VI SA/Wa 1708/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: odmówić przyznania E. Sp. z o.o. z siedzibą W. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. E. Sp. z o.o. z siedzibą Warszawie (dalej jako skarżąca, strona skarżąca) wniosła w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, że wartość środków trwałych wynosi 167.486 złotych, a wysokość zysku za ostatni rok obrotowy to kwota 385.918. złotych. Skarżąca wskazała także, że posiada cztery rachunki bankowe, na których znajdują się środki pieniężne w łącznej wysokości 95.086,27 zł. Ponadto skarżąca oświadczyła, że posiada "w kasie" środki pieniężne w wysokości 1.057.312,79 zł, dochody miesięczne spółki to kwota 57.786,96 zł netto, zobowiązania i wydatki miesięczne to kwota 683.382,54 zł, a inne wydatki i zobowiązania to kwota 418.161 zł miesięcznie. Z kolei z przesłanych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, że strona skarżąca w roku 2015, przy przychodach w wysokości 1.173.592,42 zł poniosła stratę w wysokości 98.323,42 zł, w roku 2016 przy przychodach w wysokości5.154.824,51 zł osiągnęła dochód w kwocie 385.918,19 zł, natomiast w roku 2017, przy przychodach w wysokości 9.045.359,27 zł osiągnęła dochód w wysokości 525.488,16 zł (załączono rachunki zysków i strat potwierdzające powyższe), Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Istotnym jest, że ustawodawca nie wprowadza wymogu braku jakiegokolwiek majątku, ale warunek braku środków, gdyż tylko za pomocą środków pieniężnych ponoszone są koszty postępowania. Co więcej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osoba prawna obowiązana jest do wykazania nie tylko tego, że nie posiada niezbędnych środków, ale również tego, że podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem (p. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 266/08; postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GZ 62/08; postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 123/12 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sytuacja strony skarżącej nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Istotne w sprawie jest, że skarżąca w roku 2016 osiągnęła dochód w wysokości 385.918,19 zł, a w roku 2017 roku osiągnęła dochód w kwocie 525.488,16 zł.. Skarżąca oświadczyła posiada środki trwałe o wartości167.486,99 zł oraz posiada środki pieniężne w łącznej wysokości ok. 1.152.398 zł. Reasumując, przy uwzględnieniu zarówno wartość środków trwałych, wysokość środków pieniężnych posiadanych przez skarżącą oraz dochodów uzyskiwanych w latach poprzednich i bieżącym stwierdzić należy, że prowadzi ona działalność dużych rozmiarów, a jej sytuacja finansowa polepsza się z roku na rok, poprzez zwiększające się przychody oraz zysk. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, że konieczność poniesienia w niniejszej sprawie kosztów postepowania przekracza zakres jej możliwości finansowych. Zauważyć należy, że skarżąca jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego, prowadzącym swą działalność w celach zarobkowych, z tego też względy koszty prowadzenia spraw sądowych zaliczają się do zwykłych kosztów jej działalności, nie może więc oczekiwać, że zostaną one pokryte ze środków publicznych, co w praktyce oznacza przerzucenie ich na podatników. W konkluzji podkreślić należy że skarżąca nie wykazała, by konieczność poniesienia przez nią kosztów postępowania odbiegała od innych ciężarów finansowych, jakie ponosi w związku z prowadzoną przez nią działalnością. Ubieganie się przez stronę skarżącą o prawo pomocy nie może prowadzić do redystrybucji jej środków w kierunku wykonywania umów cywilnoprawnych bądź regulowania innych należności, kosztem opłat sądowych należnych względem Skarbu Państwa. Tym samym stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.