VI SA/Wa 1682/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi "B." S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej "B." S.A. z siedzibą w [...] kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., cytowanej dalej jako "p.w.p."), po rozpoznaniu sprawy z wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej wnioskodawca) o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny BIOMED LUBLIN o nr [...] udzielonego na rzecz B. S.A. z siedzibą w L. (dalej uprawniona, skarżąca), unieważnił prawo ochronne na ww. znak towarowy w części dotyczącej towarów zawartych w klasie 5. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2010 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa ochronnego znak towarowy słowno-graficzny BIOMED LUBLIN o numerze [...]. Znak ten został przeznaczony do oznaczania towarów z klas 3, 5 i 10. Jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca wskazał następujące przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej, a mianowicie: - art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż zdaniem wnioskodawcy sporna rejestracja narusza jego prawa osobiste i majątkowe do nazwy i wizerunku, ponieważ wyraz "biomed" jest elementem nazwy [...]; - art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p., gdyż zdaniem wnioskodawcy udzielenie prawa ochronnego na sporny znak nastąpiło z naruszeniem dobrych obyczajów i zasad współżycia społecznego, ponieważ znak ten wykorzystuje powszechną znajomość i renomę znaku wnioskodawcy; - art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., ponieważ w ocenie wnioskodawcy sporny znak towarowy został zgłoszony w Urzędzie Patentowym w złej wierze; - art. 132 ust. 1 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., gdyż znak BIOMED LUBLIN jest podobny do zarejestrowanego wcześniej na rzecz wnioskodawcy znaku "SiS BIOMED"; zdaniem wnioskodawcy w chwili rejestracji spornego znaku znak "SiS BIOMED" był powszechnie znany i rozpoznawalny jako oznaczenie produktów wytwarzanych przez wnioskodawcę, poza tym znaki zostały zarejestrowane dla produktów z tej samej klasy i istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd poprzez prawdopodobieństwo skojarzenia znaków. We wniosku o unieważnienie wskazano, że w latach 50-tych XX w. powstało Zjednoczenie B., w ramach Zjednoczenia funkcjonowały trzy niezależne przedsiębiorstwa państwowe, to jest wytwórnie z W., L. i K., które następnie zostały skomercjalizowane i przekształcone w spółki prawa handlowego. Jak podał wnioskodawca, przed komercjalizacją przedsiębiorstw, w 1992 r. Urząd Patentowy zarejestrował na jego rzecz znak towarowy "SiS BIOMED", ochrona znaku trwała od [...] listopada 1990 r. W lipcu 1994 r. W. w W. oraz W. w L. zawarły umowę licencyjną, na mocy której W. z L. uzyskała prawo do używania fragmentu zarejestrowanego znaku towarowego "SiS BIOMED" w części dotyczącej słowa "biomed". W nowej formie znak ten został zarejestrowany na rzecz w. w. w dniu [...] kwietnia 1995, z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1993 r. W dniu [...] stycznia 1998 r. Urząd Patentowy niezależnie od umowy licencyjnej zarejestrował za numerem [...] znak słowny "BIOMED Lublin" na rzecz B. z L., a następnie B. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (obecnie B. S.A.) zgłosiła w październiku 2005 r. sporny znak towarowy słowno-graficzny "BIOMED LUBLIN", na który Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. udzielił prawo ochronne. W uzasadnieniu interesu prawnego wnioskodawca wskazał, że jest uprawnionym do znaku "SiS BIOMED", który od wielu lat identyfikuje wytwarzane przez niego produkty farmaceutyczne. Podniósł, że sporna rejestracja narusza jego prawo wyłączne, powoduje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd i może być szkodliwa dla odróżniającego charakteru i renomy wcześniejszego znaku wnioskodawcy. W uzasadnieniu naruszenia przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wnioskodawca podniósł, że sporny znak narusza jego prawa osobiste, gdyż słowo "biomed" stanowi element nazwy jego [...]