VI SA/Wa 1700/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeprowadzenie zabiegu leczniczego poza granicami kraju 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie wyraził zgody P. P. na przeprowadzenie resekcji [...] poza granicami kraju - w USA. Decyzję wydano na podstawie następujących ustaleń: W dniu [...] czerwca 2009 r. P. P złożyła do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ([...]OWNFZ) wniosek o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, opierając się na rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 z późn. zm.), dalej jako: "rozporządzenie". [...] OWNFZ w dniu [...] czerwca 2009 r. przekazał wniosek - po poprawieniu jego drugiej części i po zaopiniowaniu przez konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie chirurgii onkologicznej dla województwa [...] - do rozpoznania Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ). Część II wniosku wypełnił (poprawił) lekarz specjalista chirurgii ogólnej i onkologicznej, a potwierdził lekarz specjalista z tytułem profesora dr hab. W jej punkcie 2 opisano schorzenie, a w pkt 6 tej części wniosku lekarz wskazał zalecenia co do dalszego leczenia P. P. Z kolei w części III wniosku inny lekarz z tytułem dr hab. stwierdził, że leczenie pacjentki powinno być przeprowadzone najpierw w USA we wskazanej klinice, a następnie w Polsce. Ani w części II, ani w części III wniosku lekarze nie stwierdzili jednoznacznie, że leczenie schorzenia P. P. nie jest możliwe w kraju. Konsultant wojewódzki także nie zajął jednoznacznego stanowiska w kwestii celowości przeprowadzenia leczenia wnioskodawczyni za granicą. Pierwotnie część II i III wniosku wypełnił ten sam lekarz. Jednak z uwagi na jego długotrwałą nieobecność w kraju, część II wniosku wypełnili (wobec zobowiązania wnioskodawczyni do jego uzupełnienia przez [...]OWNFZ) inni lekarze z tego samego zakładu. Prezes NFZ zaakceptował wniosek wypełniony w ten sposób i podjął dalsze czynności. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 2 rozporządzenia lekarz ubezpieczenia zdrowotnego - specjalista właściwej dziedziny medycyny, posiadający tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych wypełnia część II wniosku oraz w myśl pkt 2 tego ust. - w przypadku wniosku o przeprowadzenie leczenia lub badań poza granicami kraju - część IIIb wniosku i ocenia możliwość przeprowadzenia wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych w kraju oraz niezbędność udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Następnie Prezes NFZ zasięgnął opinii konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii onkologicznej co do możliwości przeprowadzenia leczenia operacyjnego wnioskodawczyni na terenie kraju. W odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2009 r. konsultant wypowiedział się nie na temat terapii objętej wnioskiem, a zaproponowanej przez specjalistów amerykańskich metody kontynuacji leczenia w przypadku braku skuteczności zawnioskowanego leczenia. Po ponownym wystąpieniu przez Prezesa NFZ, ten sam konsultant krajowy w opinii z dnia [...] czerwca 2009 r., kierując się stanem zdrowia pacjentki, stwierdził, że wnioskowane leczenie operacyjne należy połączyć z jeszcze jednym zabiegiem i całe leczenie może być przeprowadzone we wskazanej placówce w kraju. Prezes NFZ, powziąwszy wątpliwości co do braków formalnych wniosku dotyczących osoby lekarza, którego należy uznać za wypełniającego wniosek, zakresu wnioskowanego leczenia i konieczności leczenia P. P. poza granicami kraju z braku możliwości leczenia w kraju, wystąpił o zajęcie stanowiska w powyższym zakresie do lekarza specjalisty z tytułem profesora, który zaakceptował wcześniej, wypełnioną po poprawieniu część II wniosku. Odpowiedzi udzielił w dniu [...] lipca 2009 r. lekarz, działający z upoważnienia adresata, który początkowo wypełnił część II (następnie poprawioną) i III wniosku, wskazując na siebie jako lekarza wnioskującego o leczenie za granicą P. P. Jednocześnie wskazał zakres wnioskowanego leczenia, którego nie określił w taki sam sposób, jak leczenia proponowanego w części II pkt 6 wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz stwierdził, że wszystkie opisane etapy leczenia pacjentki są możliwe do przeprowadzenia w ośrodku krajowym. W świetle powyższych ustaleń Prezes NFZ stwierdził brak przesłanek do wyrażenia zgody na leczenie P. P. poza granicami kraju, wydając wymienioną na wstępie decyzję. Od decyzji tej P. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie jej w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 6, 7 i 77 k.p.a. oraz art. 26, art. 26a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.), dalej jako: "ustawy z 27 sierpnia 2004 r.", § 8 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie skarżącej Prezes NFZ prowadził postępowanie w wadliwy sposób. Uzasadnienie decyzji zostało oparte na opiniach: konsultanta krajowego, który zaproponował inny niż wnioskowany sposób leczenia oraz lekarza wnioskującego, który z kolei, zdaniem skarżącej, wskazał dwa skuteczne sposoby jej leczenia (w tym także ten wnioskowany przez P. P.), a które mogą być przeprowadzone w ośrodku krajowym. Ponadto między wydaniem decyzji, a odebraniem jej przez skarżącą nastąpiła istotna zmiana okoliczności w sprawie. P. P. zmieniła lekarza prowadzącego na specjalistę z tytułem profesora. Lekarz ten w opinii z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdził, iż nie ma możliwości przeprowadzenia wnioskowanego leczenia w kraju, a jednocześnie wskazał na potrzebę leczenia skarżącej w sposób przez nią proponowany. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wnosił o jej oddalenie. Umocowanie Prezesa NFZ do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie wynikało z art. 26 ust. 1 i art. 102 ust. 5 pkt 24 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia. Co do nieprawidłowości postępowania i naruszenia art. 7, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a." Prezes NFZ zwracał uwagę, że zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy, z uwagi na pilny charakter sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu wnioskodawczyni, z uwzględnieniem uregulowania zawartego w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Skarżąca i jej pełnomocnik były na bieżąco telefonicznie informowane o etapach rozpatrywania wniosku. Decyzję organ oparł na stanowisku konsultanta krajowego oraz lekarza wnioskującego, którzy w ostatecznych stanowiskach uznali, że istnieje możliwość leczenia skarżącej w ośrodku krajowym. Organ dodatkowo stwierdził, że leczenie w ośrodku krajowym jest finansowane przez NFZ. Prezes NFZ przedstawił nowy argument, nie zawarty w decyzji, iż zaproponowane przez wspomnianych lekarzy leczenie było tożsame z terapią wskazaną przez specjalistów amerykańskich. Co do naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r., zdaniem organu, przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Zaś zarzuty naruszenia art. 26 ust. 3 i 4 cyt. ustawy uznał za chybione. Skarżąca przedstawiła dodatkowy dowód w dniu [...] sierpnia 2009 r. czyli już po wydaniu ostatecznej decyzji przez Prezesa NFZ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 26 ust. 1 powoływanej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, o którym mowa w art. 25, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Według § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezes Funduszu, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w § 7, wydaje decyzję w sprawie wydania lub odmowy wydania wnioskodawcy zgody na przeprowadzenie albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Wymienione rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 26a ustawy. W pkt 1 art. 26a cytowanej ustawy zawarto, że rozporządzenie określi tryb składania i rozpatrywania oraz wzór wniosku, o którym mowa w art. 25 ust. 2 i 3 oraz w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy - mając na względzie dobro wnioskodawcy oraz zasadność i skuteczność takiego leczenia lub badania diagnostycznego poza granicami kraju, a także gospodarność i celowość wydatkowania środków publicznych. Rozporządzenie zaś w § 1 pkt 1 lit. b) stanowi, iż