VI SA/Wa 1688/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pismem z 2 sierpnia 2018 r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym przy ul. [...]. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku oparto na trzech podstawowych twierdzeniach: po pierwsze, odwołując się do treści art. 95 ust. 5 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.) pełnomocnik skarżącej wskazał, że trzyletni okres, jaki musi upłynąć od cofnięcia zezwolenia na ponowne ubieganie się o jego udzielenie, pociąga za sobą długookresową szkodę oraz nieodwracalną utratę pozycji rynkowej; po drugie ograniczenie asortymentu przełoży się na znaczne zmniejszenie atrakcyjności sklepu wśród obecnych i potencjalnych klientów; po trzecie wyeliminowanie z oferty napojów alkoholowych stanowić będzie istotne ograniczenie prowadzonej działalności gospodarczej i doprowadzi do powstania uszczerbku w majątku spółki. Pełnomocnik podkreślił, że wobec realnego zagrożenia poniesienia znacznego uszczerbku majątkowego oraz braku perspektyw na zrekompensowanie straty (nawet po uzyskaniu korzystnego orzeczenia) skarżąca zmuszona będzie do podjęcia działań zapobiegawczych, które umożliwią jej utrzymanie rentowności prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczył również, że spółka przewiduje konieczności reorganizacji własnej struktury pracowniczej, co będzie wiązało się z redukcją zatrudnienia osób odpowiedzialnych za wykonywanie obowiązków wynikających z umów sprzedaży napojów alkoholowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione zostało uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Wnioskodawca musi wykazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie chodzi tu jednak o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Za szkodę taką, w ocenie Sądu, niewątpliwie należy uznać likwidację prowadzonego przedsiębiorstwa, konieczność przeprowadzenia zwolnień, czy też zakończenie współpracy z dotychczasowymi kontrahentami. Istotne jest jednak to, że wnioskodawca powinien wykazać, że niebezpieczeństwo wystąpienia tego rodzaju szkody i trudnych do odwrócenia skutków rzeczywiście istnieje, z uwagi na okoliczności konkretnej sprawy, a więc okoliczności dotyczące konkretnego przedsiębiorstwa i zarazem treść nakazu lub zakazu o charakterze administracyjnym, wynikającego z zaskarżonej do Sądu decyzji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że strona skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O wykonaniu tego obowiązku nie może świadczyć samo zgłoszenie wniosku oraz przeświadczenie strony skarżącej o tym, że niewstrzymanie wykonania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wiązać się będzie z długookresową szkodą spowodowaną m.in.: niemożnością złożenia ponownego wniosku o wydanie zezwolenia przed upływem terminu wskazanego przez ustawodawcę; utratą konsumentów z uwagi na dużą konkurencyjność; czy też uszczerbkiem majątkowym. Wskazane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności bez szczegółowego uzasadnienia i poparcia ich danymi dotyczącymi np. aktualnej sytuacji finansowej spółki zaliczyć należy do naturalnych następ cofnięcia każdego zezwolenia związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i jako takie nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się natomiast do oświadczenia pełnomocnika dotyczącego konieczności reorganizacji struktury pracowniczej (co ma wiązać się z redukcją zatrudnienia osób związanych z realizacja umów sprzedaży napojów alkoholowych) Sąd wskazuje, że bez danych dotyczących liczby zatrudnionych przez spółkę pracowników oraz przewidywanej liczby redukowanych etatów, jak i danych dotyczących aktualnej kondycji finansowej spółki, nie jest władny ocenić czy rzeczywiście utrata dochodu ze sprzedaży alkoholu pociągnie za sobą redukcją zatrudnienia oraz wiązać się będzie ze znacznym uszczerbkiem majątkowym, czy też brakiem perspektyw na zrekompensowanie straty. Ponieważ o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd orzeka jedynie na wniosek, nie jest on uprawniony do domniemywania jakichkolwiek faktów i okoliczności, które nie zostały podniesione przez stronę skarżącą i które nie wynikają w żaden sposób z akt sprawy. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje bowiem ani treść wniesionego wniosku ani analiza akt sprawy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji