VI SA/Wa 1709/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), art. 6 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1071/2009), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu stwierdził utratę dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego D. C. (Skarżący), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą D. C. "[...]". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym decyzją z [...] września 2023 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w T. nałożył na Skarżącego karę pieniężną za naruszenie, o którym mowa w Ip. 9.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego za każdy pojazd. Naruszenie to stanowi najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 zał. I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz.UE.L.2016.74.8 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 2016/403), tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Zgodnie z danymi będącymi w posiadaniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego ww. decyzja jest wykonalna, zaś kara pieniężna nie została zapłacona na dzień 6 lutego 2024 r. Ustalono również, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu 7 lipca 2016 r. wydał Skarżącemu zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Mając na uwadze powyższe informacje, pismem z dnia 16 lutego 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji z powodu nałożenia sankcji za ww. najpoważniejsze naruszenie, pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 23 lutego 2024 r. Ponadto Organ wskazał, jakie elementy będzie brał pod uwagę przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, wymienione w art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, wzywając jednocześnie do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentów. Skarżący do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie udzielił odpowiedzi na przesłane zawiadomienie. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdził, że stosownie do treści art. 7d ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym należy ocenić stosunek liczby naruszeń przypadających na liczbę kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę oraz skalę prowadzonych przez niego operacji transportowych. Organ ustalił, że na przedsiębiorcę nałożono sankcję za 1 najpoważniejsze naruszenie. Mając na uwadze, że Skarżący nie wypowiedział się oraz nie przedstawił żadnych dokumentów istotnych dla tego postępowania, nie jest możliwe określenie wielkości prowadzonej przez niego działalności transportowej. Jedyną informacją, jaką posiada Organ jest liczba pojazdów zgłoszonych przez przewoźnika do licencji wspólnotowej (tj. 10 pojazdów). Sama liczba zgłoszonych pojazdów do licencji bez danych w zakresie liczby operacji transportowych oraz liczby kierowców nie daje pełnego obrazu skali prowadzonej działalności transportowej. Organ nie może zatem przyjąć, iż liczba naruszeń w stosunku do liczby zatrudnionych kierowców oraz skali operacji transportowych jest nieznaczna. Na podstawie art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym Organ dokonuje sprawdzenia, czy przedsiębiorca podjął działania mające na celu poprawę sytuacji w swojej firmie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Organ podkreślił, że zapewnił Skarżącemu, zgodnie z art. 10 k.p.a. czynny udział w postępowaniu, ale przedsiębiorca z tego uprawnienia nie skorzystał i nie przedstawił stosownych wyjaśnień i dowodów do sprawy. W tej sytuacji brak jest podstaw do ustalenia, czy została wprowadzona w przedsiębiorstwie prawidłowa dyscyplina pracy oraz wdrożona procedura naprawcza mająca na celu zapobiec naruszeniom w przyszłości. Bierna postawa Skarżącego w postępowaniu może świadczyć także o tym, że przewoźnik ignoruje powagę tego postępowania oraz powstałego naruszenia, co oznacza, że nie dba o należyte wykonywanie przewozów drogowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami transportowymi. Nienależyte wywiązywanie się ze zobowiązań w zakresie warunków wykonywania transportu drogowego może stwarzać realne zagrożenie w ruchu drogowym. Przewoźnik drogowy, jako profesjonalny podmiot wykonujący zarobkowy przewóz drogowy, zobowiązany jest do należytej dbałości o stan techniczny pojazdów, w tym za dopilnowanie przeprowadzenia przeglądów technicznych swoich pojazdów w obowiązującym terminie. W ocenie Organu, Skarżący należy zatem do grupy przewoźników drogowych, którzy nagminnie ignorują przepisy lub wykazują w tym względzie brak dobrej woli (motyw 12 preambuły do rozporządzenia nr 1071/2009), gdyż w toku postępowania strona nie wykazała woli i nie przedstawiała, w jaki sposób zapobiega podobnym naruszeniom w przyszłości. Kwestia interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę stanowi trzecią okoliczność, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego zobowiązany jest wziąć pod uwagę przy ocenie dobrej reputacji, co wynika z art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Tej weryfikacji dokonano na podstawie Barometru zawodów (https://barometrzawodow.pl/). Opracowanie jest prowadzone na bieżąco w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w K., w ramach ogólnopolskiego badania "Barometr zawodów" realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Jak wynika z powyższego opracowania w powiecie łosickim zawód kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego jest zawodem charakteryzującym się deficytem, co oznacza, że liczba dostępnych ofert pracy na lokalnym rynku pracy jest większa od liczby osób poszukujących pracy w tym zawodzie. Pomimo braku przedstawienia przez stronę informacji na temat zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców, to biorąc pod uwagę status zawodu kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego, jako zawodu deficytowego, Organ nie może uznać, iż istnieje przesłanka interesu społecznego określona w art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze treść art. 7d ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego przy ocenie dobrej reputacji przedsiębiorcy bierze pod uwagę opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Skarżący pomimo wezwania, pod rygorem uznania, że nie należy do żadnej z określonych wyżej organizacji, nie wypowiedział się w kwestii przynależności do takiego stowarzyszenia. Dlatego Organ przyjął, że Skarżący nie należy do żadnego stowarzyszenia. W konkluzji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że ustalenia poczynione w sprawie wskazują na konieczność stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego. Zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy będzie proporcjonalnym środkiem w stosunku do popełnionego naruszenia. Skarżący, pomimo skierowanego do niego wezwania nie wykazał podjęcia żadnych działań naprawczych mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy oraz procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, które świadczą o niedochowaniu przez przewoźnika drogowego należytej staranności w związku z realizowanym przewozem, przy jednoczesnym braku współpracy strony w trakcie prowadzonego postępowania