprzeciw powołała art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 2, art. 8 pkt 3 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), stwierdzając, że przedmiotowy znak towarowy jest łudząco podobny do nazwy największego kurortu Bułgarii. - miasta S. Jest to nazwa bardzo dobrze znana w Polsce, ponieważ Bułgaria była celem wyjazdów wakacyjnych. W tym rejonie uprawniana jest winorośl, z której wytwarzane są alkohole takie, jak: wino [...] czy brandy [...]. Istnieje podobieństwo między warstwą słowną spornego znaku SLANTCHEW BRJAG a nazwą brandy [...], w odniesieniu do towarów z klasy 33 - napojów alkoholowych, bowiem sporny znak nie ma charakteru fantazyjnego i będzie kojarzony przez polskich odbiorców z produktami pochodzącymi z Bułgarii. W takiej sytuacji sporny znak zawiera informacje niezgodne z prawdą, o czym stanowi art. 8 pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych. Zdaniem strony wnoszącej sprzeciw, wyżej wskazane powody uzasadniają także postawienie zarzutu naruszenia przez sporne prawo wyłączne art. 9 ust. 2 ww. ustawy o znakach towarowych. Natomiast naruszenie art. 8 pkt 1 i art. 8 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych wynika z faktu, że zgłoszenie w dniu 15 lipca 1994 r. zostało dokonane przez polskie przedsiębiorstwo V. Sp. z o.o., które było wówczas kontrahentem bułgarskich spółek produkujących brandy, stąd też zgłaszający wiedział, że istnieją towary opatrywane tym znakiem. Świadczy to o naruszeniu zasad współżycia społecznego, ponieważ zgłoszenia spornego znaku dokonał podmiot profesjonalnie współpracujący ze stroną wnoszącą sprzeciw. W ocenie strony wnoszącej sprzeciw, zła wiara polega na zgłoszeniu znaku przy istnieniu świadomości, że oznaczenie to przysługuje innemu podmiotowi. Co do naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych, wnosząca sprzeciw podniosła, że w dniu 15 lipca 1994 r., a więc w dniu zgłoszenia spornego znaku do ochrony, znak ten był podobny do znaku powszechnie znanego SLANTCHEW BRJAG, którym strona wnosząca sprzeciw posługiwała się w formie etykiety. Na potwierdzenie tej okoliczności powołano się na fakt, że przed zmianami ustrojowymi z końca lat 90-tych alkohol oznaczany SLANTCHEW BRJAG był nabywany przez Polaków odwiedzających Bułgarię. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – uprawniona ze spornego prawa, w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. wniosła o oddalenie sprzeciwu, uznając go za bezzasadny i wskazując, że sprzeciw, poza podniesionymi zarzutami, nie zwiera żadnych materiałów potwierdzających twierdzenia sprzeciwiającego. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [....] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2014 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny SLANTCHEW BRJAG nr [...], udzielonego S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez V. z siedzibą w V. (Bułgaria), stosując art. 246, art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410), art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 3 i art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych w związku z art. 315 ust. 3 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, a także art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) w związku z art. 256 ust. 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, oddalił wniesiony sprzeciw i przyznał S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od V. z siedzibą w V. (Bułgaria) kwotę 840 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W motywach decyzji Urząd Patentowy RP podał, że rozstrzygnął sprawę w granicach wniesionego sprzeciwu, będąc związanym podstawami prawnymi wskazanymi w jego treści. Organ wyjaśnił przy tym, że strona wnosząca sprzeciw cofnęła zawarty w nim zarzut naruszenia art. 8 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych, a wobec tego aktualne pozostały jedynie zarzuty naruszenia art. 8 pkt 1 i art. 8 pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 315 ust. 3 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej, ustawowe warunki do uzyskania prawa w zakresie znaków towarowych ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego. Znak towarowy SLANTCHEW BRJAG nr [...] został zgłoszony w celu uzyskania ochrony w dniu [...] lipca 1994 r., tj. w okresie obowiązywania ww. ustawy o znakach towarowych. Zdaniem organu, w sprawie nie można przyjąć, że uprawniony ze spornego prawa w