VI SA/Wa 171/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu oddala skargę Decyzją [...] z dnia [...] września 2017 roku Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, dalej jako "Prezes UOKiK" nakazał [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B., dalej "skarżąca" wycofanie z obrotu następujących wyrobów: art. dekoracyjny ref: [...], [...], kod [...] (lampka nocna do montowania w gniazdach sieciowych – kwiatek) lampa item No:[...], kod [...], art. No. [...] (oprawa oświetleniowa nastawna przenośna), suszarka do włosów dla profesjonalistów [...], item No: [...], kod [...] oraz nakazał powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach ww. wyrobów z wymogami w formie ogłoszenia w gazecie (dzienniku) o zasięgu ogólnopolskim. W tym zakresie ww. decyzji Prezes UOKiK nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Poza tym organ nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10 000 złotych za udostępnienie na rynku wyrobów podlegających oznaczeniu CE bez tego oznakowania oraz zobowiązał do przedstawienia dowodów wykonania ww. decyzji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Pismem z dnia 10 października 2017 roku skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 3 i 5 zaskarżonej decyzji i uchylenie jej w tym zakresie oraz wydłużenie terminu na przedstawienie dowodów jej wykonania jak również o odstąpienie od obciążenia skarżącej karą pieniężną, ewentualnie o obniżenie jej wysokości. Poza tym strona złożyła wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji (pkt 4 zaskarżonej decyzji). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 3 i pkt 4, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 5 i nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 6 000 złotych. Skarżąca spółka złożyła skargę na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] listopada 2017 roku, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 9 w zw. z art. art. 41 § 1 i 2 kpa poprzez nienależyte poinformowanie strony w toku działań organu o obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu, - art. 9 w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez nienależyte powiadomienie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz brak doręczenia pisma pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie przez stronę, której członkowie organu reprezentującego (zarządu) nie władającą biegle językiem polskim, - art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie przez organ administracyjny czynnego udziału, a w szczególności niezachowanie przez organ terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów ora zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2017 roku nr [...], - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1, 80 kpa poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie ustosunkowania się do pisma z 14 listopada 2017 r. Skarżąca spółka zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 97 ust.1 w zw. z art. 89 ustawy z 13 kwietnia 2016 roku o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2017 r., p. 1398) poprzez niewłaściwe zastosowanie, jak również art. 97 ust. 4 tejże ustawy poprzez brak zastosowania – polegające w komplecie na wydaniu decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej pomimo, że organ kontrolny rażąco naruszając prawo uniemożliwił stronie postępowania podjęcie działań w terminie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) na postawie art. 145 §1 lit. a i c ppsa uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2017 roku w całości, 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylenie decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] września 2017 roku, 3) na podstawie art. 200 ppsa o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., p. 2188 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie bada czy zaskarżona decyzja, postanowienie akt lub inna czynność z zakresu administracji publicznej nie narusza prawa materialnego oraz czy została wydana zgodnie z przepisami postepowania natomiast nie uwzględnia przy orzekaniu zasad słuszności bądź zasad współżycia społecznego. Poza tym podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. p. 1369 z pozn. zm.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że strona skarżąca nie kwestionuje, że udostępnione przez nią wyroby, których dotyczą decyzje administracyjne wydane w niniejszej sprawie nie spełniały wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 roku w sprawie wymagań dla sprzętu elektronicznego (Dz. U. p. 806). Okoliczność ta stanowiła przesłankę do wszczęcia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 76 ust 1 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. Nie ulega również wątpliwości, że strona w toku prowadzonego przez Prezesa UOKiK postepowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów potwierdzających usunięcie niezgodności wyrobów z wymaganiami, wycofanie wyrobów z obrotu lub użytku, odzyskanie wyrobów, zniszczenie wyrobów lub powiadomienie użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach w wyznaczonym w drodze postanowienia z dnia [...] lipca 2017 roku w