określa tryb składania i rozpatrywania oraz wzór wniosku o skierowanie przez Prezesa Funduszu do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych - w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, a także wydanie zgody na pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Zgodnie z jego § 3 w celu uzyskania zgody na przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych - w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, wnioskodawca składa do Prezesa Funduszu, za pośrednictwem oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wniosek, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W rozporządzeniu zostały wyraźnie określone powinności osoby składającej wniosek, oddziału wojewódzkiego NFZ oraz Prezesa NFZ. Odnośnie obowiązków osoby składającej wniosek, w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia wypełnia ona część I wniosku i przekazuje wniosek lekarzowi ubezpieczenia zdrowotnego - specjaliście właściwej dziedziny medycyny, posiadającemu tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych. Następnie lekarz, na mocy § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełnia część II wniosku oraz na mocy § 4 ust. 2 pkt 2 - część IIIb wniosku i ocenia możliwość przeprowadzenia wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych w kraju oraz niezbędność udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Lekarz ten ma obowiązek wskazania placówki opieki medycznej znajdującej się poza granicami kraju, w której ma być przeprowadzone wnioskowane leczenie i uzasadnia jej wybór (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Lekarz dokonujący oceny powinien stwierdzić, czy w danym przypadku zachodzi konieczność zastosowania ściśle określonego środka transportu, w szczególności środka transportu sanitarnego, w celu przewiezienia wnioskodawcy do miejsca udzielenia świadczeń oraz wskazuje ten środek odpowiednio w części IIIb wniosku, uzasadniając jego wybór (§ 4 ust. 5 rozporządzenia). Po dopełnieniu powyższych czynności, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia osoba składająca wniosek przekazuje go do oddziału Funduszu wraz z wypełnioną częścią I, II i IIIb wraz z przetłumaczoną przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa, w którym ma zostać udzielone świadczenie, albo na język angielski częścią II wniosku oraz kopię dokumentacji medycznej w zakresie objętym wnioskiem. Obowiązkiem oddziału Funduszu, w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia jest niezwłoczna weryfikacja wniosku. W przypadku stwierdzenia braków formalnych oddział Funduszu ma obowiązek zwrócenia się do osoby składającej wniosek o usunięcie braków formalnych. Oznacza to, że rola oddziału wojewódzkiego NFZ nie sprowadza się jedynie do pośredniczenia w przekazaniu wniosku do Prezesa NFZ. W przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku obowiązkiem oddziału Funduszu jest nie zwrot formalny wniosku, ale zwrócenie się do wnioskodawcy o usunięcie braków formalnych. Oddział zatem winien wskazać braki formalne, których usunięcie przez wnioskodawcę, pozwoli na podjęcie dalszych czynności przez tenże oddział, należących do etapu merytorycznego rozpatrywania wniosku. Dysponując prawidłowo wypełnionym wnioskiem oddział Funduszu, zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia może przesłać wniosek wraz z kopią dokumentacji medycznej w zakresie objętym wnioskiem i pisemną informacją do konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny właściwej dla wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych w celu zaopiniowania. W przypadku, gdy wnioskodawca w części I wniosku zażąda opinii konsultanta wojewódzkiego, na mocy § 6 ust. 5 rozporządzenia oddział Funduszu ma obowiązek przesłania wniosku wraz z kopią dokumentacji medycznej w zakresie objętym wnioskiem i pisemną informacją do konsultanta wojewódzkiego. Mimo, że 6 ust. 5 rozporządzenia określa przypadki obowiązkowego zasięgnięcia opinii konsultanta wojewódzkiego, z części IVb załącznika nr 1 do rozporządzenia obejmującego wzór wniosku do Prezesa