dacie zgłoszenia wiedział o posługiwaniu się takim samym oznaczeniem przez wnoszącego sprzeciw, bowiem brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających tak sformułowany zarzut. Nie może o tym świadczyć wydruk z rejestracji znaku w Bułgarii, gdyż nie wynika z niego, że w 1994 r. prawo takie przysługiwało wyłącznie V. AD, a ponadto prawo z rejestracji znaku towarowego ma charakter terytorialny i w tym przypadku ogranicza się do obszaru Bułgarii. Nie może również świadczyć o złej wierze fakt, że przedsiębiorstwo V. sprzedawało brandy [...] polskiemu przedsiębiorstwu F. z C. Podniesiony także zarzut osobowego powiązania podmiotu zgłaszającego, tj. poprzez osobę L. D. który według strony wnoszącej sprzeciw, był założycielem i Prezesem Spółki zgłaszającej, a wcześniej był pracownikiem delegatury w biurze radcy handlowego Ambasady Bułgarii w W., zajmując się importem bułgarskich alkoholi do Polski, nie przesądza - w ocenie organu - samodzielnie o złej wierze zgłaszającego sporny znak. Z kolei przepis art. 8 pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych stanowi przeszkodę w udzieleniu prawa ochronnego wobec oznaczeń zawierających dane niezgodne z prawdą. Zdaniem organu, strona wnosząca sprzeciw wskazała, że sporny znak towarowy jest nazwą geograficzną. Wykazanie zatem, że oznaczony geograficznie obszar jest znany odbiorcom z produkcji pewnych towarów, będzie miał wpływ na ustalenie, czy udzielenie ochrony nastąpiło z zachowaniem ustawowych warunków. Zdaniem organu, nie można przyjąć, że polscy odbiorcy w 1994 r. znali i łączyli oznaczenie SLANTCHEW BRJAG z produktami alkoholowymi pochodzącymi z konkretnego regionu Bułgarii. Strona wnosząca sprzeciw podniosła także zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych, który stanowi o niedopuszczalności rejestracji znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest on podobny do znaku powszechnie znanego w Polsce. W ocenie organu, dane dotyczące badań marketingowych nie wskazują na taki poziom znajomości oznaczenia SLANTCHEW BRJAG, który pozwalałby na uznanie tego znaku za powszechnie znany. Nie można też w oparciu o te dane ustalić w związku z czyją działalnością prowadzona była w Polsce sprzedaż bułgarskiej brandy z oznaczeniem [...], tj. czy przez stronę wnoszącą sprzeciw czy przez inny podmiot (np. zgłaszającego). Toteż Urząd Patentowy uznał, że strona sprzeciwiająca się nie wykazała, iż znak ten został zarejestrowany z naruszeniem bezwzględnych przesłanek, o których stanowi przepis art. 8 pkt 1 i pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych oraz z naruszeniem przesłanek wynikających z art. 9 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Powyższą decyzję V. z siedzibą w V. (Bułgaria) uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyrażające się w szczególności w nierozpatrzeniu zarzutu naruszenia zasady uczciwości kupieckiej, nieuwzględnieniu okoliczności faktycznych dotyczących zgłoszenia spornego znaku przez V. Sp. z o.o. (zgłaszającej sporny znak), jak również innych znaków odpowiadających nazwom bułgarskich napojów alkoholowych, pominięciu etykiety bułgarskiego alkoholu [...] z 1984 r., nieuzasadnionym przyjęciu, że sprzedaż alkoholu [...] na polskim rynku jest bez znaczenia dla oceny zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 ww. ustawy o znakach towarowych, nieuwzględnieniu realiów gospodarczych Polski z przełomu lat 80-tych i 90-tych, które miały wpływ na dostępność na krajowym rynku alkoholi gatunkowych, w tym także z Bułgarii, arbitralnym przyjęciu, że poziom znajomości znaku towarowego wśród konsumentów wprost odpowiada procentowej liczbie nabywców towarów oznaczonych tym znakiem; art. 11 i art. 107 § 3 kpa, poprzez nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie zbadania przesłanki złej wiary, niewyjaśnienie, dlaczego brak jest dowodów potwierdzających uzyskanie osobowości prawnej przez V. Sp. z o.o. oraz dowodów potwierdzających skład jej udziałowców i obecność w Zarządzie L. D. w momencie dokonywania zgłoszenia oraz jego wieloletniej i profesjonalnej znajomości bułgarskiego rynku alkoholowego, nieprzeprowadzenie analizy dowodów potwierdzających organizowanie od lat 70-tych międzynarodowych konkursów win i koniaków w miejscowości S. (S.), gdzie główne nagrody zdobywał produkt [...]; art. 8 pkt 1 i art. 8 pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i pominięcie zasad współżycia społecznego przy dokonywaniu oceny przesłanki złej wiary, a w szczególności zasady uczciwości kupieckiej oraz nieuprawnione zawężenie przesłanki odnoszącej się do istnienia danych niezgodnych z prawdą. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., będąca uczestnikiem postępowania, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] grudnia 2015 r. wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej, natomiast strona skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej dopuścił się przede wszystkim - mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego jej rozstrzygnięcia oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. W kontekście uchybień proceduralnych, konieczne jest przywołanie w pierwszej kolejności treści przepisów stanowiących prawne podstawy zgłoszonego sprzeciwu. Zgodnie z brzmieniem art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.), ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Jednakże do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepis art. 37 ust. 2. Obowiązująca w dniu zgłoszenia ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) w art. 8 pkt 1 i 3 stanowiła, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego i zawiera dane niezgodne z prawdą. Z kolei w myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych, niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego powszechnie znanego w Polsce jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Formułując zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 ww. ustawy o znakach towarowych i powołując się na zawarte w nim zasady współżycia społecznego, podmiot wnoszący sprzeciw winien wskazać, jakiej konkretnie zasadzie współżycia społecznego uchybiono. Mając na względzie, że zgłaszający sporny znak był podmiotem gospodarczym profesjonalnie zajmującym się dystrybucją importowanych napojów alkoholowych, strona wnosząca sprzeciw powołała się na zasadę uczciwości kupieckiej, bowiem - w jej ocenie - do naruszenia wskazanej zasady doszło na skutek próby monopolizacji oznaczenia używanego w momencie zgłoszenia przez stronę skarżącą, jak i jej polskich kontrahentów, będących kontrahentami V. Sp. z o.o., w tym F. z C. na co organ powołuje się w wydanej decyzji. Jednakże w jej motywach Urząd Patentowy, rozpatrując zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 ww. ustawy o znakach towarowych, w żaden sposób nie odniósł się do zasady uczciwości kupieckiej, natomiast stwierdził, że to zła wiara jest kwalifikowaną formą naruszenia zasad współżycia społecznego i przeprowadził dalsze rozważania wyłącznie w odniesieniu do pojęcia "złej wiary" (wprowadzonej de facto na gruncie ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej), nie wyjaśniając jednak stronom, dlaczego pominął kwestię naruszenia zasady uczciwości kupieckiej. W takiej sytuacji strona skarżąca nie wie, dlaczego ten zarzut nie został przez organ rozpatrzony, a twierdzenia na tę okoliczność zostały odniesione wyłącznie do przesłanki złej wiary, która nie jest przecież tożsama z pojęciem "zasad współżycia społecznego", w tym zasadą uczciwości kupieckiej czy dobrymi obyczajami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP pominął również, i to bez jakiejkolwiek analizy, argumentację strony skarżącej, wyrażoną w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., dotyczącą naruszenia zasady uczciwości kupieckiej w odniesieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2004 r. o sygn. akt II SA 1394/03, wydanego w analogicznej sprawie, który stwierdził wówczas, że "spółka zajmująca się profesjonalnie importem win bułgarskich, nadto będąc reprezentowana przez obywatela B. (Zarząd Spółki), nie mogła nie wiedzieć, że dane oznaczenie jest używane w B.". W motywach decyzji organ nie odniósł się także do istotnej okoliczności, a mianowicie, że sporne oznaczenie nie było jedynym bułgarskim oznaczeniem zgłoszonym w Polsce do rejestracji przez V. Sp. z o.o., a niektóre z tych znaków - jak wynika z twierdzeń strony skarżącej - zostały już unieważnione (CIOCIOSAN nr [...]), a wobec innych nadal toczą się postępowania sporne prowadzone przez bułgarskie podmioty. Ponadto, Urząd Patentowy RP nie rozpatrzył kwestii podobieństwa spornego znaku towarowego do złożonych przy piśmie z dnia 8 maja 20133 r. dowodów przedstawiających fantazyjną i rozbudowaną etykietę bułgarskiego alkoholu [...] z 1984 r. oraz wcześniejszego bułgarskiego znaku towarowego