VI SA/Wa 1716/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy ROMET o nr [...] udzielonego na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie podjęto na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej dalej p.w.p. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2008 r. F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej także "skarżącą") wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny ROMET o nr [...], do którego uprawnioną jest A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej "uczestnikiem postępowania"). Sporny znak, udzielony decyzją Urzędu z dnia [...] sierpnia 2007 r. z pierwszeństwem od dnia 3 października 2005 r., jest przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 12 tj. rowerów, części zamiennych do rowerów, ogumienia rowerowego. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że uprawniony pismem z dnia [...] maja 2008 r. wystąpił do niej z żądaniem zaniechania naruszania praw ochronnych na znaki towarowe słowne i słowno-graficzne oraz na zgłoszone do ochrony znaki towarowe, zawierające element ROMET oraz element graficzny w postaci stylizowanego pegaza. Zdaniem skarżącej w ten sposób jej działanie zostało uznane przez uczestnika postępowania jako bezprawne i mające cechy czynów nieuczciwej konkurencji. Skarżąca podkreśliła również, że przedsiębiorstwo uczestnika postępowania powstało w wyniku połączenia przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. oraz przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o. w dniu [...] maja 2005 r. Natomiast skarżąca i jej przedsiębiorstwo powstało w dniu [...] lutego 1998 r. w wyniku przekazania zorganizowanej części majątku samodzielnego Z. w [...], stanowiącej część Z. S.A. W akcie założycielskim przekazano skarżącej prawo do używania słowo Romet, chronione prawem z rejestracji o nr [...] od dnia 2 stycznia 1968 r. i prawo o nr [...] chronione od dnia 15 czerwca 1983 r. Nadmieniła, że co prawda prawa te wygasły, z powodu nieprzedłużenia ich ochrony, co nie oznacza jednak, że uzyskane w 1998 r. prawo ich używania do oznaczania firmy, towarów i usług wygasło. W dniu [...] lutego 2009 r., stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania, który przedstawił historię przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo to powstało w dniu [...] maja 2005 r. w wyniku połączenia spółki A. Sp. z o.o. oraz F. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 552 kc w związku z art. 551 kc w skład nowopowstałego przedsiębiorstwa weszły także wszystkie znaki towarowe posiadane przez F. Sp. z o.o. Wynika z tego, że uczestnik postępowania jest właścicielem tych znaków jako następca prawny. Podkreślił, że przed powstaniem A. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. w drodze cesji nabyła od Z. S.A. w upadłości następujące znaki towarowe: 1) ROMET o nr [...], 2) ROMET o nr [...], 3) ROMET o nr [...]. Prawo ochronne na sporny znak towarowy stanowi kontynuację ww. wcześniejszych praw do znaków towarowych nabytych lub przejętych od Z. S.A. w [...]. Rozpoznając sprawę organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, jego zadaniem było dokonanie oceny czy sporny znak towarowy ROMET o nr [...] nie spełniał ustawowych warunków uniemożliwiających udzielenie prawa ochronnego w świetle art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. - polegające na naruszeniu praw osobistych skarżącego, art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. polegające na zgłoszeniu spornego znaku w złej wierze oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. polegające na naruszeniu przez sporne prawo prawa do znaku powszechnie znanego, na który powołała się skarżąca. W pierwszej kolejności organ zbadał, czy doszło do naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. W ocenie organu o naruszeniu tego przepisu nie można mówić w przedmiotowej sprawie. Urząd Patentowy RP oceniając zarzut ustalił, że uprawniony jest przedsiębiorstwem, które powstało z połączenia dwóch spółek, przy czym jedna z tych spółek została utworzona w wyniku podziału przedsiębiorstwa R. i było to przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo to na mocy aktu notarialnego z dnia [...] lutego 1998 r., uzyskało upoważnienie do używania w nazwie przedsiębiorstwa elementu Romet jak również używania elementu graficznego i wynika to z treści aktu notarialnego. Następnie w dniu [...] września 2000 r., spółka ta nabyła w drodze cesji od Z. S.A. w upadłości prawa do znaków towarowych określonych w § 1 umowy. Na tej podstawie R. Sp. z o.o. dokonał odpowiednich zmian w rejestrze znaków towarowych. Dopiero dnia [...] kwietnia 2005 r. z połączenia spółki R. Sp. z o.o. i spółki A. Sp. z o.o. powstało przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o., a więc aktualny uprawniony ze spornego prawa na znak towarowy. A. Sp. z o.o. jest również uprawniony do wcześniejszych znaków towarowych, w szczególności znaku towarowego Romet o nr [...] chronionego z pierwszeństwem od 1968 r. Organ podkreślił, że sporny znak towarowy o nr [...], jest w istocie tożsamy w płaszczyźnie słownej ze znakiem o nr [...] i w tej sytuacji nie można przyjąć, aby udzielenie ochrony na znak towarowy o nr [...] naruszało prawo do nazwy przedsiębiorstwa skarżącego, ponieważ w rzeczywistości, znak ten jest kontynuacją znaku towarowego o nr [...], które powstało wcześniej, niż nazwa przedsiębiorstwa skarżącej. W tych okolicznościach, uprawnienie wynikające z uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ROMET o nr [...] organ uznał za bezpośrednio powiązane z uprawnieniami uzyskanymi z wcześniejszym pierwszeństwem wynikającym z prawa na znak Romet o nr [...]