VI SA/Wa 1716/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant ref. Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę M. G. (dalej jako: "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2 321 r., znak: [...]. Zaskarżoną decyzją SKO po rozpoznaniu odwołania strony utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie ukarania skarżącego karą w wysokości 14.560 zł tytułem kosztów związanych z usunięciem i parkowaniem pojazdu marki [...] nr rej. [...], nr VIN: [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił: art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust.1 ustawy z dnia 19 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r, poz. 570 ze zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) – dalej jako "k.p.a.". Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 23 stycznia 2019 r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], nr VIN: [...], na podstawie dyspozycji nr [...]wydanej przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. został usunięty z drogi w miejscowości P.. Pojazd został pozostawiony w terenie zabudowanym i zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego, ponieważ posiadał uszkodzenia w postaci braku ogumienia w kole lewym przednim, uszkodzonego zderzaka oraz stłuczonej szyby i lampy. Z tego powodu został usunięty z drogi publicznej na parking strzeżony znajdujący się w miejscowości S., ul. S. [...]. Pismem z 20 lutego 2019 r. Kierownik Wydziału Komunikacji, działający z upoważnienia Starosty S., zawiadomił M. W. o usunięciu tego pojazdu z drogi na parking strzeżony, a także o skutkach jego nieodebrania oraz kosztach związanych z parkowaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. Pismem z 7 marca 2019 r. Starosta S. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w M.o nadesłanie kopii umowy na podstawie której zgłoszono jego zbycie na rzecz M. W. i żądana umowa nadesłana została przy piśmie z 12 marca 2019 r. Pismem z 6 marca 2019 r. M. W. poinformowała, że nie jest już właścicielką pojazdu marki [...] nr rej. [...], gdyż dokonała jego zbycia. Wskazała, że nie dysponuje umową sprzedaży przedmiotowego pojazdu, bowiem pozostawiła ją w domu byłego partnera. 24 kwietnia 2019 r., na podstawie art. 130a ust. 10g ustawy - Prawo o ruchu drogowym, T. powiadomiło Starostę Powiatu S. oraz Komendę Miejską Policji w S. o fakcie nieodebrania z parkingu w ciągu trzech miesięcy samochodu marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], który został usunięty 23 stycznia 2019 r. na podstawie Dyspozycji Usunięcia Pojazdu nr [...]i który nadal przechowywany jest na parkingu tej firmy. Komisariat Policji w M. prowadził postępowanie w sprawie ustalenia faktycznego właściciela pojazdu [...]o numerze rejestracyjnym [...], co wynika z treści notatki służbowej z 29 kwietnia 2019 r. Do akt załączono szereg umów sprzedaży, których przedmiotem był ww. pojazd wśród których znajduje się umowa z 15 stycznia 2019 r., na podstawie której to M.G. nabył pojazd od A. H... Pismem z 21 maja 2019 r. Kierownik Wydziału Komunikacji, działający z upoważnienia Starosty S., zawiadomił skarżącego o usunięciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] z drogi na parking strzeżony, a także o skutkach jego nieodebrania oraz kosztach związanych z parkowaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. Pismem z 6 czerwca 2019 r., działający z upoważnienia Starosty S. - Kierownik Wydziału Komunikacji, poinformował skarżącego o wszczęciu procedury w sprawie przejęcia na rzecz Powiatu S. pojazdu-marki [...]nr rej [...],_nr VIN: [...], usuniętego z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...]z dnia 23 stycznia 2019 r. Poinformowano również, że zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedaj lub zniszczeniem, pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z zastrzeżeniem ust. 10d-10i. Organ wezwał również skarżącego do odebrania przedmiotowego pojazdu w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia, gdyż w przeciwnym wypadku Starosta S. wystąpi do Sądu Rejonowego w S. z wnioskiem o orzeczenie przepadku w/w pojazdu na rzecz Powiatu. Poinformował go o przysługującym prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wniesienia wyjaśnień oraz dodatkowych dokumentów w terminie 14 dni od dnia otrzymania powiadomienia. Wobec nie odebrania pojazdu przez skarżącego z parkingu, 1 lipca 2019 r. Powiat S. wystąpił do Sądu Rejonowego w S. I Wydział Cywilny z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu m-ki [...]o numerze VIN: [...] oraz numerze rejestracyjnym [...]. Z uwagi na zwrot wniosku przez Sąd, ponowny wniosek w tym przedmiocie złożony został 24 września 2019 r. Prawomocnym postanowieniem z 30 grudnia 2019 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. I Wydział Cywilny orzekł przepadek na rzecz Powiatu S. samochodu osobowego marki [...]o nr rej. [...], nr VIN: [...]. stanowiącego własność skarżącego. Zawiadomieniem z 10 lutego 2020 r. działający z upoważnienia Starosty S. - z-ca Kierownika A/ydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w S. poinformował go w sprawie obciążenia kosztami przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym, usuniętego z drogi 23 stycznia 2019 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...], ostatecznie nieodebranego z parkingu strzeżonego. Decyzją z [...] lutego 2020 r. Nr [...]Starosta S. zobowiązał skarżącego do zapłaty kwoty w wysokości 14.560,00 zł tytułem kosztów w związku z usunięciem [i parkowaniem pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] nr VIN: [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżacy podniósł, że organ nie przeprowadził w całości postępowania wyjaśniającego, dlatego też, wydając przedmiotową decyzję oparł się na niepełnym materiale dowodowym, nie przesłuchał go w sytuacji, gdy do wyjaśnienia pozostały fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący przyznał, że zakupił pojazd marki [...] od A.H.na podstawie umowy z 15 stycznia 2019 r., natomiast krótko po zakupie auto zostało zniszczone przez nieustalonych sprawców, zaś umowa skradziona. Ponadto, w dniu 30 stycznia 2019 r. odwołujący złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży pojazdu z powodu braku przekazania przez sprzedającego dokumentów potrzebnych do przerejestrowania pojazdu. Pomimo chęci odbioru pojazdu pozostającego na parkingu, nie miał możliwości, gdyż nie dysponował dokumentami na podstawie których mogłoby ono zostać mu wydane. Podniósł, że uchwała Rady Powiatu w S. z 19 października 2018 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2019 rok została zaskarżona przez Prokuratora Okręgowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uzasadnione jest zatem zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na wskazaną uchwałę. Pismem z 16 kwietnia 2020 r. Kolegium wezwało skarżącego do nadesłania wskazanego w uzasadnieniu odwołania - pisma zawierającego oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży pojazdu wraz z dowodem jego doręczenia sprzedającemu oraz ewentualnych innych dowodów r z dokumentów, którymi jako odwołujący dysponuje.. Przy piśmie z 11 maja 2020 r. nadesłał on oświadczenie z dnia 30 stycznia 2019 r. w przedmiocie odstąpienia od umowy sprzedaży pojazdu informując, iż oświadczenie to zostało wysłane do sprzedającego listem zwykłym. Nie posiada dowodu jego doręczenia. Na pytanie Kolegium dotyczące biegu ww. zaskarżonej uchwały Rady Powiatu w S. z 19 października 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2019 rok, Starosta S. w odpowiedzi, pismem z 2 czerwca 2020 r. poinformował, że 24 stycznia 2020 r. wpłynęła skarga Prokuratury Okręgowej w S. na wspomnianą uchwałę i skarga ta przekazana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 4 marca 2020 r. Uwzględniając fakt toczącego się przed WSA w Warszawie postępowania w przedmiocie skargi ww. uchwałę, postanowieniem z 15 czerwca 2020 r. Nr [...] SKO w S. zawiesiło z urzędu postępowanie w sprawie. Po otrzymaniu informacji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 12 sierpnia 2020 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 517/20 wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie uchwały z 19 października 2018 r. poprzez oddalenie skargi Prokuratury Okręgowej w S., postanowieniem z 25 marca 2021 r. SKO w S. podjęło z urzędu postępowanie. Rozpoznając odwołanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i