i niewykazaniu przesłanek z art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, Organ stwierdził, że w tym przypadku utrata dobrej reputacji będzie odpowiednim środkiem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 11 k.p.a. wyrażającego zasadę przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; 3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75 i art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę Skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 4) art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy - brak zawiadomienia o zakończeniu przeprowadzonego postępowania dowodowego, w konsekwencji umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem werdyktu w przedmiotowej sprawie; 5) art 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanym kryterium stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Przepis art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 określa warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego stanowiąc w ust. 1, że przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem ma spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń popełnionych przez wyżej wymienione osoby. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe; prawo upadłościowe; płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; prawo o ruchu drogowym; odpowiedzialność zawodowa; handel ludźmi lub narkotykami; prawo podatkowe oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; praw jazdy; dostępu do zawodu; transportu zwierząt; delegowania pracowników w transporcie drogowym; prawa właściwego dla zobowiązań umownych i kabotażu. Z treści art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1071/2009 wynika natomiast, że jeśli na przedsiębiorcę w jednym lub kilku państwach członkowskich nałożono sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym Organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec przewoźnika drogowego wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] września 2023 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w T. nałożył na Skarżącego karę pieniężną za naruszenie, o którym mowa w Ip. 9.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego za każdy pojazd. Naruszenie to stanowi najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 zał. I do rozporządzenia nr 2016/403, tj. kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Powyższe naruszenie stwierdzone ww. decyzją stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji. Art. 7d ust. 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że w postępowaniu w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji wszczętym w wyniku popełnienia naruszenia organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorcę. W art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazano natomiast, że weryfikacja ta polega w szczególności na wzięciu pod uwagę: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinii polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. W ocenie Sądu, Organ zasadnie uznał, że liczba stwierdzonych naruszeń nie może być uznana jako nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych (art. 7d ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Mając na uwadze, że Skarżący nie wypowiedział się oraz nie przedstawił żadnych dokumentów istotnych dla tego postępowania, nie było możliwe określenie wielkości prowadzonej przez niego działalności transportowej. Jedyną informacją, jaką posiadał Organ jest liczba pojazdów zgłoszonych przez przewoźnika do licencji wspólnotowej (tj. 10 pojazdów). Jednakże, jak prawidłowo przyjął Organ, sama liczba zgłoszonych pojazdów do licencji bez danych w zakresie liczby operacji transportowych oraz liczby kierowców nie daje pełnego obrazu skali prowadzonej działalności transportowej. Organ nie może zatem przyjąć, iż liczba naruszeń w stosunku do liczby zatrudnionych kierowców oraz skali operacji transportowych jest nieznaczna. Zdaniem Sądu, Organ prawidłowo stwierdził też, że z uwagi na brak odpowiedzi Skarżącego nie mógł ocenić, czy Skarżący podjął działania mające na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości (art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). W ocenie Sądu, Organ zasadnie również rozważył kwestię interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, co wynika z art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Tej weryfikacji dokonano na podstawie Barometru zawodów prowadzonego w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w K., w ramach ogólnopolskiego badania "Barometr zawodów" realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Jak wynika z powyższego opracowania, w powiecie łosickim zawód kierowcy samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego jest zawodem deficytowym. Organ nie mógł więc uznać, że istnieje przesłanka interesu społecznego zawarta w art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób uprawniony przyjął, że skoro Skarżący nie poinformował, czy przynależy do organizacji, o której stanowi art. 7d ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, to Skarżący do takiej organizacji nie należy. Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione przez Organ doprowadziły do prawidłowego stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego - Skarżącego. Organ miał podstawy aby stwierdzić, że zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009, utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenie. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że Skarżący odpowiedzialny jest za stwierdzone naruszenie i mimo prawidłowego wezwania Organu nie wskazał żadnych danych dotyczących prowadzonej działalności, ani też czy podjął wystarczające działania zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Jednocześnie interes społeczny kontynuowania działalności przez Skarżącego nie stoi na przeszkodzie zawieszeniu przewoźnikowi zezwolenia na wykonywanie tego zawodu. Przeprowadzone postępowanie – biorąc pod uwagę bierną postawę Skarżącego – pozwala uznać, że przewoźnik drogowy - Skarżący nie cieszy się dobrą reputacją i istniała podstawa od wydania decyzji w przedmiocie jej utraty. Sąd podkreśla przy tym, że do obowiązków przedsiębiorcy należy prawidłowe zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Nienależyte wywiązywanie się ze zobowiązań w zakresie warunków wykonywania transportu drogowego może stwarzać realne zagrożenie w ruchu drogowym. Przewoźnik drogowy jako profesjonalny podmiot wykonujący zarobkowy przewóz drogowy zobowiązany jest do należytej dbałości o stan techniczny pojazdów, w tym za dopilnowanie przeprowadzenia przeglądów technicznych swoich pojazdów w obowiązującym terminie. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań organizacyjnych obciąża tego przedsiębiorcę. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, a w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono ich zastosowanie. Sam fakt, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, nie dowodzi naruszenia przez ten Organ obowiązujących przepisów. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.