VI SA/Wa 1686/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi [...] "M." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez [...] "M." sp. z o.o., skarżącą w niniejszej sprawie, od postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2009 r. zawieszającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. utrzymał ww. postanowienie w mocy. Postanowienie zostało wydane w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zmiany pkt 1 koncesji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. w brzmieniu ustalonym decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. na wydobywanie kwarcu żyłowego ze złoża "K." w miejscowości K. udzielonej skarżącej. Od tej decyzji została przez skarżącą złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postępowanie sądowoadministracyjne z powyższej skargi nie zostało zakończone. Pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. skarżąca wystąpiła do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r., który zgodnie z właściwością przekazano Ministrowi Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a. Minister Środowiska zawiesił postępowanie w sprawie z ww. wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2008 r. Organ uznał, iż stosownie do wyrażonej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie zasady konkurencyjności postępowań administracyjnych z postępowaniami sądowoadministracyjnymi (wszczętymi w celu poddania kontroli decyzji administracyjnej) toczące się przed sądem administracyjnym postępowanie stanowi przeszkodę do wszczęcia przez organ postępowania nadzwyczajnego, które w konsekwencji toczyć się nie może i powinno być zawieszone. Skoro zatem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie ze skargi skarżącej na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2009 r. to postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji powinno ulec zawieszeniu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. postanowieniem skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zdaniem skarżącej nie ma uzasadnienia by zawieszać postępowanie, bo Sąd będzie badał inne aspekty wydania decyzji z dnia [...] września 2008 r. Minister Środowiska w postępowaniu odwoławczym nie zbadał wszystkich aspektów i powodów niewydłużenia ważności koncesji, a sprawę przekazał do WSA i dlatego strona wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101 k.p.a. utrzymał postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że postępowanie sądowo-administracyjne zainicjowane złożeniem przez skarżącą do WSA w Warszawie skargi na decyzję Ministra Środowiska z [...] stycznia 2009 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] września 2008 r. toczy się nadal, a wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony po wszczęciu postępowania sądowo-administracyjnego. W tej sytuacji Minister miał, jak podano w uzasadnieniu, obowiązek zawieszenia przedmiotowego postępowania i danie pierwszeństwa rozstrzygnięciu sądowemu. W skardze na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu nawiązała do argumentacji prezentowanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal twierdząc, iż WSA będzie najprawdopodobniej badał inne aspekty wydania zaskarżonej w tamtym postępowaniu decyzji z dnia [...] września 2008 r. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Badając skargę wg tych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem obowiązującego prawa. Art. 56 p.p.s.a., na co trafnie zwrócił uwagę organ, nie zawiera żadnego postanowienia w kwestii czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) zarówno z urzędu jak i w związku z wniesieniem, jak w tym przypadku środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego również wprost nie zawiera regulacji odnoszącej się do powyższego zagadnienia. Analizując kwestię dopuszczalności dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji i postanowień należy mieć na uwadze przepis art. 170 p.p.s.a. zawierający regulację skutków prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tak określone skutki prawomocności orzeczeń sądowych wyłączają, jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji lub jej uchylenia, czy zmiany w sytuacji, gdy akt, którego żądanie dotyczy podlega kontroli Sądu w związku, jak w tym przypadku, ze skutecznie wniesioną skargą. Podkreślenia w zw. z zarzutami skargi wymaga okoliczność, iż w postępowaniu sądowo-administracyjnym Sąd zgodnie z art. 1 § 1 i 2 powołanej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem. Kontrolując akt z zakresu administracji publicznej Sąd nie zajmuje się wyrywkowo niektórymi aspektami sprawy (jak uznaje skarżąca) objętej zaskarżonym aktem tylko dokonuje pełnej oceny aktu w zakresie zgodności z prawem procesowym, jak i prawem materialnym. Fakt toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na akt z zakresu administracji publicznej, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności stanowi zatem przeszkodę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego administracyjnego (a wniosek o stwierdzenie nieważności jest nadzwyczajnym środkiem). Skoro jednak postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2008 r. zostało, co bezsporne, wszczęte w czasie toczącego się postępowania przez WSA to ta okoliczność stanowi w świetle art. 97 § 4 k.p.a. przesłankę do zawieszenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.