NFZ o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń wynika, że opinii konsultanta wojewódzkiego zasięga się w każdorazowo przy wniosku o skierowanie przez Prezesa Funduszu do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych - w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju. W myśl § 6 ust. 6 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia konsultant wojewódzki dokonuje oceny wniosku w zakresie przesłanek i kryteriów wskazanych w § 4 ust. 2 pkt 2 oraz § 4 ust. 5, ocenia możliwość przeprowadzenia wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych w kraju oraz niezbędność udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy oraz konieczność zastosowania ściśle określonego środka transportu, wypełniając część IVb wniosku. W ramach tej oceny konsultant wojewódzki potwierdza wybraną przez lekarza lub wskazuje inną placówkę opieki medycznej znajdującą się poza granicami kraju i uzasadnia jej wybór (§ 6 ust. 7 rozporządzenia). W dalszej kolejności oddział Funduszu powinien, na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia niezwłocznie przesłać wybranej zagranicznej placówce opieki medycznej tłumaczenie części II wniosku i dokonać z tą placówką uzgodnień dotyczących, w szczególności wstępnych kosztów leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy wniosek. Następnie, po uzgodnieniu kosztów leczenia lub badań diagnostycznych oddział Funduszu przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych, Prezesowi Funduszu wypełnioną część I, II, IIIb, IVb oraz V wniosku, wraz z tłumaczeniem części II wniosku, kopią dokumentacji medycznej w zakresie objętym wnioskiem i pisemną informacją, zgodnie z § 7 rozporządzenia. Prezes Funduszu, zaś, zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia powinien w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wyżej wymienionych dokumentów zająć stanowisko w formie decyzji w sprawie wydania lub odmowy wydania wnioskodawcy zgody na przeprowadzenie albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Jednakże, na mocy § 8 ust. 3 rozporządzenia Prezes Funduszu, przed wydaniem decyzji, może zasięgnąć opinii konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny właściwej dla wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych oraz opinii innych osób lub podmiotów posiadających profesjonalną wiedzę w zakresie wnioskowanego leczenia lub badań diagnostycznych. Konsultant krajowy, z mocy § 8 ust. 4 rozporządzenia, dokonuje oceny wniosku w zakresie wskazanym przez Prezesa Funduszu, w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Prezes NFZ podjął czynności związane z uzupełnieniem braków formalnych wniosku, a następnie dokonał merytorycznej oceny wniosku. Stwierdzając braki formalne wniosku, powinien był go zwrócić do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, aby ten z kolei zwrócił się do P. P. o usunięcie braków formalnych. Wprawdzie [...]OWNFZ wzywał P. P. do uzupełnienia części II wniosku, jak wynika z treści pisma Dyrektora [...]OWNFZ do Prezesa NFZ z dnia [...] czerwca 2009 r. Jednak wskutek poprawienia przez skarżącą wniosku, część II wniosku została wypełniona przez innych lekarzy aniżeli jego część IIIb. Dopiero na etapie postępowania przed Prezesem NFZ była wyjaśniana kwestia, którego z wymienionych lekarzy należałoby traktować jako wypełniającego wniosek. Czynności te podjął Prezes NFZ z urzędu, nawet nie informując wnioskodawczyni (pismo Prezesa NFZ z [...] lipca 2009r., pismo doc. dr hab. [...] z dnia [...] lipca 2009 r.). Takie działania Prezesa NFZ naruszyły nie tylko przepisy rozporządzenia, ale także art. 7, 77 § 1 k.p.a., bo w zakresie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prezes NFZ przejął bowiem powinności oddziału NFZ oraz wnioskodawczyni, przez co w nieuzasadniony sposób skrócił dokładne i wyczerpujące zebranie i rozważenie całego materiału niezbędnego do rozstrzygnięcia. Wniosek nie został prawidłowo wypełniony w części IIIb przez lekarza wskazanego przez wnioskodawczynię, a w części IVb przez konsultanta wojewódzkiego, gdyż nie rozważano