argumentów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Oceniło, że rozstrzygnięcie Starosty S. o nałożeniu na skarżącego, jako na byłego właściciela przedmiotowego pojazdu obowiązku zapłaty kwoty 14.560,00 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia go z drogi oraz przechowywania na parkingu strzeżonym za okres od 24 stycznia 2019 r. do 7 stycznia 2020 r. jest prawidłowe. Wskazało, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji, stanowią ją przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 450) –zwanej dalej "Prd.", cytując jego poszczególne normy i odnosząc je do stanu faktycznego sprawy. SKO uznało, że właściciel przedmiotowego pojazdu winien ponieść koszty związane z zatrzymaniem i przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 24 stycznia 2019 r. (kiedy to doszło do usunięcia pojazdu) do dnia uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu, co nastąpiło w dniu 7 stycznia 2020 r. - łącznie 349 dni. Organ I instancji prawidłowo określił okres, za jaki winny zostać naliczone przedmiotowe koszty i ich wysokość. Prawidłowo wskazano, iż Przy stawce za dobę parkowania wynoszącej 40 zł oraz kosztach usunięcia pojazdu w kwocie 486 zł, łączne koszty związane z usunięciem i przechowywaniem w/w pojazdu wyniosły 14 560,00 zł. Ustalając wysokość kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, Starosta S. prawidłowo powołał się na obowiązujące w tym zakresie akty prawa miejscowego (uchwały Rady Powiatu w S. z dnia 19 października 2018 r.), z której wynikają wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez Starostę S. oraz wysokości stawki opłaty dobowej za przechowywanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,51 na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę S. w roku 2018 i 2019. Odnosząc się argumentów podniesionych w odwołaniu, że odwołujący nie jest właścicielem przedmiotowego pojazdu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zarzut ten jest chybiony. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że na podstawie umowy sprzedaży z 15 stycznia 2019 r. M.G.nabył przedmiotowy samochód od A. H., czego nie kwestionował. SKO nie uznało skuteczności prawnej odstąpienia od przedmiotowej umowy kupna pojazdu, wskazując na brak przedstawienia jakiegokolwiek dowodu, aby przedłożone przez niego oświadczenie o odstąpieniu od umowy zostało skutecznie doręczone sprzedawcy. Także oceniło, że wskazana w treści oświadczenia podstawa uzasadniająca odstąpienie nie odnosi się do jakiejkolwiek fizycznej wady nabytego pojazdu, a jedynie podnosi braku przekazania nabywcy dokumentów. Uznało zatem, że okoliczność ta, skoro nie zalicza się do fizycznych wad rzeczy, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od umowy sprzedaży pojazdu. Tym samym, uznało skarżącego za właściciela pojazdu. SKO podkreśliło także, że Sąd Rejonowy w S., w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...], toczącym się w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu jako uczestnika - właściciela przedmiotowego pojazdu – uznał skarżącego M. G.. Powyższe wskazuje, iż to on jest właścicielem pojazdu-marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], nr VIN: [...], dlatego zasadne jest obciążenie go kosztami usunięcia i parkowania tego pojazdu. Z drugiej strony oceniło, że nie można uznać, by okoliczność kradzieży umowy sprzedaży pojazdu nie pozwalała właścicielowi na odbiór tego pojazdu z parkingu na którym był on przechowywany. Ponadto, sprzedający dysponował kopią umowy, która została załączona do akt niniejszego postępowania. Skarżący dysponował zatem możliwością wykonania jej poświadczonego za zgodność odpisu, co umożliwiłoby mu wykazanie własności pojazdu i jego odbiór z parkingu. W szczególności, mając na uwadze kierowane do niego wezwania do jego odbioru. Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych należy do zadań własnych powiatu, które realizuje Starosta przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Oznacza to, że w myśl art. 130a ust. 6 Prd rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w; ust. 1-2 oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ust; 1a corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Stąd też, stawki za jedną dobę przechowywania pojazdu usuniętego z drogi na wyznaczonym parkingu strzeżonym wynikają ze stosownych uchwał rady powiatu i nie mogą być ustalane według innych wskaźników. Dlatego też, koszty związane z usunięciem i parkowaniem pojazdu, do których został skarżący zobowiązany, wyniosły 14.560,00 zł. Na tej podstawie SKO stwierdziło, że na gruncie niniejszej sprawy, jej stanie faktycznym i prawnym, argumenty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia. W skardze złożonej na ww. decyzję złożonej do tutejszego Sądu skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę i w rezultacie uznanie, że skarżący M.G.jako właściciel pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu ponosi koszty związane z usunięciem i parkowaniem pojazdu, podczas gdy w chwili wydania tej dyspozycji nie był właścicielem pojazdu z powodu złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży pojazdu z 15 stycznia 2019 r. II. naruszenie przepisów prawa ma materialnego, w szczególności: • art. 130a ust. L10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110) poprzez przyjęcie, że skarżący M.G.jako właściciel pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu ponosi koszty związane z usunięciem i parkowaniem pojazdu, podczas gdy w chwili wydania tej dyspozycji nie był on właścicielem pojazdu z powodu złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży pojazdu z 15 stycznia 2019 r.; • art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110) poprzez przekroczenie kompetencji określonej tym przepisem, polegające na ustaleniu wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, na poziomie znacząco odbiegającym od rzeczywistych kosztów ponoszonych przez Powiat S. na podstawie umowy zawartej przez organ z firmą zewnętrzną Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a na podstawie art. 135 p.p. wniósł. o uchylenie decyzji Starosty S. z [...] lutego 2020r. W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i ponawiając odniesienie się do zarzutów odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia. Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyższych kryteriów skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem jej zarzuty mają wyłącznie polemiczny charakter i nie wnoszą do przeprowadzonego postępowania niczego, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna rozstrzygnięcia nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z art. 130a ust. 10h Prd, 10h, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. 23 stycznia 2019 r., kiedy przedmiotowy pojazd, na podstawie dyspozycji nr [...]wydanej przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S., został usunięty z drogi w miejscowości P. z powodu pozostawienia go w terenie zabudowanym i zagrażania bezpieczeństwu ruchu drogowego to skarżący był jego właścicielem od 15 stycznia 2019r. Twierdzenie skarżącego, że nie był właścicielem pojazdu z uwagi na odstąpienie od umowy jest pozbawione podstaw z tego powodu, że nie wykazał, ani w postępowaniu administracyjnym, ani przed tut. Sądem, by odstąpienie od umowy kupna pojazdu marki [...]nr rej [...] nr VIN: [...] w dniu 15 stycznia 2019r. odniosło jakikolwiek skutek prawny - w sytuacji, gdy zgromadzone i prawidłowo ocenione dowody urzędowe stanowiły o przeciwnych okolicznościach. Organ prawidłowo ocenił, że brak jest zarówno dowodu na to, że jego oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy dotarło do sprzedającej. Po pierwsze, brak dowodu jego wysłania oznacza brak prawdopodobieństwa doręczenia adresatowi, a nawet wysłania.. Art. 77 § 3 Kodeksu cywilnego przewiduje, że jeżeli umowa została zawarta w innej formie szczególnej, jej rozwiązanie za zgodą obu stron wymaga zachowania takiej formy, jaką ustawa lub strony przewidziały w celu jej zawarcia; natomiast odstąpienie od umowy albo jej wypowiedzenie powinno być stwierdzone pismem. Po drugie, także niewadliwie został oceniony przez organ, brak realnych podstaw do ewentualnego uznania odstąpienia od umowy, które nie wskazywały istnienia wad fizycznych przedmiotu umowy. Poza sporem jest bowiem, że na mocy umowy kupna – sprzedaży, z dniem 15 stycznia 20119r. skarżący stał się właścicielem pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], nr VIN: [...]. Został skutecznie zawiadomiony, jako właściciel pojazdu, pismem z 6 czerwca 2019r. o jego usunięciu z drogi i umieszczeniu na parkingu strzeżonym, pouczony o trybie. .terminie odbioru pojazdu z parkingu oraz o skutkach prawnych zaniechania odebrania pojazdu. Ze stanu faktycznego, bezspornie wynika, że skarżący był właścicielem pojazdu w dacie 23 stycznia 2019 r., kiedy pojazd ten, na podstawie dyspozycji nr [...]wydanej przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S., został usunięty z drogi w miejscowości P. z powodu pozostawienia go w terenie zabudowanym i zagrażania bezpieczeństwu ruchu drogowego. Posiadał bowiem uszkodzenia w postaci braku ogumienia w kole lewym przednim, uszkodzonego zderzaka oraz stłuczonej szyby i lampy. Z powyższych względów ww. pojazd został usunięty z drogi publicznej na parking strzeżony znajdujący się w miejscowości S.. Ustalanie właściciela pojazdu trwało do maja 2019r., kiedy to organy ustaliły, że umową z 15 stycznia 2019 r. skarżący M.G.nabył pojazd od A.H. Pismem z 21 maja 2019 r. Kierownik Wydziału Komunikacji, działający z upoważnienia Starosty S., zawiadomił Pana M.G. o usunięciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] z drogi na parking strzeżony, a także o skutkach jego nieodebrania i kosztach związanych z parkowaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. W myśl art. 130a ust. 4 pkt.1 Prd, dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3. Pojazd! usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust.1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. pc). Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (art. 130a ust.10g Prd). Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu (art. 130a ust. 10 ustawy). Wobec braku reakcji skarżącego, pismem z 6 czerwca 2019 r., Starosta S. poprzez Kierownika Wydziału Komunikacji, poinformował go o wszczęciu procedury w sprawie przejęcia na rzecz Powiatu S. pojazdu marki [...]nr rej [...], nr VIN: [...], usuniętego z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...]z dnia 23 stycznia 2019 r. Co więcej, poinformował go o treści art.130a ust. 10h Prd i konsekwencjach kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem, a następnie przejęciem, które ponosi osoba będąca jego właścicielem w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z zastrzeżeniem ust. 10d-10i. Organ wezwał również skarżącego M.G. do odebrania przedmiotowego pojazdu w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia, pod rygorem wystąpienia przez Starostę S. do Sądu Rejonowego w S. z wnioskiem o orzeczenie przepadku w/w pojazdu na rzecz Powiatu. Skarżący został także poinformowany go o przysługującym prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wniesienia wyjaśnień oraz dodatkowych dokumentów w terminie 14 dni od dnia otrzymania powiadomienia. Powyższe pouczenia wskazują, że brak reakcji właściciela pojazdu i nie odebranie go z parkingu w ciągu trzech miesięcy, było przyczyną zastosowania procedury przejęcia ww. pojazdu, usuniętego z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu i przechowywanego na płatnym parkingu firmy T., która powiadomiła o powyższym fakcie Starostę Powiatu S. oraz Komendę Miejską Policji w S.. Po tym jak Sąd Rejonowy w S. uwzględnił 30 grudnia 2019 r. wniosek Starosty S. o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu S. przedmiotowego pojazdu i postanowienie to stało się prawomocne 8 stycznia 2020 r. stało się oczywiste nałożenie na skarżącego, jako byłego właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kwoty stanowiącej równowartość poniesionych kosztów za usunięcie go z drogi, przechowywanie na parkingu strzeżonym za okres przechowywania (od 24 stycznia 2019 r. do 7 stycznia 2020 r.). Z tego powodu utrzymanie w mocy przez SKO w S. decyzji Starosty S. z [...] lutego 2020 r. Nr [...]obciążającej skarżącego kwotą 14.560,00 zł tytułem zwrotu kosztów dotyczących przedmiotowego pojazdu było prawidłowe. Sąd nie podziela zarzutu procesowego co do nie przeprowadzenia w całości postępowania wyjaśniającego i oparcia się na niepełnym materiale dowodowym dlatego, że nie przesłuchując