VI SA/Wa 1685/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji ("Minister"), działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze zm. – dalej: "ustawa o opłatach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] nakazującą dorejestrować 2 używane odbiorniki radiofoniczne oraz ustalającą opłatę za używanie 2 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 339,00 złotych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2013 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przez P. Spółka z o.o. [...] przy Al. [...],[...], należącym do P. spółka z o.o. Protokół kontroli został podpisany przez generalnego managera A. S. W wyniku kontroli ujawniono cztery odbiorniki radiofoniczne w samochodach. Samochody te były w terenie i na parkingu w związku z tym nie było możliwości uruchomienia ww. odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości odbioru programu. zgodnie jednak z oświadczeniem złożonym przez A. S. wszystkie odbiorniki radiofoniczne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników radiofonicznych wynosił 2 miesiące. Okres użytkowania odbiornika radiofonicznego nie został potwierdzony żadnym dokumentem. Organ pismem z dnia [...] października 2013 r poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Do korespondencji załączono kserokopie protokołu i oświadczenia. Dyrektor Centrum Finansowego Poczty Polskiej S.A. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nakazał dorejestrować 2 używane odbiorniki radiofoniczne oraz ustalił opłatę za używanie 2 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 339,00 złotych. Organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Za odbiornik podlegający rejestracji uważa się urządzenie stałe lub przenośne umożliwiające natychmiastowy odbiór programu radiowego lub telewizyjnego. Osoby prawne, instytucje i organizacje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zakłady lub pracownie produkcyjne i usługowe, sklepy, bary, restauracje itp., zobowiązane są do rejestracji każdego użytkowanego odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego i wnoszenia opłat abonamentowych za ich użytkowanie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy oraz zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ ustalił, że skarżąca w dniu [...] września 2004 r. dopełniła obowiązku rejestracji dwóch odbiorników radiofonicznych, natomiast do dnia wydania decyzji nie zarejestrowała dwóch odbiorników radiowych. Organ podkreślił, że strona w dniu przeprowadzonej kontroli posiadała i użytkowała cztery odbiorniki radiofoniczne, z których dwa nie były zarejestrowane. Wskazał, że art. 2 ust. 4 ustawy przewiduje, że opłatę uiszcza się za każdy odbiornik z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 5 ww. art. - wyjątek dotyczy m. in. osób fizycznych, które wnoszą tylko jedną opłatę i mogą używać w swoim gospodarstwie domowym oraz samochodach stanowiących ich własność dowolnej liczby odbiorników. Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, z wyłączeniem agentów pocztowych, w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Podkreślił, że z art. 5 ust. 3 ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2013 r. (Dz. U. 2012 poz. 543). Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, której zarzuciła: a) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 58, poz. 728) oraz niezastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy przez przyjęcie, że od wszystkich odbiorników radiofonicznych znajdujących się w samochodach będących w posiadaniu przedsiębiorcy należy wnosić opłatę abonamentową, b) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy podanych przez wnioskodawcę w postępowaniu wyjaśniającym. Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r. Strona zauważyła, że 2 niezarejestrowane odbiorniki znajdowały się w samochodach demonstracyjnych, które były przeznaczone do sprzedaży razem z odbiornikami (jako standard wyposażenia). Odbiorniki zatem – w ocenie skarżącej- niczym nie różnią się od odbiorników radiowych znajdujących się w sklepie. Zdaniem strony zasadne było zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy, który to przepis zwalnia z obowiązku rejestracji odbiorniki przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do użytkowania na podstawie umowy, jeśli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. W myśl przepisów podatkowych samochody demonstracyjne do czasu kiedy nie wchodzą do środków trwałych dealera wciąż zachowują status towaru handlowego. Zwolnienie z obowiązku rejestracji jest tożsame z niepodleganiem pod przepisy ustawy, co skutkuje brakiem obowiązku opłacania abonamentu. Minister Administracji i Cyfryzacji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji ustalił stan faktyczny tożsamy ze wskazanym w decyzji organu I instancji. Jednoczenie wyjaśnił, że nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącej, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach oraz niezastosowanie 5 ust. 2 ustawy przez przyjęcie, że od wszystkich odbiorników radiofonicznych znajdujących się w samochodach będących w posiadaniu przedsiębiorcy należy wnosić opłatę abonamentową, gdyż dwa odbiorniki radiofoniczne znajdowały się w samochodach demonstracyjnych. Strona podniosła, iż zgodnie z wykładnią samochody te nie były włączone do środków trwałych i były przeznaczone do sprzedaży łącznie z radiem, wywodząc, że z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Organ nadto wyjaśnił, że artykuł ten ma zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Organ podkreślił, że w przypadku sprzedaży samochodów - przedmiotem takich umów jest sprzedaż samochodu, a nie sprzedaż odbiornika radiofonicznego, który znajduje się na standardowym wyposażeniu pojazdu demonstracyjnego. Podkreślił, iż przedmiotem działalności gospodarczej strony nie jest sprzedaż odbiorników radiofonicznych lecz sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych, z wyłączeniem motocykli. Nadmienił, że działalność w zakresie sprzedaży samochodów nie stanowi wyłącznie sprzedaży