VI SA/Wa 1693/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi C. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego C. U. od decyzji Komendanta Policji w [...] z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Policji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] maja 2003 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Policji była informacja o toczącym się postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji w P. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach. Następnie w związku z informacją uzyskaną z Sądu Rejonowego w L. o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym Komendant Policji postanowieniem z dnia [...] września 2003 r. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. Po uzyskaniu informacji o prawomocnym zakończeniu prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Komendant Policji podjął zawieszone postępowanie dotyczące cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in.: protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze świadka z dnia [...] czerwca 2003 r., protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego przez KPP w P. z dnia [...] maja 2003 r., a także wyroku Sądu Rejonowego w L, V Wydział Grodzki z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...], oraz wyroku Sądu dla W. w W., z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...] - Komendant Policji w [...] wydał w dniu [...] marca 2006 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu C. U. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący C. U. w dniu 1 maja 2003 r. nosił broń palną po uprzednim spożyciu alkoholu. Organ wskazał, iż przesłuchiwany w charakterze podejrzanego w Komendzie Powiatowej Policji w P. w dniu 2 maja 2003 r. skarżący przyznał, iż w dniu zdarzenia, po godzinie 15:00 pił piwo, które przyniosła sąsiadka, a następnie wino. Spożycie alkoholu zostało potwierdzone podczas badania w KPP w P., które wykazało 2‰ alkoholu w wydychanym powietrzu. Zdaniem Komendanta Policji z akt sprawy wynika również jednoznacznie, że skarżący w owym dniu na terenie swojej działki rekreacyjnej dwukrotnie strzelił w górę "na wiwat" z posiadanej gładkolufowej broni palnej śrutowej. Fakt ten został potwierdzony w zgromadzonych przez KPP w P. dokumentach oraz w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu dla W. w W., [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...]. Komendant Policji stwierdził, iż mając na uwadze fakt używania broni palnej sportowej poza miejscem do tego przeznaczonym, jakim są strzelnice sportowe, a przede wszystkim z uwagi na fakt, iż użycie przez skarżącego broni palnej sportowej nastąpiło po spożyciu alkoholu, podważone zostało domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Policji uznał, że wychodząc z założenia, iż prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym, stanąć należy na stanowisku, iż osoby posiadające pozwolenie na broń powinny przestrzegać prawa i być nieskazitelnej opinii. Taką opinię jednakże przekreśla zachowanie skarżącego. Organ wskazał, iż popełniając tego rodzaju czyn – w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości – strona nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i korzystania z broni palnej. Zdaniem organu zważyć należy, że o ile używanie broni palnej sportowej poza strzelnicami stanowi – zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 6 cyt. ustawy fakultatywną przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń, to już noszenie tej broni w stanie nietrzeźwości – według ustawodawcy – przekreśla możliwość dalszego posiadania broni palnej przez taką osobę. W tej sytuacji – zdaniem organu I instancji – skarżący C. U. dopuścił się czynu, za który ze względu na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji – właściwy organ Policji zobowiązany jest cofnąć mu pozwolenie na broń. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. skarżący C. U. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Policji, skarżący zarzucił organowi, iż decyzja cofająca pozwolenie na broń palną sportową jest krzywdząca i niesprawiedliwa. W ocenie skarżącego uzasadnienie decyzji organu I instancji jest jedynie cynicznym i wybiórczym wykorzystaniem dokumentów procesowych sprawy karnej toczącej się przeciwko skarżącemu, w którą to sprawę strona została wmanewrowana w dużej części przez Policję. Skarżący wyraził zdziwienie, iż Komendant Policji powołał się na zarzuty, które znane były temu organowi już prawie od trzech lat. Wskazał on ponadto, iż broń palną do celów sportowych posiada od roku 1992 i należy do klubu CWKS "LEGIA", w którym to klubie uprawia strzelectwo sportowe, które jest jego pasją. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] maja 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Policji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a, a także art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż w świetle zebranego materiału dowodowego okoliczności użycia przez stronę skarżącą znajdującą się pod wpływem alkoholu broni palnej sportowej nie budzą żadnych wątpliwości, albowiem zostały ustalone na podstawie jednoznacznych zeznań samego skarżącego, które znalazły potwierdzenie w uzasadnieniu orzeczeń sądów karnych obu instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, iż strzelanie przez niego z broni "na wiwat" na własnej posesji nie naruszyło prawa. Zdaniem Komendanta Głównego Policji skarżący będąc bezspornie w stanie po użyciu alkoholu, dwukrotnie wystrzelił z broni, co odpowiada dyspozycji przepisu art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji. Tym samym – w ocenie organu odwoławczego – w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wymienione w art. art. 18 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, który to przepis obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia w każdym przypadku ujawnienia, iż osoba, której wydano pozwolenie na broń, nosi ją znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Komendant Główny Policji wskazał jednocześnie, iż drugą podstawą prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową jest przepis art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który uprawnia organy Policji do cofnięcia pozwolenia w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasady, o której mowa w art. 45 tej ustawy. Organ podniósł, iż w myśl tej zasady broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. Komendant Główny Policji stwierdził, iż broń palna, z której skarżący strzelał "na wiwat", tj. karabinek "Germanica" FP 93, kal. 12, może być wykorzystywany jedynie do celów sportowych, a zatem z zachowaniem zasady określonej w przepisie art. 45 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Używając jej na działce, a więc poza strzelnicą, skarżący niewątpliwie naruszył prawo, co – zdaniem organu II instancji - stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za cofnięciem mu pozwolenia na broń palną sportową. Organ odwoławczy stwierdził, iż prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny i podlega administracyjnej reglamentacji. Nie jest zatem obojętne z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego w jaki sposób osoba, która posiada pozwolenie, podchodzi do kwestii prawidłowego użytkowania broni. Według Komendanta Głównego Policji okoliczności użycia przez skarżącego broni palnej na działce były znane organowi I instancji już trzy lata temu, a zatem decyzja mogła zapaść już wtedy, bez potrzeby oczekiwania na końcowy wynik postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu. Organ zauważył jednak, iż skarżący nie skarżył postanowienia o zawieszeniu postępowania. W tej sytuacji – zdaniem organu odwoławczego – zarzuty skarżącego w tym zakresie nie mogą być przedmiotem analizy w niniejszej sprawie. Powyższe nie zmienia jednak faktu, iż skarżący nosił broń palną po użyciu alkoholu, strzelając z niej ponadto w miejscu do tego nie przeznaczonym. Z akt sprawy wynika, iż decyzja organu odwoławczego została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] czerwca 2006 r., wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r., skierowanym do Pani nadkomisarz L. P. z [...] Komendy Głównej Policji i zatytułowanym "sprostowanie", skarżący ustosunkowując się do decyzji z dnia [...] maja 2006 r. – stwierdził, iż podane w jej uzasadnieniu podstawy prawne nie mają żadnego pokrycia w faktach. Skarżący podniósł, iż broń w myśl prawa nie była noszona, przemieszczana itp. po spożyciu alkoholu. Ponadto zdaniem strony skarżącej oddanie dwóch strzałów "na wiwat" amunicją hukową nie stanowiło naruszenia prawa, gdyż nie było to użycie broni. Skarżący stwierdził, iż broń palna, którą posiada używana jest tylko do celów sportowych. Zdaniem skarżącego posługiwanie się w uzasadnieniu decyzji cytatami z nieprawomocnego wyroku jest nadużyciem. Skarżący wskazał jednocześnie, iż strzelectwo sportowe jest jego pasją. W dniu [...] czerwca 2006 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. – wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, która wystąpiła w uzasadnieniu w/w decyzji z dnia [...] maja 2006 r., nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia stosownego środka zaskarżenia. W dniu [...] lipca 2006 r. skarżący skierował do Komendanta Głównego Policji pismo, w którym zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie jego sprawy dotyczącej zmiany postanowienia Komendanta Policji. Skarżący podniósł w tym piśmie, iż decyzja Komendanta Policji była dla niego zbyt rygorystyczna i krzywdząca. Nadmienił on, iż uprawia strzelectwo sportowe od wielu lat, zaś broń którą posiada wykorzystuje tylko i wyłącznie w celach sportowych. Skarżący wskazał, iż zajście, które miało miejsce w dniu [...] maja 2003 r. z posiadaną bronią nie miało nic wspólnego, co potwierdził sąd karny pierwszej instancji. Jego zdaniem przykre jest więc, iż jedna instytucja uniewinnia od postawionych zarzutów, zaś Policja karze, pomimo tego, że nie naruszył on żadnego prawa. Skarżący wskazując również na dobrą opinię wystawioną przez dzielnicowego zwrócił się o bardziej ludzkie podejście do całej sprawy poprzez jej pozytywne załatwienie. W związku ze złożonym przez skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2006 r. Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. zwrócił się do strony o wyjaśnienie we wskazanym terminie 7 dni, czy jego pismo stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy sprostowania decyzji Komendanta Głównego Policji orzeczonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., bądź też, czy jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, czy też prośbą o wzruszenie tej decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych, określonych przepisami k.p.a. W piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący poinformował Komendanta Głównego Policji, iż jego pismo z dnia [...] lipca 2006 r. jest "wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy". Jednocześnie skarżący przeprosił za nieprecyzyjne określenie przesłanego pisma. W wyniku zakwalifikowania pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2006 r. jako środka zaskarżenia od postanowienia z dnia [...] czerwca 2006 r., Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] lipca 2006 r. postanowienie, na podstawie którego utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie dotyczące sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W dniu [...] września 2006 r. C. U. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo nazwane "skargą". Skarżący stwierdził, iż wnosi skargę do Sądu w związku z bezpodstawnym cofnięciem mu pozwolenia na broń do celów sportowych przez Komendanta Policji, następnie podtrzymanym decyzją Komendanta Głównego Policji. Skarżący podniósł, iż w oskarżenie dotyczące incydentu, jaki miał miejsce w dniu 1 maja 2003 r., na jego działce letniskowej w większości został wmanewrowany przez Komendę Policji w P. Skarżący wskazał, iż wyrokiem Sądu w W. został uniewinniony, co dawało mu podstawę do przekonania, iż w państwie prawa zostanie mu zwrócone zezwolenie oraz bezprawnie zabrane przez Policję dwie jednostki broni palnej. Wbrew temu Policja postanowiła na podstawie nieprawdziwych powodów cofnąć mu pozwolenie na broń. Skarżący podniósł, iż działanie urzędników Komendy Policji naraziło go na niepotrzebny wydatek, a ponadto wydana decyzja wiąże się z koniecznością rezygnacji z wieloletniego członkostwa w klubie CWKS "LEGIA" Warszawa i utratą ostatniej w jego życiu pasji. Skarżący stwierdził, iż został potraktowany przez Policję w sposób wielce krzywdzący bez jakiegokolwiek powodu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia oraz brak wniosku do jego przywrócenia, bądź też o jej oddalenie – w przypadku, gdy Sąd uzna za zasadne jej rozpatrzenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. skarżący odebrał w dniu 7 czerwca 2006 r., natomiast skargę na sporną decyzję złożył w dniu 4 września 2006 r., a więc prawie dwa miesiące po ustawowym terminie. Ponieważ do skargi skarżący nie dołączył wniosku o przywrócenie terminu, zasadne – zdaniem organu – jest jej odrzucenie z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia. Ustosunkowując się z ostrożności merytorycznie do skargi Komendant Główny Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż ustalone w toku postępowania okoliczności pozwalały już w 2003 r. na cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową z uwagi na jej noszenie w stanie po użyciu alkoholu (art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji) oraz na użycie tej broni poza strzelnicą (art. 18 ust. 5 pkt 6 cyt. ustawy). Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący, podtrzymując zarzuty skargi, stwierdził dodatkowo, iż broń palna, z której strzelał z amunicji hukowej należy do broni, która jest zdolna do rażenia na odległość. Dodał ponadto, że spożywał piwo przed oddaniem strzału, gdzieś na około 3 godziny przed tym zdarzeniem. Skarżący wyjaśnił, iż jego pismo z dnia [...] lipca 2006 r. nie było skierowane do Sądu, lecz było prośbą o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej złożenie po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga C. U. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji w [...] z dnia [...] marca 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie stwierdzić należy, iż brak było w niniejszej sprawie podstaw do odrzucenia skargi, albowiem – wbrew stanowisku Komendanta Głównego Policji – skarżący C. U. składając w terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego pismo z dnia [...] lipca 2006 r., a wcześniej pismo z dnia [...] czerwca 2006 r. względnie wyraźnie wskazał, iż wyraża swoje niezadowolenie z – jego zdaniem - niesprawiedliwego rozstrzygnięcia wydanego przez organy Policji w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. W konsekwencji – w ocenie Sądu - Komendant Główny Policji niezasadnie potraktował pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2006 r. jako środek zaskarżenia od swojego postanowienia z dnia [...] czerwca 2006 r. dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, tym bardziej, iż w żadnym fragmencie tego pisma (a także późniejszego pisma z dnia [...] lipca 2006 r.) strona nie nawiązała do owego postanowienia i popełnionej omyłki pisarskiej, ograniczając swoje zarzutu tylko i wyłącznie do rozstrzygnięcia cofającego sporne pozwolenie na broń. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonych decyzji organów Policji obu instancji należy podnieść, iż materialnoprawną podstawą ich wydania były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a oraz art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Przepis art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji stanowi, iż noszenie broni, o którym mowa m.in. w art. 18 ust. 1 pkt 4, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. Z kolei zgodnie z przepisem art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasady, o której mowa w art. 45. W art. 45 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wprowadził zasadę, zgodnie z którą broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący C. U. w dniu 1 maja 2003 r., na terenie swojej działki rekreacyjnej w P., po spożyciu alkoholu z okazji urodzin sąsiadki, dwukrotnie strzelił w górę "na wiwat" z posiadanej gładkolufowej broni palnej śrutowej. Fakt ten został potwierdzony w zgromadzonych przez Komendę Powiatową Policji w P. materiałach prowadzonego postępowania przygotowawczego oraz w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu w W., z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...]. Fakt spożywania alkoholu oraz oddania strzałów potwierdził również skarżący na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] grudnia 2006 r. W tej sytuacji przyjąć należy – zdaniem Sądu – iż zarówno Komendant Policji, jak i organ odwoławczy zasadnie przyjęli, iż mając na uwadze fakt używania broni palnej sportowej poza miejscem do tego przeznaczonym, jakim są strzelnice sportowe, a przede wszystkim z uwagi na fakt, iż użycie przez skarżącego broni palnej sportowej nastąpiło po spożyciu alkoholu, podważone zostało domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji obu instancji prawidłowo uznały, iż nie jest zasadne stanowisko skarżącego, jakoby strzelanie przez niego z broni "na wiwat" na własnej posesji nie naruszyło w żaden sposób obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu skarżący, będąc bezspornie w stanie po użyciu alkoholu, dwukrotnie wystrzelił z broni palnej sportowej, a więc z całą pewnością w danym momencie nosił broń w rozumieniu dyspozycji przepisu art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji. Tym samym – w ocenie Sądu – w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wymienione w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, który to przepis obliguje właściwe organy Policji do cofnięcia pozwolenia w każdym przypadku ujawnienia, iż osoba, której wydano pozwolenie na broń, nosi ją znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Komendant Główny Policji prawidłowo wskazał ponadto, iż drugą podstawą prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową jest przepis art. 18 ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który uprawnia organy Policji do cofnięcia pozwolenia w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasady, o której mowa w art. 45 tej ustawy. Organy obu instancji – opierając się na aktach prawomocnie zakończonej sprawy karnej, a także na ustaleniach dokonanych w toku postępowania administracyjnego – słusznie ustaliły, iż broń palna, z której skarżący strzelał "na wiwat" w dniu 1 maja 2003 r., tj. karabinek "Germanica" FP 93, kal. 12, mógł być wykorzystywany jedynie do celów sportowych, a zatem niewątpliwie z zachowaniem zasady wyraźnie określonej w przepisie art. 45 w/w ustawy. Używając broni palnej na działce, a więc poza strzelnicą, skarżący niewątpliwie naruszył prawo, co – zdaniem Sądu - stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za zasadnością cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną sportową. Nie sposób podzielić argumentacji skarżącego, że skoro został on uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa przez sąd karny, to brak było podstaw do zastosowania przez organy Policji dodatkowej sankcji w postaci cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Należy zauważyć bowiem, iż wprawdzie wyrokiem Sądu w W., z dnia [...] czerwca 2005 r., skarżący został uniewinniony od stawianych przez oskarżyciela publicznego zarzutów, niemniej Sąd ten - dokonując wyłącznie odmiennej oceny prawno-karnej zdarzenia - nie podważył samych ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd karny I instancji, a więc nie zanegował m.in. faktu oddania przez skarżącego strzałów na działce po uprzednim spożyciu przez niego alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przede wszystkim prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania i cofania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Niewątpliwie organy administracji publicznej dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły swoje decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisach ustawy, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Według Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Policji w [...], nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego w L. oraz Sądu w W., a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, zasadnie wzmacniając swoją decyzję dodatkową argumentacją dotyczącą naruszenia przez stronę skarżącą normy wyrażonej w art. 18 ust. 5 pkt 6 w zw. z art. 45 tej ustawy. Daje to w konsekwencji jednoznaczną podstawę do nieuwzględnienia przez Sąd wniesionej skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.