VI SA/Wa 1690/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kary pieniężnej w wysokości 810 zł za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. Nr [...] w [...] bez zezwolenia, w okresie od dnia 1 września 2007 r. do dnia 20 listopada 2007 r., i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 0,70 m2. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym: Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. Prezydent [...] zezwolił R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej zwaną "skarżącą", "stroną skarżącą", skarżącą spółką") na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. Nr [...] w [...] o powierzchni 1 m2 w okresie od 18 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. i umieszczenie w nim reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni reklamowej 1 m2. W dniu 21 listopada strona skarżąca złożyła wniosek o przedłużenie ww. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia w nim reklamy dwustronnej o powierzchni reklamowej 0,7 m2 w okresie od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. Organ I instancji pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego za nielegalne zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. Nr [...] w [...] od dnia 1 września 2007 r. do dnia poprzedzającego złożenie wniosku po przedłużenie zezwolenia z dnia 18 września 2006 r. tj. do dnia 20 listopada 2007 r. Jednocześnie poinformował o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Prezydent [...], na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 i ust. 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), dalej cyt. jako "u.d.p.", wymierzył stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości 810 zł za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rej. Nr [...] w [...] bez zezwolenia w okresie od dnia 1 września 2007 r. do dnia 20 listopada 2007 r. i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej o,70 m2. Organ wskazał, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego obowiązywało do dnia 31 sierpnia 2007 r., natomiast skarżąca zwróciła się o przedłużenie zezwolenia w dniu 21 listopada 2007 r. W związku z tym w okresie od dnia 1 września 2007 r. do dnia 20 listopada 2007 r. (przez 81 dni) skarżąca spółka zajmowała wskazany odcinek pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Organ I instancji uznał, że w tej sprawie znajduje zastosowanie art. 40 ust. 12 u.d.p., zgodnie z którym za przekroczenie terminów określonych w zezwoleniu nakłada się kary pieniężne, w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 6, w związku z czym zarządca drogi był zobligowany do nałożenia kary z tytułu zajmowanego bez zezwolenia pasa drogowego. Strona skarżąca w dniu 8 lutego 2008 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała, że w okresie od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia złożenia odwołania w ww. pasie drogowym nie umieszczała reklamy o powierzchni 0,7 m2, na dowód czego wnosi o przesłuchanie pracowników sklepu skarżącej spółki, przy którym zainstalowana była wcześniej reklama. Tym samym w ocenie strony skarżącej brak jest podstaw do zastosowania art. 40 ust. 12 u.d.p., a tym samym do nałożenia kary zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji. Organ, przywołując treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn.. akt VI SA/Wa 2033/10, LEX nr 765414, podniósł, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydawane jest na wskazany w decyzji okres, ma więc ono charakter czasowy, co wynika z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. Oznacza to, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia właściciel obiektu jest zobowiązany do jego usunięcia pod rygorem nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego za przekroczenie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Ponadto, mimo udzielenia "jednorazowego" zezwolenia na zajęcie obiektu w obrębie drogi publicznej, dla pozostawania nośnika reklamowego w pasie drogowym wymagane jest uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na każdy kolejny okres pozostawania obiektu w tym pasie. W świetle powyższego w ocenie organu skarżąca na podstawie decyzji z dnia [...] września 2006 r. mogła zajmować przedmiotowy pas drogowy do dnia 31 sierpnia 2007 r. Kolejny wniosek o udzielenie zgody na zajęcie tego samego pasa drogowego został złożony w dniu 21 listopada 2007 r. Tym samym w okresie od 1 września 2007 r. do 21 listopada 2007 r. skarżąca zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, tym samym doszło do spełnienia przesłanki z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. Obowiązkiem osoby uprawnionej jest dbanie o to, aby przed upływem terminu do którego może zajmować opas drogowy, złożyć następny wniosek na kolejny okres. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż dokonane przez organ I instancji ustalenia wskazywały na faktyczne naruszenie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., w związku z brakiem przeprowadzenia wszelkich niezbędnych czynności dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieudzielenie skarżącej w sposób wyczerpujący informacji na temat całokształtu okoliczności dotyczących stanu faktycznego związanego z niniejszą sprawą oraz potencjalnych następstwach prawnych, korzystnych lub niekorzystnych dla pozytywnego załatwienia sprawy, czym uniemożliwiono skarżącej podjęcie czynności zmierzających do wykazania istnienia stanu faktycznego odmiennego od przyjętego przez organ, - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie niezagwarantowanie skarżącej prawa do wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowaniu administracyjnego, uniemożliwienie jej wypowiedzenia się na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz twierdzeń organu, a także