strony skarżącej SLANTCHEW BRJAG nr [...], które przy uwzględnieniu drobnych detali mogą odpowiadać warstwie graficznej spornego znaku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd podkreślił, że materiały złożone przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r., tj. bułgarskie publikacje potwierdzające używanie znaku SLANTCHEW BRJAG dla alkoholi, zostały przedstawione również na potwierdzenie zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 ww. ustawy o znakach towarowych, a mimo tego organ przeprowadził ich analizę wyłącznie w kontekście art. 8 pkt 3 tej ustawy, co świadczy o nienależytym rozpatrzeniu tych dowodów. Istotne jest, że dowody te odnoszą się do takich kwestii, jak: wieloletnie istnienie na rynku bułgarskim produktu S. oraz jego wysokiej jakości i rozpoznawalności, wynikających z przyznania licznych nagród w konkursach międzynarodowych, co może świadczyć o wiedzy udziałowców V. Sp. z o.o. na temat tego oznaczenia. Pominięcie tych okoliczności i dowodów strony skarżącej w tym względzie wskazuje na naruszenie przez organ ww. zasad procedowania, z bezpośrednim skutkiem dla oceny zasadności zawartego w sprzeciwie zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 ww. ustawy o znakach towarowych. Ponadto, Urząd Patentowy RP poddał w wątpliwość fakt uzyskania osobowości prawnej przez V. Sp. z o.o. w dacie zgłoszenia spornego znaku oraz fakt jej reprezentacji przez L. D. w momencie dokonywania zgłoszenia w 1994 r. w sytuacji, gdy z akt postępowania wynika, że dokument pełnomocnictwa z dnia [...] lipca 1994 r. służący reprezentacji tej Spółki przed Urzędem Patentowym RP podpisał właśnie L. D. jako Prezes Zarządu. Strona skarżąca przy piśmie z dnia [...] maja 2013 r. złożyła szereg dokumentów zupełnie pominiętych w zaskarżonej decyzji, tj. kopię wniosku o wpis do Rejestru Handlowego Spółki V. z dnia [...] lutego 1992 r., podpisanego przez L. D., a także kopię załączników do umowy sprzedaży przedsiębiorstwa V. Sp. z o.o. w upadłości, które zawierały informacje o zobowiązaniach tej Spółki, m.in. względem strony skarżącej. Okoliczności te z pewnością wskazują, że Spółka ta istniała w momencie zgłoszenia spornego znaku, i mogą mieć wpływ na ocenę zarówno przesłanki złej wiary, jak i zasady uczciwości kupieckiej. Co więcej, organ nieprawidłowo rozpatrzył również okoliczności związane z wiedzą L. D. jako Prezesa Zarządu Spółki V. na temat bułgarskiego rynku alkoholowego, wynikające ze złożonego do akt sprawy obszernego wywiadu udzielonego przez niego, gdzie potwierdzona jest jego długoletnia działalność jako pracownika delegatury bułgarskiej centrali handlu zagranicznego w biurze radcy handlowego przy Ambasadzie Bułgarii w W., w której zajmował się importem bułgarskich alkoholi do Polski, co z kolei może świadczyć o jego profesjonalnej znajomości bułgarskiego rynku alkoholi. Urząd Patentowy nie odniósł się przy tym do zawartych we wskazanym wywiadzie stwierdzeń, z których wynika, że V. Sp. z o.o. zgłaszała w Polsce znaki towarowe swoich bułgarskich kontrahentów z pełną świadomością, że Spółce tej nie przysługuje monopol na zakup produktów w Bułgarii. Organ powinien zatem w tym kontekście odnieść się do zasady uczciwości kupieckiej i przesłanki złej wiary, biorąc pod uwagę, że uzyskane prawo uniemożliwia innym polskim podmiotom import towarów z Bułgarii, czyli bezpośrednio od producenta. Urząd powinien więc mieć na względzie interesy innych przedsiębiorców, a w szczególności strony skarżącej i jej polskich dystrybutorów, za pośrednictwem których skarżąca wprowadzała produkt [...] na polski rynek przed datą zgłoszenia spornego znaku. Jest to nader istotne, wszak zgłoszenie może być uznane za dokonane w złej wierze w przypadku znajomości znaku towarowego wśród odbiorców krajowych, zaś osią sporu jest wówczas sama wiedza zgłaszającego na temat używania znaku przez inny podmiot. Domniemanie istnienia złej wiary w takich okolicznościach może wynikać z rozmaitych zdarzeń, np. używanie znaku towarowego w Bułgarii może być znane polskiej spółce z udziałem kapitału bułgarskiego. Analizując z kolei zarzut podniesiony na gruncie art. 8 pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych, Urząd Patentowy RP w sposób nieuprawniony zawęził zastosowanie tego przepisu jedynie do nazwy geograficznej w odniesieniu do spornego oznaczenia, ograniczając swoje rozważania tylko do przypadku, w którym konieczne jest, aby obszar geograficzny był znany odbiorcom z określonych towarów. Jeżeli fałszywie wskazana w znaku towarowym miejscowość nie jest znana z produkcji i obrotu danym towarem, to kwestia, czy znak może być przedmiotem rejestracji musi być w każdym przypadku rozważona przy uwzględnieniu przede wszystkim zapatrywań odbiorców. Jeśli zaś nazwa ta funkcjonuje jako znak towarowy lub jako nazwa produktu na obszarze innego kraju, to Urząd Patentowy RP powinien dokładnie ustalić, w jakich okolicznościach polski przedsiębiorca nabył prawo do takiego oznaczenia i czy jego zgłoszenie było legalne, zważywszy że posługiwanie się zapożyczoną nazwą geograficzną samo w sobie może rodzić wątpliwości co do prawdziwości danych i wpływać na ocenę przesłanki złej wiary oraz przestrzegania zasady uczciwości kupieckiej. Tymczasem rozważania organu w tym zakresie sprowadzają się wyłącznie do tego, czy miejscowość S. (S.) jest słynna z obrotu produktami alkoholowymi, czego strona skarżąca w sprawie nie podnosiła. Natomiast dla stwierdzenia naruszenia powyższego przepisu wystarczy, aby niewielka tylko grupa odbiorców została wprowadzona w błąd. Zatem przesłanka złej wiary powinna być przez organ przeanalizowana wszechstronnie, także w aspekcie zasady uczciwości kupieckiej jako jednej z zasad współżycia społecznego. Mając więc na względzie fakt dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego zaraz po okresie transformacji w Polsce, organ powinien zatem rozważyć podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące dostępności towarów na rynku polskim w okresie PRL, kiedy to dominującymi towarami na rynku alkoholi gatunkowych były te pochodzące z bloku wschodniego. W powyższym kontekście organ nie rozpatrzył przedstawionych przez stronę skarżącą dowodów i twierdzeń w sposób należyty, ograniczając się do sprawdzenia ich tylko pod kątem tego, czy miejscowość S. (S.) jest słynna z obrotu produktami alkoholowymi, co jest niewystarczające w świetle stawianego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia art. 8 pkt 3 ww. ustawy o znakach towarowych. W kontekście sformułowanego w sprzeciwie zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych Urząd Patentowy RP nie rozpatrzył także w sposób prawidłowy podnoszonych przez stronę skarżącą okoliczności i przedstawionych dowodów, które dotyczą realiów gospodarczych Polski w okresie PRL, a które świadczą o zakresie dostępności na rynku krajowym alkoholi gatunkowych i wpływie tego faktu na znajomość tych towarów wśród polskich nabywców. Należy zastrzec, że nie ma prawnego znaczenia to, w jaki sposób towar stał się powszechnie znany, ale w sytuacji braku łatwiej dostępności do produktów alkoholowych takich, jak brandy, jej import z Bułgarii może mieć wpływ na znajomość i rozpoznawalność spornego oznaczenia na rynku polskim, co z kolei może wpływać na odmienną ocenę stanu faktycznego w kontekście formułowanego w sprzeciwie zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o znakach towarowych. Konkludując, nie można w sprawie uznać, by Urząd Patentowy RP w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, co świadczy o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Z kolei w myśl art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Także i ten przepis został przez organ naruszony, gdyż nie zostało wykazane, z jakich powodów Urząd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej tym faktom i okolicznościom, na które strona się powoływała. Doprowadziło to do uchybień również w zakresie uzasadnienia decyzji, co świadczy o naruszeniu także dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Całokształt powyższych wad godzi w zasady ogólne kpa, w szczególności wyrażone w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 kpa. Wskazane uchybienia procesowe nie pozostają bez wpływu na stosowane przepisy prawa materialnego, a tym samym także na treść rozstrzygnięcia, co sprawia, że wydana decyzja nie może się ostać. Dlatego też, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, uchylając ją. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz strony skarżącej V. z siedzibą w V. (Bułgaria) kwotę 1617 zł, w tym kwotę 1000 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 600 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia ustanowionego w sprawie rzecznika patentowego, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 4 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.