VI SA/Wa 1686/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi G.[...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę G. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w K. (dalej też jako "skarżąca" lub "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "GITD" lub "organ") z dnia [...] marca 2025 r. nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej też jako "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm., dalej "u.d.p.") oraz załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2539, dalej "rozporządzenie Rady Ministrów z 2011 r.") a także art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., zwanej dalej "u.t.d."). Główny Inspektor Transportu Drogowego wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję własną z [...] października 2023 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 1500 zł za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 2011 r., z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Wydając wspomnianą decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 8.34 na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] S.-K. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli mobilnej pojazd samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] poruszający się wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku dokonanej kontroli ustalono, że pojazd został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Z kontem użytkownika powiązano aktywne urządzenie służące do uiszczania opłaty elektronicznej, jednakże na koncie użytkownika typu przedpłaconego w momencie wykonywania ww. przejazdu nie znajdowały się środki pieniężne – za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony – dane uzyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów. W oparciu o dane zgromadzone w materiale dowodowym organ prowadzący postępowanie ustalił, że na dzień odnotowania naruszenia podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie była G. Sp. z o.o. Sp. K., z przebiegu kontroli został sporządzony protokół kontroli z [...] stycznia 2023 r. (w decyzji organ II instancji błędnie wskazał na rok 2024) nr [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzono naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, czego konsekwencją było wydanie [...] października 2023 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zarzuciła organowi naruszenie art. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie co w szczególności okoliczności, iż spółka uiściła przed wykonaniem przejazdu wymaganą przez ustawę opłatę; art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13l u.d.p. na skutek ich błędnej wykładni i wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy spółka uiściła opłatę za przejazd zgodnie z wymogami ustawowymi. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ wskazał, że na koncie użytkownika nie znajdowała się środki na pokrycie należnej opłaty, gdyż użytkownik doładował konto po stwierdzonym naruszeniu w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 01:00 na kwotę 10000 zł przelewem online – dane z systemu elektronicznego poboru opłat e-TOLL, dostępne w takim samym zakresie dla Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Szefa KAS, jak i strony. Organ przypomniał, że nowy system poboru opłat elektronicznych e-TOLL został wprowadzony w dniu 1 października 2021 r. a użytkownicy mają możliwość zarejestrowania się w systemie oraz wnoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy za pośrednictwem urządzeń dedykowanych do wnoszenia opłaty elektronicznej w systemie e-TOLL, czyli darmowej aplikacji instalowanej na urządzeniu mobilnym, lokalizatorów fabrycznie zamontowanych w pojazdach (ZSL) lub urządzeń pokładowych (OBU). Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że korzystająca z dróg publicznych zarejestrowała pojazd w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat KAS (SPOE-KAS) na koncie typu pre-pay. Jednakże wniesiona przez stronę przedpłata nie pokryła w całości należności wynikających z dokonanych przejazdów. Na koncie użytkownika brak było dostępnych środków na uiszczenie opłaty elektronicznej podczas przejazdu pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 08:34 po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] S.-K. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K. Organ podkreślił, że naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej miało miejsce w dniu [...] stycznia 2023 r. natomiast strona dokonała doładowania konta użytkownika w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 1:00 na kwotę 10000 zł przelewem online, przy czym przypisywanie środków pieniężnych dokonanych przez płatność przelewem bankowym na indywidualne konto rozliczeniowe korzystającego z dróg publicznych następuje w terminie 3 dni roboczych od ich wpływu na rachunek bankowy wskazany przez pobierającego opłatę zgodnie z zapisem § 7 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2022 r. w sprawie opłat elektronicznych pobieranych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz przekazywania kar grzywny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2656, dalej też rozporządzenie Ministra Finansów z 2022 r.). W związku z powyższym doładowanie konta użytkownika zlecone przez stronę w dniu [...] stycznia 2023 r. na kwotę 10000 zł o godzinie 1:00 przelewem online zostało zaksięgowane w dniu 25 stycznia 2023 r. o godzinie 7:42 tj. po zakończeniu kontroli mobilnej co potwierdza protokół kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. (organ błędnie wskazał na 2024 r.) z godziny 08:34. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że mając na uwadze treść art. 13k ust. 8b u.d.p. był zobowiązany do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. – doładowanie konta zostało zaksięgowane po zakończeniu kontroli mobilnej a strona powinna mieć świadomość, że w przypadku przelewu bankowego przypisanie środków pieniężnych na koncie rozliczeniowym następuje w terminie 3 dni roboczych od ich wpływu. Organ zaznaczył także, że strona ma również możliwość nadzorowania dostępnych środków na koncie użytkownika w systemie e-TOLL za pośrednictwem Internetowego Konta Klienta oraz podczas rozmowy z konsultantem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta. Ponadto organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189e, 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., podkreślając, że waga naruszenia nie jest znikoma, obowiązek uiszczenia opłaty jest jasno sprecyzowany w przepisach, ma charakter bezwzględny a kara nie jest zależna od takich okoliczności, jak jednorazowość czy przeczenie – wynika z samego faktu naruszenia. Z kolei skarżąca w swej skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2025 r. zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13k ust. 4 w zw. z art. 13l ust. 1 i 1a u.d.p. w zw. z art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b u.t.d. na skutek ich błędnej wykładni i wymierzenia Spółce kary pieniężnej w sytuacji, gdy Spółka uiściła opłatę za przejazd zgodnie z wymogami ustawowymi; - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów 2022 r. na skutek błędnej wykładni tego przepisu, która prowadzi do niewłaściwego wniosku, że adresatem tej normy prawnej jest użytkownik płatnych dróg publicznych, w sytuacji gdy ta norma prawna nie została skierowana do użytkownika płatnych dróg publicznych lecz organizuje system poboru opłat; to administracja publiczna powinna prawidłowo zorganizować system poboru opłat, a nie stosować kary administracyjne i przerzucać odpowiedzialność na użytkowników dróg za wadliwe (powolne) działanie systemu poboru opłat; - przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. na skutek nienależytego rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, albowiem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca dochowała należytej staranności i wnosiła systematycznie opłaty za przejazd; - przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 6 k.p.a. i stawianie Spółce wymagań nieprzewidzianych przepisami prawa poprzez kategoryczne stwierdzenie podane w zaskarżonej decyzji, że Spółka powinna z odpowiednim wyprzedzeniem zaplanować przejazd, co z oczywistych względów jest niemożliwe z uwagi na dynamiczny rynek usług transportu, gdzie w przypadku odmowy wykonania transportu usługę, nierzadko od ręki, wykonuje inny przewoźnik; - z ostrożności związanej z postępowaniem sądowoadministracyjnym, na wypadek gdyby Sąd nie podzielił powyższych zarzutów, skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189d pkt 4 i 5 poprzez nałożenie na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji, gdy w realiach niniejszej sprawy organ powinien był odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935ze zm., dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy poprzednia decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu wydającego powyższe decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ wyjaśnił każdorazowo motywy podjętych rozstrzygnięć, a przedstawiona w decyzjach argumentacja jest logiczna i wyczerpująca. Wbrew zarzutom skargi, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego w postaci art. 6, 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Zgromadzony bowiem w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom ujętym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że na skarżącą spółkę została nałożona kara pieniężna w wysokości 1500 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 2011 r., z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Odcinek drogi krajowej [...] S. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K., po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] stycznia 2023 r. został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 12 lit. g do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 2011 r. - w brzmieniu rozporządzenia na dzień stwierdzonego naruszenia. Zgodnie zaś z przywołanym art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Stosownie zaś do art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 (rozporządzenie Rady Ministrów z 2011 r.). Z art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach. Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.d.p. kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 2a-2d, wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu, albo korzystającemu z drogi w przypadku, o którym mowa w art. 13ia ust. 19. W realiach niniejszej sprawy, skarżąca samego faktu przejazdu pojazdem po płatnym odcinku drogi krajowej, nie kwestionuje. Kwestionuje zaś uznanie przejazdu za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej w związku z wcześniejszymi doładowaniami konta i pobraniem opłaty za przejazd w późniejszym terminie. Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że poczynione przez organ w tym zakresie ustalenia faktyczne, odzwierciedlone w treści decyzji, są bezsporne, a okoliczności naruszenia zostały właściwie udokumentowane w aktach sprawy, w tym poprzez załączenie adekwatnego materiału dowodowego: protokołu kontroli, wydruków z systemu e-TOLL, potwierdzającego, że w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 8.34 na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] S. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K. doszło do przejazdu pojazd samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] poruszającego się wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], bez uiszczenia wymaganej opłaty. Kluczowe znacznie w niniejszej sprawie ma fakt stwierdzenia naruszenia podczas kontroli mobilnej obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty, przy jednoczesnym zarejestrowaniu przez skarżącą kontrolowanego pojazdu w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat KAS (SPOE-KAS) na koncie typu pre-pay. Zgodnie bowiem z art. 13k ust. 8a u.d.p. kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie przedpłaty, nie wymierza się, jeśli do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS zostały przekazane dane geolokalizacyjne, a właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu uiścił opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu. Informacje o wysokości nieuiszczonej opłaty elektronicznej, są dostępne za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Natomiast w myśl art. 13k ust 8b przepisu ust. 8a nie stosuje się, jeśli do ujawnienia naruszenia doszło w wyniku kontroli, o której mowa w art. 13l, wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, po zatrzymaniu pojazdu podczas przejazdu po drodze określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że ujawnienie naruszenia w niniejszej sprawie doszło podczas kontroli mobilnej – protokół kontroli z [...] stycznia 2023 r., a wymagana opłata w dniu kontroli nie została pobrana. Skarżąca wybrała bowiem sposób dokonywania opłat elektronicznych w formie przedpłaty. W myśl § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 2022 r. opłatę elektroniczną wnosi się w trybie: przedpłaty albo płatności okresowej z zabezpieczeniem. Przy czym przedpłata dokonywana jest przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, za przejazd którymi jest pobierana opłata elektroniczna, w wysokości pozwalającej na odbycie planowanego przejazdu, nie niższej niż 20 zł. W niniejszej sprawie przed dokonaniem przejazdu w dniu [...] stycznia 2023 r. na koncie użytkownika nie znajdowały się odpowiednie środki, dlatego też opłata nie została uiszczona. Powyższe oznacza, że w dniu kontroli opłata elektroniczna za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] S. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K. nie została pobrana, z uwagi na ujemne saldo na koncie użytkownika. Twierdzenia tego nie zmienia fakt późniejszego pobrania należnych za przejazd środków z konta skarżącej, czy też zaksięgowanie dnia 25 stycznia 2023 r. o godz. 7.42 wpłaty w wysokości 10 000 zł, dokonanej 24 stycznia 2023 r. Istotnym jest, że przypisywanie środków pieniężnych, dokonanych przez płatność przelewem bankowym na indywidualne konto rozliczeniowe korzystającego z dróg publicznych następuje, zgodnie z § 7 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 2022 r., w terminie 3 dni roboczych od ich wpływu na rachunek bankowy. Wobec powyższego wskazać należy, że w przepisach ustawy o drogach publicznych, jak również rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie opłat elektronicznych w sposób kompleksowy przedstawiono, w jaki sposób należy dokonywać opłat elektronicznych za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej przed dokonaniem przejazdu po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] S. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K. W momencie wykonywania przejazdu po wspomnianym odcinku drogi, na indywidualnym koncie rozliczeniowym przypisanym skarżącej, brak było bowiem środków finansowych w wysokości pozwalającej na pobranie opłaty, przy czym wpłata dokonana przez spółkę w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 100 na kwotę 10 000 złotych na rachunek bankowy wskazany przez pobierającego opłatę, nie została jeszcze przypisana w chwili wykonywania przejazdu do indywidualnego konta rozliczeniowego skarżącej. Strona zatem, mając świadomość, że odpowiednie przypisanie opłaty następuje w terminie 3 dni roboczych od ich wpływu na rachunek bankowy, zobowiązana była upewnić się, przed dokonaniem przejazdu płatnym odcinkiem drogi krajowej, że na jej indywidualnym koncie rozliczeniowym znajdują się środki w wysokości pozwalającej na pobranie opłaty w wymaganej wysokości. Samo dokonanie wpłaty na rachunek bankowy, nawet przed rozpoczęciem przejazdu, nie pozwala bowiem na pobranie opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej. Jest to możliwe dopiero w momencie przypisania środków pieniężnych do indywidualnego konta rozliczeniowego podmiotu wykonującego przejazd. Co za tym idzie, wpłata dokonana przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2023 r. o godzinie 100 na kwotę 10 000 złotych na rachunek bankowy wskazany przez pobierającego opłatę, w sytuacji, w której nie została ona przypisana na moment wykonywania przejazdu do indywidualnego konta rozliczeniowego skarżącej, jest okolicznością irrelewantną dla nałożenia na spółkę kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189d pkt 4 i 5 k.p.a. wskazać należy, że wysokość kary za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest sztywno określona w przepisach i organ nie ma możliwości jej miarkowania biorąc pod uwagę stopień przyczynienia się strony do naruszenia prawa czy działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego zasadnie wskazał, że waga naruszenia nie była znikoma, gdyż dotyczyła podstawowych obowiązków korzystających z dróg publicznych. Reasumując, w ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób prawidłowy poczynił ustalenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności zawiera odniesienie do ustalonego prawidłowo w sprawie stanu faktycznego oraz dokonaną przez organ wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego (art. 6 k.p.a.) oraz zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.