VI SA/Wa 1696/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] nr [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę W dniu 13 lutego 2009 r. Y. Sp. z o.o. jako Z. budynku położonego przy ul. [...], przy wniosku złożyła inwentaryzację stóp fundamentowych, zgodnie z którą zajęcie terenu w pasie drogowym [...] dotyczy gruntu pod powierzchnią o obszarze 6,12 m2. W w/w piśmie strona nadmieniła, że jeżeli pas drogowy rzeczywiście przebiega w sposób uwidoczniony na załączonej inwentaryzacji stóp fundamentowych, to wnosi o wydanie decyzji zezwalającej na jego zajęcie z terminem do dnia 31 grudnia 2011 r, wskazując jednocześnie, iż wnioskodawcą przedmiotowego wystąpienia jest W. budynku przy ul. [...]. Strona zwróciła się również o wyjaśnienie podstawy prawnej ustalenia przebiegu pasa drogowego, a w szczególności uznania tego terenu za pas drogowy, w tym przepisów ustawy oraz ewentualnie aktów prawa miejscowego lub decyzji administracyjnych. Do wniosku dołączono inwentaryzację geodezyjną z wyliczeniem powierzchni jaką zajmują stopy fundamentowe. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Zarząd Dróg Miejskich działający w imieniu Prezydenta [...] na podstawie art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt.3, ust. 8 i ust. 13 oraz art. 40 d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r.., Nr 19, poz. 115 z póz. zm.), § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004r. Nr 140, poz. 1481), art. 104 k.p.a. oraz na podstawie uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2004r. Nr [...] w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...]r. z póz. zm.), na podstawie upoważnienia z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...] Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich do załatwiania spraw związanych zarządzaniem drogami krajowymi (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), wojewódzkimi i powiatowymi na terenie [...], po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Z. budynku przy ul. [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu dalszego funkcjonowania w nim stóp fundamentowych: 1. Zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi krajowej: [...], o powierzchni całkowitej 6,12 m wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik Nr 1 do niniejszej decyzji, na okres od dnia 13.02.2009 r. do dnia 31.12.2011 r. w celu funkcjonowania w nim stóp fundamentowych; 2. Ustalił warunki zajęcia pasa drogowego, stanowiące załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji. 3. Ustalił opłatę za umieszczenie w pasie drogowym stóp fundamentowych w wysokości 25.752,96 (dwadzieścia pięć tysięcy siedemset pięćdziesiąt dwa złote 96/100), wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni pasa drogowego, zajętej przez rzut poziomy obiektu 6,12 m2, stawki opłaty ustalonej w wysokości 4,00 zł/m2 dziennie i 1052 dni zajęcia terenu, płatną wg zasad określonych w pkt. 4. 4. Ustalił, że opłatę określoną w pkt. 3 należy uiścić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna na rachunek Zarządu Dróg Miejskich; 5. Zobowiązał właściciela przedmiotowego obiektu do powiadomienia Zarządu Dróg Miejskich o każdej zmianie adresu siedziby firmy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę ustalił, iż właścicielem działki nr [...], na której usytuowane są stopy fundamentowe jest Skarb Państwa, w tn/vałym zarządzie ZDM. Zgodnie z w/w wypisem, omawiana działka jest drogą. Ponadto w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej, na której Wydział Polityki Rozwoju Infrastruktury Technicznej [...] wrysował propozycję przebiegu projektowanej linii rozgraniczającej Al. [...] (linia zachodnia), która stanowi granicę głównego układu komunikacyjnego tego terenu (Al. [...]) określonego w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] Studium, przyjęte zostało Uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2006r. z późniejszymi zmianami i stanowi podstawę do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organ po analizie linii rozgraniczającej drogę - [...] (linii zachodniej) stwierdził, że omawiane stopy fundamentowe są posadowione na terenie będącym w trwałym zarządzie ZDM, w pasie drogowym w/w ulicy. Organ zaznaczył, że nie kwestionuje wyliczenia zajętej powierzchni pasa drogi pod stopy fundamentowe i wyraził zgodę na dalszą lokalizację w/w obiektu budowlanego - w pasie drogi [...], zgodnie z załączoną do wniosku mapą lokalizacji opracowaną w dniu [...].12.2008r. przez uprawnionego geodetę. Od powyższej decyzji Y. sp. z. o.o. w B. - jako reprezentująca wspólnotę właścicieli lokali wniosła odwołanie zarzucając organowi błędne ustalenie, że przedmiotowa stopa fundamentowa znajduje się w pasie drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja Prezydenta [...] odpowiada prawu i została wydana po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego oraz zebraniu niezbędnego materiału dowodowego. Powtórna analiza całokształtu sprawy doprowadzała organ odwoławczy do takich samych wniosków, do jakich doszedł organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy za chybione uznał zarzuty zawarte w odwołaniu bowiem organ i instancji dokonał prawidłowych ustaleń i w sposób właściwy obliczył opłatę za zajęcie fragmentu pasa drogowego. W. w budynku przy ul. [...], nie zgadzając się z powyższą decyzja, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji po upływie okresu, którego dotyczył wniosek o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego; 2) naruszenie art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że teren, w którym miała znajdować się przedmiotowa stopa fundamentowa, stanowi pas drogowy, co jest wynikiem: 3) naruszenia art. 77 kpa poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o niewystarczający materiał dowodowy. W ocenie strony skarżącej okres rozpoznawania odwołania przez SKO spowodował, iż decyzja organu drugiej instancji wydana została po upływie okresu, na który udzielona miała być zgoda. Oznacza to, że wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe, a organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i postępowanie umorzyć. Ponadto w ocenie skarżącej dokonano nietrafnego zakwalifikowania powierzchni, która miała być zajmowana przez fragment stopy fundamentowej, jako pasa drogowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że jedynie część działki zajęta jest pod drogę oraz urządzenia z nią związane i nie jest to ta część, w której znajduje się stopa fundamentowa. W sprawie brak zaś materiału pozwalającego na konstatację, że działka [...] "na szerokości", w której znajdować się miał fragment stopy fundamentowej, służy obsłudze ruchu przez to, że "na tej szerokości" znajdują się urządzenia służące obsłudze ruchu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracyjny orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego i obowiązujących przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz utrzymana nią w mocy decyzja wydana przez organ I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ administracji prawidłowo ustalił, iż właścicielem działki nr [...], na której usytuowane są stopy fundamentowe jest Skarb Państwa, w trwałym zarządzie ZDM. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, omawiana działka jest drogą. Ponadto w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej, na której Wydział Polityki Rozwoju Infrastruktury Technicznej [...] wrysował propozycję przebiegu projektowanej linii rozgraniczającej [...] (linia zachodnia), która stanowi granicę głównego układu komunikacyjnego tego terenu ([...]) określonego w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] Studium, przyjęte zostało Uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2006r. z późniejszymi zmianami i stanowi podstawę do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego, po analizie linii rozgraniczającej drogę - [...] (linii zachodniej), prawidłowo ustalono, że omawiane stopy fundamentowe są posadowione na terenie będącym w trwałym zarządzie ZDM, w pasie drogowym ulicy. Organ nie zakwestionował wyliczenia zajętej powierzchni pasa drogi pod stopy fundamentowe i wyraził zgodę na dalszą lokalizację tychże stóp fundamentowych - w pasie drogi [...] zgodnie z załączoną do wniosku mapą lokalizacji opracowaną w dniu [...].12,2008r. przez uprawnionego geodetę. Skoro organ ustalił, że przedmiotowe naniesienia znajdują się w pasie drogowym, zasadnie wydał decyzję (na wniosek strony), którą zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego o określonej powierzchni na okres od dnia 13.02.2009 r. do dnia 31.12.2011 r. w celu funkcjonowania w nim stóp fundamentowych. Organ prawidłowo także ustalił warunki zajęcia pasa drogowego oraz ustalił opłatę za umieszczenie w pasie drogowym przedmiotowych stóp fundamentowych. Sąd nie może zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji po upływie okresu, którego dotyczył wniosek o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego. Istotnie decyzja SKO wydana została z bardzo znacznym opóźnieniem lecz nie powoduje to bezprzedmiotowości postępowania wszczętego na wniosek strony. Skoro w toku postępowania doszło do naruszenia terminów określonych w k.p.a. strona mogła wystąpić do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji. Zdaniem Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W toku postępowania administracyjnego wykazano bowiem, że teren, w którym znajduje się przedmiotowa stopa fundamentowa, stanowi pas drogowy. Nie można także stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 77 kpa poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o niewystarczający materiał dowodowy. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.