go, gdy do wyjaśnienia pozostały fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem nie ma wątpliwości, że skarżący zakupił pojazd marki [...] od sprzedającego A.H.na podstawie umowy z dnia 15 stycznia 2019 r. Twierdził, że krótko po zakupie auto zostało zniszczone przez nieustalonych sprawców, zaś umowa skradziona. Zdaniem Sądu podnoszona okoliczność, że w dniu 30 stycznia 2019 r. odwołujący złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży pojazdu z powodu brak przekazania przez sprzedającego dokumentów potrzebnych do przerejestrowania pojazdu. Gołosłowne są także twierdzenia skarżącego, że podjął próbę odbioru pojazdu pozostającego na parkingu, gdyż – jak twierdził - nie dysponował dokumentami na podstawie których mogłoby ono zostać mu wydane. Odnosząc się do tego twierdzenia należy zauważyć, że organ ustalił właściciela pojazdu na podstawie umowy. Zdaniem Sądu, brak jest również podstaw do kwestionowania wysokości należnych opłat ustalonych uchwałą Rady Powiatu w S. z dnia 19 października 2018 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2019 rok. Zaskarżenie tej uchwały przez Prokuratora Okręgowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie nie odniosło skutku, bowiem skarga została oddalona. Powyższe oznacza, że ziściły się okoliczności o których mowa w art. 130 ust. 10 Prd, który stanowi, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Tymczasem powiadomienie skierowane do skarżącego zawierało pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu u w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Naliczenie tych kosztów nastąpiło prawidłowo – do zakończenia postępowania o stwierdzenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku właścicielem pojazdu staje się bowiem powiat i nie ma już podstaw do obciążania kosztami osoby nie będącej już właścicielem pojazdu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2018r. sygn. akt I OSK 2331/17), Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo określił okres, za jaki winny zostać naliczone przedmiotowe koszty, a tym samym ich wysokość. Prawidłowo wskazał, że właściciel przedmiotowego pojazdu winien ponieść koszty związane z zatrzymaniem i przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 24 stycznia 2019 r. (kiedy to doszło do usunięcia pojazdu) do dnia uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu, co nastąpiło w dniu 7 stycznia 2020 r. - co łącznie daje 349 dni. Przy stawce za dobę parkowania wynoszącej 40 zł oraz kosztach usunięcia pojazdu w kwocie 486 zł, łączne koszty związane z usunięciem i przechowywaniem w/w pojazdu wyniosły 14 560,00 zł. Ustalając wysokość kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, Starosta S. prawidłowo powołał się na obowiązujące w tym zakresie akty prawa miejscowego (uchwały Rady Powiatu w S. z dnia 19 października 2018 r.), z której wynikają wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez Starostę S. oraz wysokości stawki opłaty dobowej za przechowywanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,51 na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę S. w roku 2018 i 2019. Jednocześnie należy wskazać, że uchwała Rady Powiatu w S. z dnia 19 października 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2019 rok, która została zaskarżona przez Prokuratora Okręgowego w S., ale skarga została oddalona wyrokiem z 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 517/20 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Oznacza to, że przedmiotowa uchwała została uznana za zgodną z prawem i mogła stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i parkowania pojazdu oraz obciążenia tymi kosztami jego właściciela. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 130a ust. 6 Prd, który stanowi, że Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a – jest on także pozbawiony podstaw. Kwestia bowiem, czy ustalone stawki opłat zostały ustalone w sposób istotnie wyższy niż koszty faktycznie ponoszone przez powiat mogły być przedmiotem badania, ale w sprawie o stwierdzenie nieważności uchwały prawa miejscowego. Tymczasem, wobec jej obowiązywania - zarzut jest bezprzedmiotowy.. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.