VI SA/Wa 1709/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na zawiadomienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie sposobu załatwienia skargi w zakresie interpretacji przepisów ADR postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. w dniu 17 listopada 2012 r. (dalej jako "spółka") wniosło do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismo z dnia [...] listopada 20121 r. zatytułowane "Zażalenie na interpretację przepisów ADR przez kierownictwo Transportowego Dozoru Technicznego (dalej jako: "TDT") podczas rejestracji używanych urządzeń technicznych wymagających stałego dozoru technicznego – cysterny asenizacyjnej o nr fab. [...]". Powołane pismo z dnia [...] listopada 20121 r. organ potraktował jako skargę, o której mowa w przepisach Działu VIII "Skargi i wnioski" K.p.a. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zawiadomił spółkę o uznaniu jej skargi za bezzasadną. Organ wskazał, że zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 122, poz. 1321) – Dyrektor TDT jest właściwą władzą (w rozumieniu ADR, tj. międzynarodowej konwencji dotyczącej drogowego przewozu towarów i ładunków niebezpiecznych, sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r., ratyfikowanej przez Polskę w 1975 r.) wykonującą czynności administracyjne, m.in. w zakresie warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych. Podkreślił, że TDT podejmując działania w zakresie objęcia cysterny dozorem jest obowiązany, m. in. dokładnie zbadać dokumentację techniczną tej cysterny, bez względu na to czy jest to cysterna krajowa, czy też importowana. Działania te, jak organ wywodził mają na celu sprawdzenie i weryfikację aktualnego stanu zbiornika – cysterny, tj. zgodność z wymaganiami ADR pod względem spełnienia wymagań w zakresie konstrukcji, wyposażenia, wymagań szczególnych oraz zgodności z zatwierdzonym typem. W dalszej kolejności organ dokonał przeglądu przepisów ADR oraz stwierdził, że obowiązek posiadania dokumentacji technicznej, co najmniej w zakresie protokołów z przeprowadzonych badań dotyczy zarówno cystern sprowadzonych z zagranicy, jak i krajowych, a także bez względu na to, czy jest to przyjęcie pod dozór, czy też przerejestrowanie jej. Wywodził, że przepis przejściowy 1.6.3.16 ADR stanowi, że odnośnie cystern, wyprodukowanych przed dniem 1 lipca 2007 r., które nie odpowiadają wymaganiom dotyczącym dokumentacji, dokumentacja cysterny powinna obejmować okres rozpoczynający się najpóźniej od daty najbliższego badania okresowego, a zgodnie z przepisem 6.8.2.4.2 ADR taka cysterna powinna być poddawana badaniom okresowych co 6 lat. Zdaniem organu oznacza to, że obowiązek posiadania dokumentacji powstał w 2010 r., tj. 6 lat od daty produkcji,. W konkluzji Minister podkreślił, że określone przez TDT wymagania techniczne oraz odmowa dokonania od nich odstępstw w zakresie przedłożenia wymaganych dokumentów nie naruszają prawa, a przeciwnie TDT działał zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Skargę na zawiadomienie z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła C. Sp. z o.o. zarzucając organowi naruszenie umowy ADR przez błędne stosowanie i interpretację, w szczególności przyjęcie, że do zarejestrowania cysterny wyprodukowanej zgodnie z przepisami ADR obowiązującymi w całej Europie w takiej samej treści, należy przedstawiać historyczne dokumenty w postaci świadectw i protokołów z badań okresowych. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji przepisów ADR przez TDT w części dotyczącej przedłożenia protokołów z badań okresowych prowadzonych przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego kraju pochodzenia poprzedniego użytkownika cysterny oraz ostatniego oryginalnego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej mogących być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tych przepisów kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi na interpretację przez TDT przepisów ADR. Niewątpliwe nie stanowi ono decyzji administracyjnej, ani też żadnego z postanowień wymienionych w pkt 2 i 3 powołanego przepisu, co oznacza, że należy dokonać jego analizy pod kątem stwierdzenia, czy zaliczyć je można do aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w pkt 4 wymienionego przepisu. W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, str. 29-30, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wyd. 3, s. 62 – 63), kategorię działań administracji, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. charakteryzują następujące elementy. Są to akty lub czynności, które: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5-6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w takim zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96). Zatem aby uznać, że mamy do czynienia z aktem lub czynnością podlegającą zaskarżeniu do Sądu, należy ustalić, czy w sprawie chodzi o akt lub czynność o charakterze władczym wydane w indywidualnej sprawie, a więc wobec konkretnych podmiotów. Ponadto z przepisów musi wynikać konieczność ustalenia, stwierdzenia, potwierdzenia uprawnienia (obowiązku), jednakże nie w formie decyzji (tak. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA z 2006 r. Nr 2, s.12). Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem, potwierdzeniem uprawnienia lub obowiązku a możliwością realizacji tego uprawnienia (obowiązku). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić, że zaskarżone zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi przewidzianej w art. 221 i nast. przepisów K.p.a. nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącej, lecz wyjaśnia, że postępowanie TDT w zakresie określenia warunków technicznych przyjęcia pod dozór techniczny przedmiotowej cysterny, w tym m. in. w zakresie dokumentacji technicznej nie narusza prawa. Nie rozstrzygając zatem władczo o prawach lub obowiązkach w indywidualnej sprawie pozbawione jest cech aktu podlegającego kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając skargę w niniejszej sprawie za niedopuszczalną - orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.