. W ocenie organu, umowa cesji jednoznacznie stwierdza, że zbywca – Z. S.A. w upadłości zbywa w drodze cesji praw do wskazanych znaków towarowych na rzecz R. Sp. z o.o., tym samym nabywca i jego następca nabyli prawa do znaków towarowych. Skoro Z. S.A. w upadłości wyzbyły się praw wskazanych znaków towarowych, to skarżąca nie może powołać się na jakiekolwiek uprawnienia do znaków towarowych. Zatem niniejszy zarzut organ uznał za nieuzasadniony. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez sporne prawo ochronne art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p., organ stanął na stanowisku, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób powszechnej znajomości znaku Romet, na który się powołała. W ocenie organu, stosownie do art. 6 k.c., jeżeli skarżąca żąda unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy to ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy jako osobie, która wywodzi z tego skutki prawne. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego powszechną znajomość znaku Romet, stąd też organ uznał ten zarzut za niezasadny. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez sporne prawo ochronne art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. organ wskazał na stanowisko skarżącej, która utrzymywała, że umowy nabycia prawa do znaków towarowych "Romet" przez poprzednika uprawnionego są nieważne wobec ich sprzeczności z przepisami prawa upadłościowego a skutkiem tego jest sytuacja, w której zarówno skarżąca jak i uprawniony posiadają takie same uprawnienia do posługiwania się oznaczeniem ROMET. W ocenie Urzędu Patentowego RP, ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd Rejonowy w [...] Wydział Gospodarczy wyrokiem z dnia [...] maja 2011 roku w sprawie o sygn. [...] oddalił powództwo o unieważnienie umowy. Zatem nie został potwierdzony jedyny argument, na którym skarżąca oparła zarzut zgłoszenia znaku towarowego ROMET o nr [...] w złej wierze. Organ odniósł się również do powołanego przez uprawnionego art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jako przeszkody uniemożliwiającej unieważnienie spornego znaku towarowego. Zdaniem Urzędu Patentowego RP przedmiotowy przepis reguluje możliwość wniesienia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy w określonej sytuacji, a mianowicie, gdy od udzielenia prawa ochronnego upłynęło pięć lat. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi, bowiem udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy ROMET o nr [...] nastąpiło w dniu [...] października 2010 r. a zatem przepis art. 165 p.w.p. nie znajduje zastosowania. Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2012 r. F. Sp. z o.o. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów p.w.p., w szczególności art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. i w konsekwencji art. 164 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem skarżącej doszło też do naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na braku poczynienia na podstawie faktów powszechnie zwanych ustalenia, że objęty decyzją znak towarowy jest identyczny ze znakiem, który przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby. Skarżąca sformułowała też zarzut polegający na naruszeniu interesu prawnego w postaci prawa do jej firmy. Jednocześnie strona oświadczyła, że nie podejmuje polemiki z ustaleniami Urzędu Patentowego RP w zakresie dobrej wiary uprawnionego. W dalszej części skargi skarżąca uzasadniła podniesione zarzuty, a w szczególności odniosła się do kwestii dowodowych związanych z prawidłowością umowy cesji z dnia [...] września 2000 r. i dalszych czynności przeniesienia praw wyłącznych na znak towarowy o nr [...] a pośrednio i znaku spornego. Strona stanęła na stanowisku, że umowa z dnia 27 września 2000 r. jest nieważna, co powinno być uwzględnione przez Urząd Patentowy RP w niniejszym postępowaniu spornym jak i w postępowaniu związanym z przeniesieniem prawa na znak towarowy o nr [...]. W zakresie naruszenia przez organ art. 132 ust. 1 pkt 2 strona wywodziła, iż organ dopuścił się obrazy art. 77 § 4 k.p.a., albowiem nie uznał jako faktu notoryjnego powszechnej znajomości znaków ROMET. Według jej oceny mimo, iż w p.w.p. brak jest odpowiednika art. 8 pkt 2 u.z.t., to istnienie spornego prawa ochronnego na znak towarowy ROMET o nr [...] narusza prawo do firmy skarżącej. W tym względzie przytoczyła ona szereg orzeczeń dotyczących kolizji między chronionym prawem znakiem towarowym a nazwą przedsiębiorstwa. W dalszej kolejności skarżąca powołała się na art. 253 ust. 2 p.w.p., z którego treści wynika, że przepisów k.p.a. o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie lub stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego prawa, w tym prawa ochronnego na znak towarowy. Zdaniem strony wśród ustawowych okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji wymienia się te, które odnoszą się do rażącego naruszenia prawa w tym i prawa materialnego. Ani z przepisów k.p.a. ani p.w.p. nie wynika, według oceny skarżącej, że Urząd Patentowy RP orzeka w granicach zarzutów wniosku, obowiązany jest bowiem do stosowania prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca spółka zarzuca wydanemu rozstrzygnięciu zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Zgodnie z art. 164 p.w.p., obowiązującej w dacie zgłoszenia wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy rozstrzygane są w trybie postępowania spornego, do którego w myśl art. 256 ust. 1 w sprawach nieuregulowanych w ustawie p.w.p. stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika, że procedura administracyjna w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego podlega dwojakiemu ograniczeniu. Po pierwsze, przepisy k.p.a. stosuje się tylko do kwestii, które nie są uregulowane przepisami k.p.a., a po drugie przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania "wprost" ale tylko "odpowiednio". Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. polega na tym, że pewne przepisy k.p.a. znajdują pełne zastosowanie, innych nie stosuje się wcale, a wreszcie niektóre przepisy k.p.a. stosujemy z pewnymi modyfikacjami. Analiza przepisów zawartych w tytule VII p.w.p. wskazuje na to, że postępowanie sporne, podobnie, jak postępowanie cywilne cechuje kontradyktoryjność, która przejawia się tym, że jest ono zawsze wszczynane na pisemny wniosek osoby mającej w tym interes prawny (art. 2551 ust. 1 p.w.p.) oraz Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4 p.w.p.). Skarżąca wnosząc o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy ROMET [...] jako podstawę materialną żądania wskazała przepisy art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. i art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. i to na niej spoczywał ciężar dowodu, że owe przeszkody istniały w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego celem uzyskania prawa ochronnego. W zakresie podstawy unieważnienia z art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. skarżąca nie przedstawiła materiałów wskazujących na powszechną znajomość znaku ROMET, a więc fakt nieudowodnienia przesłanek do zastosowania powyższego przepisu obciąża ją bezpośrednio. Znalazło to odbicie w szeregu wyrokach sądów administracyjnych (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II GSK 350/06, VI SA/Wa 1263/09 ...). W myśl art. 77 § 4 k.p.a., na który powołuje się skarżąca "fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu". Przepis ten stanowi o domniemaniach faktycznych, które służą organowi do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jednakże w niniejszej sprawie, jak to wskazano wyżej, w postępowaniu spornym obowiązek dowiedzenia faktów spoczywa przede wszystkim na stronach, które co do zasady nie powinny być całkowicie bierne w postępowaniu dowodowym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi m.in. wskazujących na nieważność cesji praw do znaków towarowych należy wskazać, że organ wobec postawienia takiego zarzutu wydał postanowienie o zawieszeniu przedmiotowego postępowania wobec złożenia przez skarżącą pozwu do Sądu powszechnego o ustalenie nieważności tej umowy. Proces cywilny zakończył się oddaleniem powództwa, co uwzględnił organ wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Należy zgodzić się z Urzędem Patentowym RP, że w takiej sytuacji faktycznej i prawnej nie może oprzeć się wyłącznie na twierdzeniach i przekonaniu skarżącej co do nieważności umowy zbycia znaków towarowych z dnia [...] września 2000 r. Organ orzekając w sprawie unieważnienia danego znaku towarowego rozstrzyga spór, czy prawo ochronne na dany znak w postaci takiej jak figuruje w rejestrze zostało udzielone mimo niespełnienia ustawowych warunków do przyznania tego prawa. Tak więc kognicją Urzędu Patentowego RP nie są objęte kwestie wcześniejsze tj. przeniesienia praw do znaku towarowego o nr [...]. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że w Prawie własności przemysłowej nie ma odpowiednika art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Tym odpowiednikiem jest bowiem art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Ta podstawa unieważnienia spornego znaku towarowego była wskazana przez skarżącą i organ w kwestii tej wyraził stanowisko, które należycie uzasadnił w pisemnych motywach decyzji a z którymi Sąd całkowicie się zgadza. Sąd uznaje również za słuszny pogląd organu, iż niniejsza sprawa toczyła się w trybie postępowania spornego i w granicach wniosku złożonego przez skarżącą art. 255 ust. 1 i ust. 4 p.w.p. A zatem nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że organ mając na uwadze treść art. 253 ust. 2 p.w.p. był władny orzekać o stwierdzeniu nieważności decyzji. Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.