terminie. Prezes UOKiK był uprawniony do nałożenia na skarżącą obowiązków, o których mowa w art. 84 ust 2 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutu pierwszego i drugiego skargi Sąd uznał, że nie zasługuje one na uwzględnienie. Zarzuty strony w powyższym przedmiocie nie dotyczą postępowania administracyjnego, w którym wydane zostały zaskarżone decyzje. W istocie zarzuty te odnoszą się do kontroli prowadzonej przez Inspekcję Handlową, która jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego. Nieprawidłowości, jakie miały miejsce w toku kontroli można zwalczać za pomocą środków przewidzianych w ustawie z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., p. 2168) a nie za pomocą skargi od decyzji wydawanej w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez inny organ. Sąd podzielił pogląd organu, że obowiązek informacyjny organów administracji publicznej ulega zawyżeniu wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, albowiem prowadzenie tego rodzaju działalności wymaga również zapoznania się z obowiązującymi przepisami prawa dotyczącymi działalności gospodarczej. Tymczasem zarzuty skarżącej zmierzają do przerzucenia na organ administracyjny odpowiedzialności za brak znajomości, czy też nieprzestrzeganie przez nią przepisów prawa powszechnie obowiązujących dotyczących obowiązków rejestracyjnych przedsiębiorców i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne za ich adres uważa się miejsce usytuowania lokalu ich siedziby. Osoby prawne obowiązane są do określenia siedzib w Krajowym Rejestrze Sądowym. W myśl art. 45 kpa pisma w toku postępowania administracyjnego jednostkom organizacyjnym doręcza się w lokalu ich siedziby, a jeżeli nie jest to możliwe odpowiednio stosuje się art. 44 kpa a więc doręczający ma obowiązek dokonania doręczenia subsydiarnego. Jak słusznie zauważył organ siedziba spółki stanowi niezbędny element spółki. W myśl art. 255 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r., p. 1577) zmiana umowy spółki wymaga uchwały wspólników i wpisu do rejestru. W myśl art. 22 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 roku p. 700) wniosek o wpis do Rejestru powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Należy zgodzić się z poglądem organu, że skarżąca planując zmianę siedziby spółki powinna tak zorganizować swoją działalność aby korespondencja kierowana na adres siedziby ujawniony w KRS była przez nią odbierana. Ustosunkowując się do stwierdzenia strony, że w czasie kontroli "była w czasie formalnej zmiany siedziby" należy wskazać, że kontrola prowadzona przez Inspekcję Handlową w sklepie strony skarżącej zakończyła się w dniu [...] marca 2017 roku. Natomiast zmiana umowy spółki co do jej siedziby nastąpiła w dniu 31 lipca 2017 roku oraz została ujawniona w KRS w dniu 15 września 2017 roku. Decyzja Prezesa UOKiK z [...] września 2017 roku była więc pierwszym kierowanym przez organ pismem po ujawnieniu zmiany. W trakcie kontroli pełnomocnik skarżącej nie tylko nie poinformował Inspekcji Handlowej o takiej zmianie, ale wnioskował o przeslanie dokumentów z kontroli na adres siedziby skarżącej a nie na adres kontrolowanego sklepu. Z tych względów należy uznać, że decyzje organów były kierowane do strony w sposób prawidłowy i zostały doręczone skutecznie w rozumieniu art. 44 kpa. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie organ zaniechał pouczenia strony w trybie ww. przepisu jednakże strona nie wykazała jakich konkretnie czynności procesowych nie dokonała przez co doszło do naruszenia jej praw w toku postępowania. Również brak odniesienia się przez organ do pisma strony z 14 listopada 2017 roku nie stanowi istotnego naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. Wskazany w tym piśmie argument dotyczący zmiany siedziby spółki strona ponowiła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i organ ustosunkował się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że Prezes UOKiK częściowo przychylił się do argumentacji strony co znalazło wyraz w zmniejszeniu kary z kwoty 10 000 złotych do 6 000 złotych. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego Sąd podnosi, że myśl art. 97 ust 4 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku Prezes UOKiK odstępuje od nałożenia kary pieniężnej jedynie w sytuacji, gdy podmiot podlegający karze przedstawił dowody potwierdzające wykonanie postanowienia, o którym mowa w art. 82 ust 1 ww. ustawy. W niniejszej sprawie takie postanowienie zostało wydane w dniu [...] lipca 2017 roku. Organ wyznaczył w nim termin 14-dniowy na przedstawienie dowodów wycofania wyrobów z rynku i powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami w formie ogłoszenia. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone stronie w trybie art. 44 § 4 kpa. skarżąca w zakreślonym terminie nie przekazała wskazanych dowodów, z tego też względu odstąpienie od nałożenia kary nie było możliwe. Reasumując Sąd uznał, że kwestionowane decyzje zapadły po przeprowadzeniu zgodnego z prawem postępowania. Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego stąd też skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.