uniemożliwienie skarżącej składania oświadczeń oraz powoływania nowych dowodów, - naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i rozpoznanie sprawy dopiero po upływie pięciu lat od wydania decyzji organu I instancji, przez co doprowadzono do sytuacji, w której znacząco utrudniono skarżącej ustosunkowanie się do poszczególnych ustaleń podjętych w postępowaniu prowadzonym przez organ, przy czym czas rozpatrywania sprawy nie wynikał z wnikliwości jej rozpoznania, - naruszenie art. 35 § 3 w zw. Z art. 36 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie sprawy w terminie przewidzianym w ustawie, a ponadto nie zawiadomienie skarżącej o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy, przy jednoczesnym braku nadmiernego skomplikowania charakteru sprawy oraz nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, który uzasadniałby zwłokę w rozpoznaniu sprawy przez okres ponad 5 lat, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego nie przeprowadzono oceny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i wydano decyzję wbrew podstawowym gwarancjom postepowania administracyjnego, - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez brak możliwości dokonania swobodnej oceny dowodów w sytuacji, gdy dowody te nie zostały zgromadzone, a także brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, brak wskazania, jakim dowodom organ administracyjny dał pierwszeństwo i dlaczego nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia sprawy, skoro nie wszystkie jej okoliczności były dostatecznie wyjaśnione, czym nie dawały podstawy do wydania decyzji w niniejszej sprawie, - art. 89 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania na rozprawie, w wyniku czego skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swoich interesów, składania wniosków oraz oświadczeń, które w efekcie mogły doprowadzić do diametralnie innego rozstrzygnięcia, zwłaszcza że w sprawie tej zachodziła potrzeba przeprowadzenia stosownego postępowania z uwagi na rozbieżny interes stron oraz konieczność przeprowadzenia dowodów, - art. 90 ust. 1 i ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie stron do złożenia wyjaśnień, dokumentów lub innych dowodów mających na celu zebranie materiału stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydanie decyzji bez możliwości wypowiedzenia się na ich temat przez skarżącą, - naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieprzeprowadzenie w tym celu koniecznego postępowania dowodowego, które w związku z niedostatkami materiału zebranego przez organ I instancji wymagał stosownego uzupełnienia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że organy nie zweryfikowały stanu faktycznego sprawy, stwierdzając, że skoro skarżąca spółka wnosi o przedłużenie wcześniej udzielonego pozwolenia, to z całą pewnością oznacza, że w okresie do dnia złożenia wniosku nadal zajmowała na reklamę pas drogowy. Wskazała, że na gruncie przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego organ odwoławczy nie może przyjąć jedynie biernej postawy, ograniczającej się do oceny, czy strona udowodniła fakty stanowiące postawę jej żądania, w konsekwencji przerzucając obowiązek wyjaśnienia sprawy na stronę. Zdaniem skarżącej przez okres 5 lat trwającego postępowania odwoławczego nie była informowana o prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu i nie była wzywana w celu odniesienia się do twierdzeń organu I instancji, chociaż sygnalizowała możliwość wskazania dowodów na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną /uchwałę/ lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W rozumieniu tych przepisów zajęcie pasa drogowego, które może być skutecznie sankcjonowane karami pieniężnymi, odnosi się wyłącznie do sytuacji wskazanych w przepisie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, a więc do następujących okoliczności: zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1); przekroczenie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 2); zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 3). Powołany wyżej przepis pozostaje w związku z art. 40 ust. 2 cytowanej ustawy, określającym w sposób wyczerpujący sytuacje, w których dopuszczalne jest wydanie decyzji w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. W myśl tego przepisu zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymagające zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej, dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1); umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2); umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3); zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4). Zarówno powołany wyżej przepis, jak i przepis art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, jako normujące kwestie stanowiące wyjątek od zasady wykorzystywania drogi i pasa drogowego na inne cele niż potrzeby zarządzania drogami lub potrzeby ruchu drogowego (por. art. 39 ust. 3 ustawy), powinny być interpretowane w sposób ścisły. Zajęcie pasa drogowego na potrzeby gospodarcze podmiotu składającego w tym zakresie odpowiedni wniosek, może stanowić podstawę nałożenia kary finansowej, której zakres ograniczony jest w takim przypadku do sytuacji wymienionych w art. 40 ust. 2 i art. 40 ust. 12 u.d.p. Przez zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w znaczeniu nadanym ww. przepisami rozumie się: samowolne zajęcie tego pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie większej powierzchni pasa niż określona w zezwoleniu. Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną, w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 tej ustawy. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie nałożenia takiej kary organ związany jest rygorami procedury administracyjnej. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej zobowiązany jest do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do subsumpcji wskazanego przepisu prawa. Oznacza to obowiązek działania organu z urzędu przy gromadzeniu dowodów i ustalaniu stanu faktycznego w sprawie i wskazuje na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany: 1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, 2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Do ustalonego w powyższy sposób stanu faktycznego organ zobligowany jest zastosować właściwą normę prawa materialnego, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które należy uzasadnić, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym obowiązuje zgodny pogląd, że wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia poprzedzone powinno być postępowaniem wyjaśniającym, polegającym w pierwszej kolejności na ustaleniu, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, następnie precyzyjnym określeniu powierzchni faktycznie zajętej, a następnie ustaleniu okresu zajmowania bez zezwolenia pasa drogowego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 872/11, wyrok NSA z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II GSK 40/09). Podjęte w tym zakresie czynności przez organy administracji winny znaleźć odzwierciedlenie w aktach danej sprawy. Dopiero gdy organ środkami przewidzianymi w k.p.a. dowiedzie wskazanych wyżej okoliczności, a strona nie przedstawi żadnego przeciwdowodu, ustalenia organu dotyczące wystąpienia przesłanek do nałożenia kary pieniężnej można uznać za poprawne (vide: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2001/11). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że w ramach wszczętego z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie przez stronę skarżącą pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] ( rej. N r [...] w [...]), w okresie od dnia 1 września 2007 r. do dnia 20 listopada 2007 r. przez umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 0,70 m2, nie przeprowadzono postępowania dowodowego. Organ przyjął bowiem w tej sprawie błędne stanowisko, wywodzące się z faktu, że zawarte w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2006 r. zezwolenie na zajęcie pasa drogowego obowiązywało do dnia 31 sierpnia 2007 r., a skarżąca zwróciła się o jego przedłużenie w dniu 21 listopada 2007 r., w związku z czym uznał, że w okresie od dnia 1 września 2007 r. do dnia 20 listopada 2007 r. (przez 81 dni) skarżąca spółka zajmowała wskazany odcinek pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Dla uprawdopodobnienia tego domniemania organ nie podjął jednak żadnych działań, polegających w szczególności na oględzinach miejsca zajęcia pasa drogowego, utrwalonych protokołem z oględzin, mających na celu ustalenie, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, oraz precyzyjne ustalenie faktycznej powierzchni pasa drogowego zajętej na potrzeby reklamowe. Należy podkreślić, że organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował do zawartego w odwołaniu stanowiska strony skarżącej, iż od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia złożenia odwołania w omawianym pasie drogowym nie umieszczono reklamy, co mogli potwierdzić pracownicy skarżącej spółki, jak również przyjął za właściwą powierzchnię reklamową w wysokości 0,70 m kw, mimo, iż uzyskane wcześniej przez skarżącą spółkę zezwolenie dotyczyło 1 m kw powierzchni reklamowej. Różnicy tej w żaden sposób organ nie wyjaśnił, przyjmując ad hoc za właściwe dane dotyczące powierzchni reklamowej wskazanej przez skarżącą, nie weryfikując czy faktycznie powierzchnia ta jest mniejsza od dotychczas zajmowanej . W świetle powyższego zasadny jest także zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] art. 136 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, będąc w posiadaniu zawartej w odwołaniu informacji, iż faktycznie nie umieszczono reklamy w przedmiotowym pasie drogowym, miał możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego o którym mowa we wskazanym przepisie, czego jednak nie uczynił. Tym samym uniemożliwił stronie skarżącej wywiedzenie, iż przedmiotowa reklama nie została przez nią umieszczona w pasie drogowym. Należy zgodzić się także ze stroną skarżącą, że w badanej sprawie nastąpiło naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś § 3 określa terminy załatwiania spraw administracyjnych. I tak: załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania w tych sprawach. Ponadto o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu, zgodnie z art. 36 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ rozpoznał odwołanie skarżącej po upływie 5 lat od wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, przy czym brak działania organu przez tak długi okres nie było niczym nieuzasadnione, a organ odwoławczy nie podjął żadnych czynności w sprawie, nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego oraz oparł swoje stanowisko wyłącznie o ustalenia (założenia) dokonane przez organ I instancji. W takiej sytuacji prawnej i faktycznej należy zgodzić się z argumentacją, iż tak długi okres czasu załatwiania sprawy administracyjnej utrudnia lub wręcz uniemożliwia dowiedzenie przez stronę skarżącą faktów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podsumowując, obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie oraz odniesienie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu i procedury administracyjnej, którą organ jest związany, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organ dokonując prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy (o ile zaistniałej sytuacji będzie to możliwe) i w zależności od wyników tego postępowania podejmie właściwe rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.