VI SA/Wa 1695/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 13 kwietnia 2014 r. spółka J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (nazywana dalej "Skarżącą", "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r., który na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 8 oraz na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., nazywanej dalej "u.g.h.") po rozpatrzeniu odwołania Spółki z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 i 59 pkt 4 u.g.h. cofającą, w części dotyczącej punktu gry na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w M. przy ul. D. [...], zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku podała, że od chwili wydania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić działalności w punkcie gier, w którym cofnięto zezwolenie, a brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może być równoznaczny z faktyczną, bezpowrotną utratą prawa do organizowania gier w punkcie, w którym cofnięto zezwolenie bez względu na treść rozstrzygnięcia Sądu. Wykonanie decyzji może oznaczać likwidację punktu gier objętego postępowaniem. Skarżąca wskazała, że właściciel punktu gier objętego przedmiotem postępowania sugeruje możliwość rozwiązania umowy ze Spółką na wykorzystanie powierzchni lokalu w przypadku, gdy przestanie eksploatować automaty w tym punkcie gier. Zawarcie kolejnej (nowej) umowy z właścicielem punktu gier może być znacznie utrudnione, a nawet niemożliwe z uwagi m. in. na utratę zaufania oraz woli kontynuowania współpracy przez właściwy podmiot ze stroną. Niezależnie od tego Skarżąca podniosła, że reaktywacja działalności w przedmiotowym punkcie w sytuacji uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niełatwą oraz wymagającą czasu procedurą, co wynika, jak wywodziła, z szeregu obowiązków nakładanych przez przepisy prawa na podmioty prowadzące przedmiotową działalność. Podkreśliła, że nawet pozytywne rozpatrzenie skargi nie da jej możliwości natychmiastowego powrotu do prowadzenia działalności w punkcie wskazanym w zaskarżonej decyzji, gdyż ponowne uruchomienie punktu wymagać będzie działań logistycznych jak i administracyjnych. Dodatkowo podniosła, że w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie do momentu wydania zaskarżonej decyzji prowadzona była działalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") i ma on charakter zamknięty. Stosownie do treści tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt I FZ 16/13, LEX nr 1299269 oraz z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 322/13, LEX nr 1320757). Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków rozumianych jak niemożność przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji wskazanej normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, Skarżącej nie uprawdopodobniła zaistnienia przywołanej przez nią przesłanki powstania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu. Powoływane przez Skarżącą okoliczności związane z powrotem do prowadzenia działalności w punkcie gier na automatach o niskich wygranych w stosunku do którego cofnięte zostało zezwolenie, skądinąd czasochłonne i pracochłonne to jednak są możliwe do przeprowadzenia. Skoro zatem możliwość uruchomienia punktu gier na skutek ewentualnego uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji - przy odpowiednich nakładach materialnych i administracyjno-technicznych jest możliwa, a z ugruntowanego poglądu judykatury wynika, że obok niebezpieczeństwa znacznej szkody przesłanką zastosowanie ochrony tymczasowej jest niemożności przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy – to instytucja ta nie może być zastosowana w niniejszej sprawie. Dodatkowo zauważyć należy, że niewykonywanie działalności w punkcie gier w M. przy ul. D. [...] legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji cofającej powołane zezwolenie co do powyższego punktu gier, a zatem stanowi oś sporu w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.