lub przekazywania do używania odbiorników na podstawie umów. Odbiorniki radiofoniczne, w które wyposażone zostały samochody demonstracyjne będące w posiadaniu strony stanowią jedynie element wyposażenia samochodów i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób używających te pojazdy. Nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnianie odbiorników radiofonicznych nie stanowi w przedmiotowej sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. Podsumowując, organ II instancji stwierdził, ze strona powinna dokonać rejestracji odbiorników radiofonicznych oraz uiszczać opłaty abonamentowe niezależnie od tego, czy dotyczy to odbiorników znajdujących się w pojazdach demonstracyjnych, czy też pojazdach zastępczych. Odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy podanych przez stronę w postępowaniu wyjaśniającym, organ II instancji stwierdził, zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony przez organ w sposób wyczerpujący. Na powyższe rozstrzygnięcie P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której nie zgodziła się z decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji. Zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 58, poz. 728) oraz niezastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy przez przyjęcie, że od wszystkich odbiorników radiofonicznych znajdujących się w samochodach będących w posiadaniu przedsiębiorcy należy wnosić opłatę abonamentową, - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 77 k.p.a. poprzez nie dokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 136 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, pomimo niedokładnego i nie wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji. W konsekwencji skarżąca wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. oraz - zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponownie stwierdziła, że 2 niezarejestrowane odbiorniki znajdowały się w samochodach demonstracyjnych, które były przeznaczone do sprzedaży razem z odbiornikami (jako standard wyposażenia). Odbiorniki zatem niczym nie różnią się od odbiorników radiowych znajdujących się w sklepie – są jedynie inaczej opakowane (całym samochodem). Zdaniem strony zasadne było zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy, który to przepis zwalnia z obowiązku rejestracji odbiorniki przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do użytkowania na podstawie umowy, jeśli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. W myśl przepisów podatkowych samochody demonstracyjne, do czasu kiedy nie wchodzą do środków trwałych dealera, wciąż zachowują status towaru handlowego. Zwolnienie z obowiązku rejestracji jest tożsame z niepodleganiem pod przepisy ustawy, co skutkuje brakiem obowiązku opłacania abonamentu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, p. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., p.270, dalej "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja nie naruszają prawa w stopniu, uzasadniającym ich uchylenie. Według oceny Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz zastosowały przepisy prawa materialnego. Sąd w całości podtrzymuje argumentację prawną organów, przedstawioną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiotelefoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Wykładnia literalna powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że znajduje on wyłącznie zastosowanie do tych przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wtedy to osoby nabywające odbiornik mają obowiązek jego zarejestrowania i uiszczenia opłat abonamentowych. W niniejszej sprawie skarżąca spółka zajmuje się sprzedażą samochodów, a nie odbiorników radiowych bądź telewizyjnych. Odbiorniki radiowe znajdują się w standardowym wyposażeniu samochodów, w tym również pojazdów demonstracyjnych i zastępczych i nie stanowią odrębnego przedmiotu umowy (towaru) przeznaczonego przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim na podstawie umów. Oznacza to, że udostępnienie odbiorników radiofonicznych nie stanowi w niniejszej sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżąca zobowiązana była dokonać rejestracji również każdego odbiornika, znajdującego się w pojazdach demonstracyjnych i zastępczych oraz uiszczać od każdego z nich opłaty abonamentowe. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W przypadku skarżącej jako spółki zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy zobowiązana była ona do opłacenia abonamentu za każdy odbiornik, przy czym obowiązek ten powstał z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego w sprawie wynika, że skarżąca dysponowała odbiornikami radiofonicznymi w samochodach demonstracyjnych, które to odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zaś okres ich używania wynosił 2 miesięcy. Okoliczności te wynikają z protokołu kontroli [...] września 2013 r. Protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktującym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sprawie protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV. Protokół za kontrolowanego podpisał pracownik dysponujący wiedzą co do ilości, rodzaju i okresu używania umiejscowionych tam odbiorników RTV, a jego oświadczenie w tym względzie oraz podpisanie opartego na nim protokołu kontroli bez zastrzeżeń są miarodajną przesłanką dla poczynionych w sprawie ustaleń. Podpis na protokole (przy braku zastrzeżeń) należy uznać za potwierdzenie udziału w kontroli oraz potwierdzenie treści protokołu. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, zgodnie z domniemaniem z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, iż strona używała tych odbiorników i winna dokonać ich rejestracji oraz uiszczać od nich opłaty abonamentowe. Skoro strona nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku organy - stosownie do art. 5 ust. 1 i 3 i art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych - nakazały ich rejestrację i ustaliły należną opłatę abonamentową. Wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.