. Podał, że na mocy zawartej umowy licencyjnej uprawniona uzyskała zgodę na korzystanie ze znaku, ale nie na jego zawłaszczenie, wnioskodawca nie ma wpływu na jakość oznaczanych nim produktów, działania uprawnionej ze spornego prawa naruszają ciężko wypracowany wizerunek wnioskodawcy. W uzasadnieniu zarzutów zgłoszenia spornego znaku w złej wierze wnioskodawca podniósł, że znak ten został zgłoszony mimo istniejącej między stronami umowy licencyjnej określającej zasady współpracy i korzystania przez uprawnioną z wcześniejszego znaku wnioskodawcy. Z kolei w uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wnioskodawca wskazał, że zgłosił i dokonał rejestracji swojego znaku znacznie wcześniej niż uprawniona ze spornego prawa. Podniósł, że podobieństwo przeciwstawionych znaków jest niewątpliwe i powoduje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. W odpowiedzi na wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, uprawniona w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2011 r. wniosła o jego oddalenie. Podniosła, że działalność obydwu przedsiębiorstw państwowych, tj. w. z W. i L. w ramach Zjednoczenia B. trwała po 40 lat, a po likwidacji Zjednoczenia każda z w. przyjęła [...] oznaczenie B., przy czym firmy miały się odróżniać nazwą miasta, w którym posiadały siedzibę. Wskazała, że ochrona znaku towarowego "SiS BIOMED", będącego przedmiotem umowy licencyjnej nr [..] z dnia [...] lipca 1994 r. wygasła w dniu [...] listopada 2000 r. Umowa licencyjna została wypowiedziana przez wnioskodawcę pismem z dnia [...] listopada 2010 r., a zatem, jak podała uprawniona, po 10 latach od wygaszenia prawa ochronnego do używania fragmentu znaku "SiS BIOMED" w części dotyczącej słowa "biomed". Na rozprawie w Urzędzie Patentowym, która odbyła się w dniu [...] sierpnia 2011 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. W wykonaniu postanowienia wydanego na tej rozprawie wnioskodawca nadesłał szereg materiałów dowodowych, w szczególności kopie umów, które wnioskodawca zawierał ze szpitalami i placówkami medycznymi na przełomie lat 2005-2011, a także faktury, w tym dotyczące ogłoszeń reklamowych, jak również materiały związane z uczestnictwem wnioskodawcy w międzynarodowych wystawach i targach. Uprawniona ze spornego prawa przedłożyła w szczególności pisma Zjednoczenia z 1978 i 1980 r. dotyczące produkcji preparatów B. i A. wraz z tekstami etykiet i ulotek informacyjnych oraz certyfikat rejestracyjny preparatu D. z 1990 r., zezwolenie Ministerstwa Zdrowia z 1955 r. dotyczące preparatu A., a także kopie dokumentacji związanej z postępowaniem o unieważnienie prawa z międzynarodowej rejestracji znaku "biomed" węgierskiej firmy M. Na rozprawie, która odbyła się w dniu[...] czerwca 2012 r. wnioskodawca ograniczył zakres swego żądania i oświadczył, że wnosi o unieważnienie spornego prawa ochronnego jedynie w odniesieniu do towarów zawartych w klasie 5. Wskazał w szczególności, że elementem wyróżniającym w przysługującym mu znaku "SiS BIOMED" jest słowo "biomed" a fakt, że w spornym znaku towarowym występuje dodatkowy element w postaci słowa "LUBLIN" nie wyklucza ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, gdyż znaki są mylone w obrocie w Polsce i zagranicą. Uprawniona podniosła, że wnioskodawca nie wykazał naruszenia przez sporną rejestrację wskazywanych przepisów p.w.p. Wskazała, że oznaczeniem "biomed" posługiwały się w Polsce przez kilkadziesiąt lat trzy firmy i wszystkie pracowały na jego renomę, zgodnie z podjętymi ustaleniami w. l. i k. miały się nie sprzeciwiać rejestracji znaku "SiS BIOMED" [...] a dokonać zgłoszeń swoich znaków, w których oprócz słowa "biomed" miały być zamieszczone nazwy miast będących siedzibą poszczególnych w. Ponadto, w ocenie uprawnionej, w rozpatrywanej sprawie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 165 ust. 1 pkt 1 i 3 p.w.p., gdyż wnioskodawca od dnia zgłoszenia spornego znaku posiadał wiedzę, był świadomy i nie sprzeciwiał się jego rejestracji, pomiędzy zgłoszeniem tego znaku a złożeniem wniosku o unieważnienie prawa ochronnego upłynął okres pięciu lat, co w konsekwencji powoduje, że wniosek ten należałoby uznać za całkowicie niezasadny. W uzasadnieniu wydanej decyzji Urząd Patentowy RP wskazał między innymi, że wszczęcie postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Dodał, że ustawa – Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia interesu prawnego, dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego znajduje zastosowanie przepis art. 28 Kpa., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, wnioskodawca posiada bezpośredni, realny i konkretny interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W części dotyczącej towarów z klasy 5 interes prawny wnioskodawcy znajduje oparcie między innymi w art. 153 ust. 1 p.w.p. określającym treść prawa ochronnego na znak towarowy. Zgodnie z tym przepisem poprzez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu, zakres ochrony wyżej wymienionych znaków oraz występowanie w nich elementu słownego w postaci słowa "biomed" czynią przekonanie wnioskodawcy o kolizyjności tych znaków obiektywnie usprawiedliwionym. Używanie przez inny podmiot znaku identycznego lub podobnego, mogącego wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów narusza sferę praw wnioskodawcy i stoi w sprzeczności z istotą prawa wyłącznego określoną w przepisie art. 153 p.w.p. W ocenie Urzędu Patentowego RP, w niniejszej sprawie zasadny jest zarzut udzielenia spornego prawa ochronnego w części dotyczącej towarów z klasy 5 z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Jednocześnie organ wskazał, że kwestię wstępną rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń winna stanowić ocena podobieństwa towarów lub usług. Dokonał analizy podobieństwa oznaczeń z uwzględnieniem trzech płaszczyzn postrzegania, tj. wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, obydwa znaki zawierają oprawę graficzną, niemniej jednak jest ona niewystarczająca dla wyeliminowania ryzyka konfuzji w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ zwrócił uwagę na cechy poszczególnych znaków i stwierdził, że pomimo występujących pomiędzy nimi różnic w postaci odmiennej oprawy graficznej i dodatkowych elementów słownych, to właśnie zbieżne słowo "biomed", zajmując dominującą pozycję i stanowiąc o zdolności odróżniającej tych znaków, przesądza o ich kolizyjnym podobieństwie. W ocenie organu, występujący w centralnej części znaku, fantazyjny, łatwo zauważalny i dobrze słyszalny podczas wymowy znaku element słowny "biomed" jest najlepiej postrzeganym i najłatwiej przyswajanym przez odbiorców elementem spornego znaku słowno-graficznego BIOMED LUBLIN o numerze [...]. Jak podkreślił Urząd Patentowy RP, element ten ma decydujące znaczenie dla odbiorców spotykających się ze spornym oznaczeniem w obrocie gospodarczym, a jednocześnie będąc identycznym z odróżniającym elementem w znaku przeciwstawionym "SiS BIOMED" świadczy o podobieństwie znaków. Odnosząc się do twierdzenia, że uprawniona dysponuje także prawem do znaku "BIOMED LUBLIN" o numerze [...] z pierwszeństwem od dnia [...] marca 1994 r., Urząd Patentowy RP stwierdził, że kwestia ochrony tego znaku towarowego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, dlatego też pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności podniesionych w nim zarzutów. Podkreślono, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest prawo ochronne na sporny znak towarowy o numerze [...], którego udzielenie podlega w tym postępowaniu indywidualnej ocenie, niezależnie od wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych na rzecz uprawnionej ze spornego prawa. W skardze do Sądu wywiedzionej przez B. S.A. (dalej skarżącą) zarzucono ww. decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 75, art. 77 i art. 80 Kpa., poprzez brak zbadania, dokonania ustaleń stanu faktycznego, dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego złożonego przez uprawnioną (skarżącą). Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 7 w związku z art. 80 w związku z art. 107 § 3 Kpa., poprzez wydanie decyzji z pominięciem ustosunkowania się i wskazania przyczyn, dla których Urząd Patentowy odmówił mocy dowodowej materiałom, które, w jej ocenie, nie były sporne, mianowicie: - okoliczności, że w okresie od 1950 r. do chwili obecnej znak "BIOMED" był używany przez trzy W., w W., L. i K.; - okoliczności, że oznaczenie "BIOMED" zawarte jest w [...] – każdej z trzech W.; - okoliczności, że Zjednoczenie nie upoważniło żadnej z firm do dysponowania tym znakiem; - okoliczności, że skarżąca uprawniona była nie tylko do spornego znaku towarowego, ale również do znaku słowno-graficznego "BIOMED-LUBLIN" o nr [...] z pierwszeństwem od dnia [...] marca 1994 r., przy czym elementy słowne każdego z tych znaków stanowią nazwę firmy. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz utrzymanie w mocy decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy o nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła postawione zarzuty i powtórzyła argumentację towarzyszącą złożonej odpowiedzi na wniosek o unieważnienie spornego znaku towarowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podkreślił, że organ analizując niniejszą sprawę zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, zaś uzasadnienie wydanej wskazuje na szczegółową i wielopłaszczyznową analizę wyjaśnień stron oraz znaków graficznych. Nadto, jak podał wnioskodawca, zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., będące podstawą zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3459/13 oddalił powyższą skargę skarżącej, podzielając w całej rozciągłości stanowisko Urzędu Patentowego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w stanowisku organu co do istnienia podobieństwa, w rozumieniu przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., pomiędzy spornym znakiem skarżącej "BIOMED LUBLIN" [...], z pierwszeństwem od dnia [...] października 2005 r., a znakiem wnioskodawczyni "SIS BIOMED" [...], z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1993 r. Zaaprobował też pogląd organu co do braku podstaw dla uwzględnienia stanowiska skarżącej, wywodzącej swoje prawa ze znaku "BIOMED LUBLIN" [...]. Nie wniósł także zastrzeżeń wobec argumentacji organu o braku podstaw zastosowania w sprawie przepisu art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Po rozpoznaniu ww. skargi kasacyjnej B. S.A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3459/13, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 69/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA zasądził także od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego odniesienia się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów postępowania. Odnosi się to w szczególności do kwestii nie wzięcia pod uwagę faktu posiadania przez skarżącą prawa podmiotowego do znaku towarowego "BIOMED LUBLIN" [...], z pierwszeństwem od dnia [...] marca 1994 r., które to elementy słowne zawiera sporny słowno-graficzny znak "BIOMED LUBLIN" [...], co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA podkreślił, że błędny jest zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji powód odmowy rozpoznania przez Urząd Patentowy powyższego zarzutu. Trudno zgodzić się z argumentacją organu, sprowadzającą się do tego, że skoro przedmiotem wszczętego przez wnioskodawcę postępowania o unieważnienie prawa ochronnego jest znak skarżącej [...] to dla potrzeb oddalenia tego wniosku skarżąca nie może poszukiwać argumentów opartych na innym znaku ("BIOMED LUBLIN" [...]), niż ten, który stanowi przedmiot postępowania spornego. Wprawdzie w postępowaniu spornym (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wnioskodawca określa znak towarowy, stanowiący przedmiot postępowania o unieważnienie wynikającego z niego prawa ochronnego, jednakże już nie decyduje o linii obrony podmiotu uprawnionego z tego znaku. W żadnym zaś razie Urząd Patentowy, jak i zresztą wnioskodawca, nie mogą ograniczać podmiotu uprawnionego ze spornego prawa ochronnego w przedstawianiu środków dowodowych, jakie uzna za konieczne dla oddalenia żądania wnioskodawcy. W realiach sprawy powołanie się skarżącej na znak "BIOMED LUBLIN" [...] miało na celu nie ochronę tego znaku, jak to wadliwie przyjął Urząd Patentowy i zaakceptował Sąd pierwszej instancji, lecz było to podyktowane wykazaniem się przez skarżącą prawem do używania w spornym znaku oznaczenia "BIOMED LUBLIN", które to prawo przysługiwało skarżącej już znacznie wcześniej, bo od dnia [...] marca 1994 r., czego dowodem jest właśnie znak "BIOMED LUBLIN" [...], mający walor dokumentu urzędowego (art. 76 k.p.a.). Do tego zaś dowodu, z naruszeniem przepisów postępowania, nie odniósł się Urząd Patentowy, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Dlatego, nie obejmując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska skarżącej w powyższej kwestii, Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku. NSA wskazał także, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji dokona także kontroli prawidłowości stanowiska Urzędu Patentowego w zakresie przepisu art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p., na który powoływała się skarżącą w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym, co również może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnicza rozbieżność między organem, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a skarżącą (na co wskazuje jej załącznik do protokołu rozprawy z dnia [...] czerwca 2012 r., a także stanowisko prezentowane na rozprawie) sprowadza się do tego, czy w realiach sprawy, na gruncie przepisu art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p., pięcioletni okres używania zarejestrowanego znaku, o którym mowa w tym przepisie, powinien być odnoszony do spornego znaku, czy też znaku "BIOMED LUBLIN" [...], zarejestrowanego na rzecz skarżącej z pierwszeństwem od dnia [...] marca 1994 r., w sytuacji, gdy oba te znaki zawierały sporne oznaczenie "BIOMED". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i kierując się wskazaniami tego Sądu - zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zarówno stan prawny jak i faktyczny nie zostały wyjaśnione przez organ w dostatecznym stopniu. W tych okolicznościach trzeba wskazać, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd rozpoznając sprawę ponownie w pełni popiera stanowisko NSA, że w postępowaniu administracyjnym organ nie wziął pod uwagę faktu posiadania przez skarżącą prawa podmiotowego do znaku towarowego "BIOMED LUBLIN" [...], z pierwszeństwem od dnia [...] marca 1994 r., które to elementy słowne zawiera sporny słowno-graficzny znak "BIOMED LUBLIN" [...], co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny uznać należy powód odmowy rozpoznania przez Urząd Patentowy powyższego zarzutu stawianego przez skarżącą. Nie można zgodzić się z argumentacją organu, że skoro przedmiotem wszczętego przez wnioskodawcę postępowania o unieważnienie prawa ochronnego jest znak skarżącej [...] to dla potrzeb oddalenia tego wniosku skarżąca nie może poszukiwać argumentów opartych na innym znaku ("BIOMED LUBLIN" [...]), niż ten, który stanowi przedmiot postępowania spornego. Sąd zauważa, że istotnie w postępowaniu spornym (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wnioskodawca określa znak towarowy, stanowiący przedmiot postępowania o unieważnienie wynikającego z niego prawa ochronnego, jednakże wnioskodawca nie może decydować o linii obrony podmiotu uprawnionego z tego znaku. Sąd rozpoznając sprawę po wyroku NSA w pełni podziela stanowisko Sądu wyższej instancji, iż Urząd Patentowy, jak i zresztą wnioskodawca, nie mogą ograniczać podmiotu uprawnionego ze spornego prawa ochronnego w przedstawianiu środków dowodowych, jakie uzna za konieczne dla oddalenia żądania wnioskodawcy. W realiach badanej sprawy powołanie się skarżącej na znak "BIOMED LUBLIN" [...] miało na celu nie ochronę tego znaku, jak to wadliwie przyjął Urząd Patentowy, lecz było to podyktowane wykazaniem się przez skarżącą prawem do używania w spornym znaku oznaczenia "BIOMED LUBLIN", które to prawo przysługiwało skarżącej już znacznie wcześniej, bo od dnia [...] marca 1994 r., czego dowodem jest ten znak "BIOMED LUBLIN" [...], mający walor dokumentu urzędowego (art. 76 k.p.a.). Do tego bardzo istotnego dowodu, z naruszeniem przepisów postępowania, nie odniósł się Urząd Patentowy, co mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien także zająć jednoznaczne stanowisko w zakresie przepisu art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p., na który powoływała się skarżącą w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym, co również może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozbieżność między organem, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a skarżącą sprowadza się do tego, czy w realiach sprawy, na gruncie przepisu art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p., pięcioletni okres używania zarejestrowanego znaku, o którym mowa w tym przepisie, powinien być odnoszony do spornego znaku, czy też znaku "BIOMED LUBLIN" [...], zarejestrowanego na rzecz skarżącej z pierwszeństwem od dnia [...] marca 1994 r., w sytuacji, gdy oba te znaki zawierały sporne oznaczenie "BIOMED". Reasumując Sąd stwierdza, że wskazane powyżej kwestie muszą zostać wyjaśnione w toku ponownego postępowania przed organem administracji. Podnieść należy, iż zasady ogólne postępowania są nie tylko postulatem ustawodawcy wobec organów administracji, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej. Dlatego organ - uwzględniając w pełnym zakresie ocenę prawną dokonaną w wyroku Sądu - powinien ponownie dokonać pełnej analizy zaistniałego stanu faktycznego w ww. zakresie, a następnie dać jej wyraz w uzasadnieniu wydanej w tej sprawie decyzji. Rolą Sądu nie jest bowiem zastępowanie organu w wypełnianiu jego obowiązków orzeczniczych, ani poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione przez skarżącą zarzuty pod adresem organu administracji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.