VI SA/Wa 1687/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006r. sprawy ze skargi E. W. prowadząca działalność gospodarcza pod nazwą U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] nakładającą na E. W., zwaną dalej skarżącą, karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, iż jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lutego 2005 r. w S. na ul. S. zatrzymano do kontroli autobus marki [...] o nr rej. [...] należący do przedsiębiorstwa U. wykonujący regularny transport osób na linii S.-K.. Kierujący pojazdem I. Z. oświadczył, iż zabrał pasażerów z przystanku na ul. S. i dalej, zgodnie z przystankami jedzie do K.. Ponieważ wymieniony przystanek nie znajduje się na trasie zgodnej z okazanym rozkładem jazdy, stwierdzono wykonywanie transportu osób z naruszeniem określonej w zezwoleniu trasy i przystanków. Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż zgodnie z art. 4 pkt. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu wykonywany według ogłoszonego do publicznej wiadomości rozkładu jazdy który określa przystanki dla wsiadających i wysiadających pasażerów. Zgodnie z art.18 ust. 1 i art. 20 ust.1 pkt. 1, 2, 3 wymienionej ustawy wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia, w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości w których znajdują się przystanki. Stosownie do art. 92 ust. 1 przedmiotowej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, w tym konkretnym przypadku, w myśl załącznika 1p. 1.2.2 pkt. 3, w kwocie 3000 zł W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów art. 18 i art. 20 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz błędne ustalenie okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu podniósł, że bezpodstawnym jest powoływanie się na treść zezwolenia, skoro nie zawiera ono rozstrzygnięcia co do tego na jakich przystankach ma się zatrzymywać pojazd przedsiębiorcy. Obowiązek korzystania z określonych przystanków w danej miejscowości, nie został- na podstawie art. 18 i art. 20 ustawy- określony w zezwoleniu, które to określając trasę przewozów wymienia 7 miejscowości, a zatem naruszenie takiego obowiązku nie może stanowić faktycznej podstawy nałożenia kary pieniężnej. Nadto nadmienił, iż zabranie pasażerów z przystanku przy ul. S. było jednorazowe a z uwagi w rubryce objaśnienia mówiącej, iż zezwolenie jest ważne zobowiązującym rozkładem jazdy nie wynika w jego rozumieniu, że treść rozkładu jazdy została inkorporowana do zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując swoje stanowisko wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.-prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270). Rozpatrując skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest ona bezzasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa jest w ocenie Sądu zarzutem nieuzasadnionym. Zgodnie z art. 4 pkt. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 1371 z późn. zm.) przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w których należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości. d)wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu o którym mowa w art. 18, Art. 18 ust. 1 ustawy stanowi, iż wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym wymaga uzyskania zezwolenia. Stosownie do art. 20 ust. 1 przedmiotowej ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości w których znajdują się przystanki-przy przewozach regularnych osób. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym, zgodnie z art. 22 ust. 1 w/w ustawy, dołącza się: 1) rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach i odległość między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy, 2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami, 3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, 4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach, 5) cennik, 6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy. Szczegółowe informacje jakie powinien zawierać rozkład jazdy określało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 grudnia 2003 r. w sprawie treści, sposobu i terminów ogłaszania rozkładów jazdy oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych (Dz. U. nr 232 poz. 2332). , aktualnie nie obowiązujące-straciło moc prawną na podstawie 2006 Dz. U. nr 12 poz. 79 Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 13 stycznia 2006 r. wydane dnia 25 stycznia 2006 r. Reasumując powyższe bezsprzecznym jest, iż element definicji przewozu regularnego stanowi między innymi przewóz według rozkładu jazdy i wsiadanie oraz wysiadanie pasażerów na przystankach określonych w tym rozkładzie. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż niespornym jest nieprzestrzeganie przez skarżącą ani rozkładu jazdy ani przystanków. W czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2005 r. w S. na ul. S. kierowca będący pracownikiem skarżącej wykonywał regularny transport drogowy osób na linii S. –K.. Z rozkładu jazdy wynika bezsprzecznie, iż w zezwoleniu nie został ujęty wymieniony wyżej przystanek. Takim działaniem skarżąca naruszyła w ocenie Sądu warunki zezwolenia, które dotyczyło przewozu regularnego czyli tego, w którym jest zawarty rozkład jazdy i przystanki. Podniesiona w skardze okoliczność, iż był to fakt jednorazowy jest bez znaczenia dla ustalenia kwestii prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz 1p. 1.2.2. lit. 3 załącznika do ustawy konsekwencją takiego naruszenia przepisów jest nałożenie przez organ kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Na marginesie Sąd zauważa, iż skarżąca korzystała z dodatkowego przystanku przy ul. S. bez zezwolenia jego właściciela a także bez uiszczenia stosownych opłat. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego są zgodne z prawem a podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.