możliwości przeprowadzenia wnioskowanego leczenia w kraju, do czego zobowiązuje § 4 ust. 2 pkt 2 i § 6 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. zaś doc. dr hab. [...] uznał możliwość leczenia P. P. w placówce krajowej. W tej sytuacji zaistniała sprzeczność w stanowiskach tego lekarza zawartych: w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. i w części IIIb pkt 5 ppkt 1 wniosku. Ponadto lekarz ten w części IIIb nie uzasadnił wyboru placówki amerykańskiej, do czego zobowiązywał go § 4 ust. 4 rozporządzenia. Lekarz ten w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., podobnie jak wcześniej w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. konsultant krajowy zaproponował leczenie w ośrodku krajowym metodą inaczej opisaną, aniżeli ta – wskazana we wniosku. Zajmujący stanowisko lekarze powinni jednoznacznie wypowiedzieć się czy proponowane w późniejszych pismach leczenie jest metodą leczenia zaproponowaną w części IIIb wniosku, a następnie zaakceptowaną w części IVb wniosku przez konsultanta wojewódzkiego. Z art.26 ust.1 i art.26a ustawy z 27 sierpnia 2004 r. oraz uregulowań rozporządzenia wynika, że wniosek powinien wskazywać konkretne leczenie i dalsze czynności odnoszą się do wnioskowanego leczenia. Potwierdzają takie stanowisko również zapisy rozporządzenia nakazujące przesłanie zagranicznej placówce tłumaczenia części wniosku, obejmującej m. in. proponowany zakres leczenia, chociażby w celu ustalenia wstępnych kosztów leczenia objętego wnioskiem (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Zatem zarzut skarżącej naruszenia art. 26 i 26a cytowanej ustawy należało uznać za zasadny. Należy przy tym zauważyć, że część dokumentów przedstawionych przez organ sporządzonych jest w języku angielskim. W myśl art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 z późn. zm.) językiem urzędowym jest język polski. Przedstawienie omawianych dokumentów w takiej postaci powoduje także naruszenie art. 80 k.p.a., ponieważ uniemożliwia dokonanie oceny czy oddział Funduszu zrealizował obowiązki wynikające z § 6 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto [...]OWNFZ przekazując wniosek do Prezesa NFZ nie przedstawił własnej informacji, do czego obliguje go § 7 rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji kwestie te także nie zostały wyjaśnione. Wymaga również podkreślenia, że opisany sposób rozpatrywania wniosku przez Prezesa NFZ uniemożliwił P. P. aktywny udział w postępowaniu, a następnie wypowiedzenie się co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji, a tym samym naruszył regułę wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. W aktach administracyjnych jest jedynie notatka służbowa informująca o udostępnieniu akt i wydaniu ich kopii w dniu [...] czerwca 2009 r. pełnomocnikowi skarżącej – E. P. W późniejszym terminie Prezes NFZ podejmował dalsze czynności, w efekcie skutkujące modyfikacją wniosku, np. pismo Prezesa NFZ z [...] lipca 2009 r., pismo doc. dr hab. [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W aktach brak jest adnotacji, aby skarżąca została z tymi dokumentami zaznajomiona. Uniemożliwiono wnioskodawczyni wypowiedzenie się do okoliczności, które powinny być objęte wnioskiem. Wnioskodawca decyduje, który lekarz wypełnia wniosek; istotne jest, aby spełniał kryteria przewidziane przez § 4 ust. 1 rozporządzenia. P. P. dokonała zmiany lekarza i nieprzedstawienie jej stanowiska poprzedniego lekarza prowadzącego z dnia [...] lipca 2009 r. uniemożliwiło skarżącej podjęcie decyzji co dalszego losu wniosku złożonego w dniu [...] czerwca 2009 r. Mając powyższe na uwadze, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji powinien uwzględnić tryb rozpatrzenia wniosku P. P. określony przez rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu z jednoczesnym uwzględnieniem przepisów postępowania (w tym wymienionych wyżej), by w następstwie mogła zostać wydana decyzja administracyjna wszechstronnie odnosząca się do wniosku skarżącej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 239 pkt 1 lit. c tej ustawy.